บทที่ 95 ชายผู้โชคร้าย

"แกล้งเป็นแฟน?" เลี่ยวเทียนติง ยืนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นึกว่าหูฝาดไป

"พี่หรงหรง... ล้อเล่นหรือเปล่าครับ? ทำไมถึงให้ผมแกล้งเป็นแฟนพี่ล่ะ?"

หลี่หรงหรง ในตอนนี้ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เธอก้มหน้าต่ำด้วยความขัดเขิน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"เทียนติง... อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ พี่หมายถึงแกล้งเป็นแฟนหลอกๆ ไม่ได้ให้เป็นแฟนจริงๆ"

"เรื่องมันมีอยู่ว่า... ช่วงนี้ที่บ้านพยายามจะจับคู่ให้พี่ อยากให้พี่แต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง แต่... ผู้ชายคนนั้นอายุเกือบห้าสิบแล้ว ลูกสาวเขาก็อายุน้อยกว่าพี่ไม่กี่ปีเอง"

"อะไรนะครับ? ที่บ้านพี่คิดอะไรอยู่? จะให้พี่สาวสวยๆ อย่างพี่ไปแต่งงานกับตาแก่รุ่นพ่อเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว! พี่หรงหรงทั้งสวยทั้งเก่ง จะหาผู้ชายดีๆ ที่ไหนไม่ได้ ทำไมต้องไปคว้าคนแก่ขนาดนั้น?"

พอรู้เหตุผล เลี่ยวเทียนติงก็ของขึ้นทันที ความโกรธพุ่งปรี๊ดแทนพี่สาวคนสวย

"แสดงว่าเทียนติงตกลงช่วยพี่แล้วใช่ไหม? พี่จนปัญญาจริงๆ ก็เลยต้องบอกที่บ้านไปว่ามีแฟนแล้ว เขาจะได้เลิกยุ่งกับพี่สักที" หลี่หรงหรงมองเลี่ยวเทียนติงด้วยสายตาเว้าวอน

"พี่หรงหรง... เรื่องนี้ไม่ต้องพูดเยอะ ผมช่วยเต็มที่! ผมไม่ยอมให้พี่สาวคนสวยของผมต้องไปแต่งงานกับตาแก่ตัณหากลับเด็ดขาด!" เลี่ยวเทียนติงรับปากหนักแน่นโดยไม่ลังเล

หลี่หรงหรงที่กังวลมาตลอด ยิ้มออกทันทีด้วยความดีใจ

"ขอบใจมากนะเทียนติง... งั้นตกลงตามนี้นะ เย็นนี้หกโมงเย็น เธอไปพบพ่อแม่พี่กับพี่นะ"

"ต้องไปพบพ่อแม่ด้วยเหรอ?" เลี่ยวเทียนติงลูบจมูกแก้เขิน รู้สึกประหม่าขึ้นมานิดหน่อย

"พี่หรงหรง... พ่อแม่พี่ชอบอะไรครับ? ให้ผมเตรียมของฝากติดไม้ติดมือไปหน่อยไหม? ตั้งแต่ครอบครัวพี่ย้ายออกจากหมู่บ้านไป ผมก็ไม่ได้เจอลุงกับป้าหลี่อีกเลย"

"ไม่ต้องหรอก แค่ตัวเธอไปก็พอ ของฝากพี่เตรียมไว้หมดแล้ว... แต่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เธอจะนั่งรอที่ห้องทำงานพี่ก่อนไหม?" หลี่หรงหรงถามอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมต้องไปทำธุระข้างนอกก่อน ถึงเวลาแล้วพี่โทรตามผมนะ"

หลังจากนัดแนะเวลากับหลี่หรงหรงเรียบร้อย เลี่ยวเทียนติงก็ตรงไปที่ห้องการเงินของภัตตาคาร

"น้องเทียนติง... พี่แนะนำว่าไปเปิดบัญชีธนาคารเถอะ จะได้โอนเงินให้สะดวก จ่ายสดทุกครั้งมันยุ่งยาก แถมพกเงินสดเยอะๆ ก็อันตรายด้วย" ผู้จัดการหยางแนะนำ

"ผมก็กะว่าจะไปเปิดบัญชีพอดีครับพี่หยาง เดี๋ยวจัดการเสร็จแล้วรอบหน้าโอนเข้าบัญชีได้เลยครับ"

รอบนี้เลี่ยวเทียนติงส่งหอยนางรมมาเกือบ 1,500 ตัว เป็นเงินประมาณ 70,000 หยวน ผู้จัดการหยางนับเงินครบถ้วนแล้วส่งให้เลี่ยวเทียนติง

ออกจากภัตตาคารหงยุ่น เลี่ยวเทียนติงก็มุ่งหน้าไปที่ธนาคาร

แม้ตำบลซิงหลงจะเป็นแค่ตำบลเล็กๆ แต่ก็เป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง จึงมีธนาคารใหญ่ๆ มาเปิดสาขาครบถ้วน

ธนาคารหัวเซี่ยสาขาที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างไปแค่ 400-500 เมตร เดินไปแป๊บเดียวก็ถึง

ไม่กี่นาทีต่อมา เลี่ยวเทียนติงก็มายืนอยู่หน้าธนาคาร

ขณะกำลังจะก้าวเข้าไป ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างท้วมๆ ของใครบางคนจะชนไหล่เขาอย่างจัง

"ขอโทษทีครับน้องชาย! พอดีผมรีบ!"

