บทที่ 94 แกล้งเป็นแฟนฉันหน่อยได้ไหม?

เลี่ยวเทียนติง เงยหน้าขึ้นมอง เลี่ยวต้าเหอ อีกครั้ง

เลี่ยวต้าเหอรีบหลบสายตาด้วยความละอายใจ

"เสี่ยวชุ่ย เสี่ยวเทา... ฟังพี่นะ พ่อของพวกหนูไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาวหรอกนะ แต่เป็นเพราะแม่ชอบรังแกพ่อต่างหาก"

"ตั้งแต่นี้ไป พ่อจะเป็นคนใหม่ พ่อคนเดิมที่น่าภาคภูมิใจจะกลับมาแล้ว... เสี่ยวชุ่ยอยากได้เสื้อใหม่ใช่ไหม? เสี่ยวเทาอยากได้ของเล่นใช่ไหม? แล้วอยากให้พ่อพาไปสวนสนุกไหม?" เลี่ยวเทียนติงถามด้วยรอยยิ้ม

สองพี่น้องหันไปมองพ่อ ตาเป็นประกายด้วยความหวัง แต่ก็ยังมีความลังเลสงสัยเจืออยู่

"อาเล็ก... มัวยืนบื้ออยู่ทำไม? ไปหยิบเงินในตู้สิ เอาไปเยอะๆ พาหลานๆ ไปเที่ยวให้สนุก"

"เสี่ยวชุ่ย เสี่ยวเทา... วันนี้อยากกินอะไร อยากได้อะไร อยากเที่ยวที่ไหน บอกพ่อได้เลย พ่อจัดให้ไม่อั้น!"

"พ่อ... พี่เทียนติงพูดจริงเหรอคะ? พ่อจะพาไปสวนสนุกแล้วก็ซื้อเสื้อใหม่ให้หนูจริงๆ เหรอ?" เลี่ยวเสี่ยวชุ่ย ถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ

"จริงสิลูก... พ่อพูดคำไหนคำนั้น เดี๋ยวพ่อไปหยิบเงินก่อนนะ วันนี้เราจะไปตะลุยในเมืองกัน อยากกินอยากเที่ยวอะไร พ่อตามใจหมด!"

เลี่ยวต้าเหอพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หยิบเงินปึกใหญ่ออกมาจากตู้ แล้วหันมาจับแขนเลี่ยวเทียนติง

"เทียนติง... ได้ยินไหม? เมื่อกี้เสี่ยวชุ่ยเรียกอาว่า 'พ่อ' ด้วย! ได้ยินชัดไหม?"

น้ำตาคลอเบ้าชายวัยกลางคน เพียงแค่ลูกเรียกคำว่า "พ่อ" ก็ทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้น บ่งบอกได้ชัดเจนว่าที่ผ่านมาเขาไร้ตัวตนในสายตาลูกเมียแค่ไหน

"อาเล็ก... จำคำผมไว้นะ อย่ากลัวเปลืองเงิน ต้องทำให้เด็กๆ มีความสุขที่สุด เอาใจพวกเขาให้ได้ แล้วอีกไม่นาน อาสะใภ้จะร้องไห้วิ่งกลับมาง้ออาเอง" เลี่ยวเทียนติงกำชับ

"ได้เลย! อาจะเชื่อฟังเอ็งทุกอย่าง!" เลี่ยวต้าเหอผงกหัวรัวๆ

สองพี่น้องกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เดินตามพ่อออกไปอย่างมีความสุข

เลี่ยวเทียนติงไม่รอช้า แบกตะกร้าไม้ไผ่เดินไปที่ ผาปากอินทรี แล้วกระโดดลงสู่ทะเล

ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็เก็บหอยนางรมยักษ์ได้เต็มสองตะกร้าใหญ่

เรือถูกเลี่ยวต้าเหอเอาไปใช้แล้ว เขาจึงต้องแบกตะกร้าหนักอึ้งว่ายน้ำข้ามทะเล

ด้วยพลังวัตรที่แก่กล้าขึ้น เลี่ยวเทียนติงรู้สึกได้ว่า ปราณมังกร ในจุดตันเถียนหนาแน่นขึ้นมาก จนใกล้จะทะลุขีดจำกัดแล้ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาว่ายมาถึงท่าเรือตำบลซิงหลง แอบขึ้นฝั่งในจุดลับตาคน

"พี่หรงหรง... ผมเทียนติงครับ ผมเอาหอยนางรมมาส่งพันกว่าตัว ให้รถครัวมารับหน่อยครับ"

"เทียนติงเหรอ? รอเดี๋ยวนะ พี่จะรีบจัดการให้... อ้อ! อย่าเพิ่งรีบกลับนะ พี่มีเรื่องจะรบกวนหน่อย"