คนที่ชนเขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน แต่งตัวดี ใส่ทองเส้นโต ดูท่าทางเหมือนเสี่ยภูธรที่รวยแต่เปลือก

ชายอ้วนขอโทษอย่างลวกๆ แล้วทำท่าลับๆ ล่อๆ มองซ้ายมองขวา ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวจะเข้าธนาคาร

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้ว

ไม่ได้โกรธที่โดนชนหรอก เพราะอีกฝ่ายก็ขอโทษแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจคือ ชายคนนี้มี "ไออัปมงคล" สีดำทะมึนปกคลุมอยู่บริเวณหน้าผากบ่งบอกถึงเคราะห์ร้ายรุนแรง

โดนของหรือเปล่าเนี่ย? เลี่ยวเทียนติงพึมพำ

เคล็ดวิชาราชันมังกร ไม่ได้มีแค่วิชาการต่อสู้และการรักษา แต่ยังครอบคลุมศาสตร์ลี้ลับ ทั้งโหราศาสตร์ ฮวงจุ้ย และการดูดวงชะตา

แม้เลี่ยวเทียนติงจะไม่ได้เชี่ยวชาญด้านนี้นัก แต่ก็พอมีความรู้พื้นฐาน จากลักษณะโหงวเฮ้ง ชายอ้วนคนนี้กำลังจะมี "เคราะห์เลือดตกยางออก" ถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย

ทันใดนั้น เสียงร้องเตือนภัยก็ดังมาจากด้านบน

"ระวัง!!!"

เลี่ยวเทียนติงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างชั้นห้าด้วยความตกใจ

กระถางต้นไม้ใบใหญ่กำลังร่วงลงมาด้วยความเร็วสูง และตำแหน่งที่มันจะตกกระทบ... คือหัวของชายอ้วนคนนั้นพอดี!

แม่นอย่างกับจับวาง! เคราะห์เลือดตกยางออกของจริง!

เลี่ยวเทียนติงดีดตัวพุ่งเข้าไปหาชายอ้วนทันที แล้วผลักเขาออกไปสุดแรง

"โครม!!!"

กระถางต้นไม้กระแทกพื้นคอนกรีตแตกกระจาย เศษดินเศษกระถางปลิวว่อน

ส่วนชายอ้วนถูกผลักกระเด็นไปนอนคลุกฝุ่นท่ากบ เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงเปรอะเปื้อนจนดูไม่ได้

แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจเสื้อผ้าแล้ว เขามองดูกระถางที่แตกละเอียดตรงจุดที่เขายืนเมื่อกี้ด้วยความสยดสยอง ตัวสั่นงันงก หน้าซีดเผือด

ถ้าไม่ได้เลี่ยวเทียนติงผลักออกไป ป่านนี้หัวเขาคงเละเหมือนแตงโมตกพื้นไปแล้ว!

"เป็นอะไรไหมครับ? ขอโทษที่ผลักแรงไปหน่อย สถานการณ์มันคับขัน" เลี่ยวเทียนติงยื่นมือไปช่วยพยุง

"โอ้โห! ดวงแข็งชะมัด! ถ้าโดนเข้าไปนะ ตายคาที่แน่ๆ!"

"เสี่ยอ้วน! ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบขอบคุณพ่อหนุ่มนี่เร็วเข้า! เขาช่วยชีวิตแกไว้นะเว้ย!"

ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์เริ่มมุงดูและวิพากษ์วิจารณ์

"ธนาคารดูแลตึกยังไงเนี่ย? ปล่อยให้กระถางต้นไม้หล่นลงมาได้ไง? เกือบมีคนตายแล้วนะ!"

ชายอ้วนยังคงตัวสั่นไม่หยุด ฟันกระทบกันกึกๆ ด้วยความกลัว

เลี่ยวเทียนติงส่ายหน้าเบาๆ ตบไหล่ชายอ้วน แล้วแอบถ่ายทอด ปราณมังกร เข้าไปในตัวเขาเล็กน้อยเพื่อเรียกขวัญ

"ช่วงนี้คุณคงเจอเรื่องซวยๆ บ่อยสินะ? คุณโดนสิ่งอัปมงคลเล่นงานเข้าแล้ว ทางที่ดีไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ที่วัดหรือหาอาจารย์ดีๆ ช่วยดูหน่อย ไม่งั้นเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นอีก"

ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนมนุษย์ เลี่ยวเทียนติงจึงเตือนด้วยความหวังดี

พูดจบ เขาก็หันหลังเตรียมจะเดินเข้าธนาคาร

แต่ทันใดนั้น ชายอ้วนก็พุ่งเข้ามากอดขาเขาไว้ แล้วคุกเข่าลงกับพื้น โขกหัวโป๊กๆ

"พ่อหนุ่ม... ไม่สิ... ท่านอาจารย์! ในเมื่อท่านดูออก ท่านต้องช่วยผมได้แน่ๆ! ช่วยชีวิตผมด้วยเถอะครับ! ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว! ถ้าท่านช่วยผมได้ จะให้ทำอะไรผมยอมหมด! ได้โปรดเถอะครับ!"