ยังไม่ทันที่เขาจะถามว่าเรื่องอะไร หลี่หรงหรง ก็วางสายไปแล้ว

ไม่นานรถกระบะของภัตตาคารก็มารับ

เมื่อมาถึงภัตตาคาร เลี่ยวเทียนติงก็เห็นหลี่หรงหรงยืนรอรับอยู่ที่หน้าประตู

"พี่หรงหรง... ตอนนี้เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงแล้ว ทำไมต้องลงมารับผมด้วยตัวเองล่ะครับ? เกรงใจแย่" เลี่ยวเทียนติงแซว

แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่า แก้มเนียนใสของหลี่หรงหรงแดงระเรื่อเหมือนลูกท้อสุกปลั่ง

ความงามแบบสาวสะพรั่งทำให้เลี่ยวเทียนติงเผลอมองตาค้าง

"พี่หรงหรง... วันนี้พี่สวยจังเลยครับ"

ยิ่งชม หลี่หรงหรงก็ยิ่งเขิน เธอมีเรื่องจะขอร้องเขาอยู่แล้ว พอโดนแซวก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

"ฮึ! ปากหวานจังนะเรา ตามพี่มาที่ห้องทำงานหน่อย มีธุระจะคุยด้วย" เธอแกล้งทำเสียงดุแก้เขิน แล้วเดินนำไป

รูปร่างเพรียวระหงในชุดกระโปรงรัดรูปสั้นเหนือเข่า โชว์เรียวขาสวยงาม สะกดสายตาเลี่ยวเทียนติงให้มองตามตาละห้อย

สาวสวยทรงเสน่ห์แบบนี้... นี่แหละที่เขาเรียกว่า "พี่สาวคนสวย" ของแท้!

เลี่ยวเทียนติงกลืนน้ำลายเอือก แล้วรีบเดินตามไป

เรื่องนับจำนวนหอยนางรม เขาปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพนักงาน เพราะเชื่อใจในระบบของร้าน

เมื่อเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว หลี่หรงหรงก็รีบปิดประตูแล้วรูดม่านปิดหน้าต่างอย่างมิดชิด ท่าทางลับๆ ล่อๆ

พี่หรงหรงจะทำอะไรเนี่ย?

เลี่ยวเทียนติงเริ่มสงสัย หรือว่าเรื่องที่เธอจะขอร้องมันจะเป็นเรื่อง...

"เทียนติง... คืนนี้เธอว่างไหม?" หลี่หรงหรงถามเสียงเบา ก้มหน้ามองพื้นด้วยความขัดเขิน

ยิ่งเธอทำท่าแบบนี้ เลี่ยวเทียนติงก็ยิ่งอยากแกล้ง

"เวลาว่างเหรอครับ? ช่วงนี้ผมยุ่งๆ ซะด้วยสิ คิวทองซะด้วย"

เห็นสีหน้าผิดหวังของเธอ เลี่ยวเทียนติงก็รีบเปลี่ยนคำพูด

"แต่ถ้าเป็นสาวสวยอย่างพี่หรงหรงขอร้อง ต่อให้ยุ่งแค่ไหนผมก็ต้องว่างให้ครับ! จะปฏิเสธคนสวยได้ลงคอได้ยังไง?"

"บ้า! ปากหวานกะล่อนนักนะเรา ไปหัดมาจากไหนเนี่ย?" หลี่หรงหรงหน้าแดงก่ำ ยิ่งเขินหนักกว่าเดิม

"พี่หรงหรง... อย่าบอกนะว่าพี่ไม่เคยมีแฟน? ทำไมขี้อายจัง?" เลี่ยวเทียนติงยังไม่เลิกแหย่

"ฉัน... ฉัน..."

หลี่หรงหรงอยากจะบอกว่าเคยมี เพื่อไม่ให้เสียหน้า แต่ปากมันไม่ขยับ

ความจริงคือเธอไม่เคยมีแฟน และลึกๆ เธอก็ไม่อยากโกหกเลี่ยวเทียนติง

"เดาถูกสินะเนี่ย? ไม่น่าเชื่อเลย สวยขนาดนี้ทำไมไม่มีคนจีบ? พี่สาวผมรุ่นเดียวกับพี่ยังลูกสองแล้วเลยนะ"

"เลี่ยวเทียนติง! ถ้ายังไม่เลิกแซว พี่จะโกรธแล้วนะ!" หลี่หรงหรงทำแก้มป่อง แกล้งงอน

"โอเคครับๆ ไม่แกล้งแล้ว เข้าเรื่องดีกว่า ตกลงพี่มีอะไรให้ผมช่วยครับ? บอกมาได้เลย บุกน้ำลุยไฟผมก็ยอม!" เลี่ยวเทียนติงทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่ง

"เทียนติง... คือว่า..."

หลี่หรงหรงอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดออกมา

"เธอช่วย... แกล้งเป็นแฟนพี่หน่อยได้ไหม? แค่แกล้งนะ... ไม่ใช่เรื่องจริง"