บทที่ 52 ถนนสามลี้ส่งเทพแห่งอาหาร

การที่ร้านซินหยวนไม่เปิดทำการ ไม่เพียงแต่สร้างความสะเทือนใจ แต่ยังถือเป็นข่าวร้ายสำหรับเหล่าพ่อค้าแม่ขายรายย่อยในบริเวณรอบ ๆ อย่างหนัก ทุกคนต่างมาที่นี่เพราะชื่อเสียงของซินหยวน เมื่อสถานการณ์กลายเป็นเช่นนี้ พวกเขาต่างเข้าใจซึ้งถึงคำว่า "ริมฝีปากสิ้น ฟันย่อมหนาว" (หากส่วนที่พึ่งพาล่มสลาย ส่วนที่เหลือย่อมเดือดร้อน)

บางคนถึงกับประกาศออกมาว่า ไม่ว่าจะยังไง ขอแค่ร้านใหม่เปิดตัว พวกเขาก็พร้อมจะย้ายตามไปตั้งแผงที่นั่นด้วย

เพราะสิ่งที่ดึงดูดพวกเขาไว้ไม่ใช่ถนนสายใต้แห่งนี้ แต่เป็นพ่อครัวและเถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ในถนนสายนี้ต่างหาก

ข้าวของในร้านที่ต้องขนย้ายมีไม่มากนัก หลังจากเคลียร์ของใช้ส่วนตัวที่ไม่ใช่ของเจ้าของตึกออกจนหมด รถรับจ้างบรรทุกของก็มาถึง สิ่งของทั้งหมดถูกนำไปฝากไว้ที่โกดังเก็บของเบ็ดเตล็ดที่ซ่งเนี่ยนเสวี่ยติดต่อไว้ล่วงหน้า เพื่อรอจนกว่าจะหาทำเลร้านใหม่ได้ค่อยนำออกมาใช้

"ไปกันเถอะทุกคน! ลาจากที่นี่ เพื่อไปสู่ที่ที่ดีกว่า ฉันเชื่อว่ามันจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอน"

หนานเกอถือถังน้ำมันถั่วเหลืองสองถัง พลางหันกลับไปมองเตาทำครัวที่เริ่มมีความผูกพันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

ส่วนซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็พยายามรวบรวมสมาธิ หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่ร่วมกันทั้งสามคนเป็นที่ระลึก จากนั้นก็เดินออกจากประตูไปโดยไม่หันกลับมาอาลัยอาวุธอีก

นี่อาจจะเป็นความทรงจำสุดท้ายของพวกเขาที่ร้านซินหยวน

ทว่า สิ่งที่ทั้งสามคนคาดไม่ถึงก็คือ เพียงชั่วพริบตาเดียว...

ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรรอบร้านซินหยวน ไม่รู้ว่าผู้คนมากมายมารวมตัวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ศีรษะคนเบียดเสียดกันราวกับมีงานเทศกาล

"พวกคุณจะไปจริง ๆ เหรอ งั้นถ้าได้ที่ตั้งร้านใหม่แล้ว ต้องรีบบอกพวกเรานะ!"

"ไม่มีอะไรจะให้เลย เอาเครปจีนสามอันนี้ไปกินระหว่างทางนะ"

"เต้าหู้เหม็นสามชาม พี่ชาย น้องสาว รับไปเถอะ!"

คนเหล่านี้คือเหล่าเจ้าของแผงลอยนั่นเอง

นอกจากนี้ยังมีเหล่าลูกค้าประจำที่มีแววตาเสียดายและเศร้าสร้อย แต่ในเวลานี้ พวกเขาก็ทำได้เพียงรู้สึกหงุดหงิดใจที่ช่วยอะไรไม่ได้

ภาพเหตุการณ์ "ถนนสามลี้ส่งเทพแห่งอาหาร" ดำเนินไปจนกระทั่งรถของพวกเขาลับตา เสียงตะโกนรั้งของทุกคนยังคงแว่วมาให้ได้ยินจากเบื้องหลัง

การได้รับการยอมรับจากทุกคนทำให้เจียงหานรู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย สิ่งสำคัญในตอนนี้คือการหาทำเลใหม่ให้เร็วที่สุด แต่ในขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เจียงหานหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นกู่ฮั่นหยางที่โทรมา

เขาไม่ได้ติดต่อกับตำรวจนายนี้มาพักใหญ่แล้ว เจียงหานจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีธุระอะไร

หลังจากรับสายและคุยกันไม่กี่คำ ถึงได้รู้ว่าหัวหน้าของกู่ฮั่นหยางอยากจะนัดเจียงหานกินข้าวเย็นนี้

"วันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดี เอาไว้พร่ำหน้าเถอะครับ"

เจียงหานปฏิเสธอย่างสุภาพ เรื่องตรงหน้ายังแก้ไม่ตก เป็นใครก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะไปงานเลี้ยง

กู่ฮั่นหยางพอได้ยินก็รีบร้อนรนพูดขึ้นทันที: "ต้องมาให้ได้นะพี่ คืนนี้มันเป็นเรื่องด่วนคอขาดบาดตายจริง ๆ"

กู่ฮั่นหยางพยายามหว่านล้อมทุกวิถีทางเพื่อให้เจียงหานยอมปรากฏตัวในคืนนี้ ถึงขั้นอ้างบุญคุณเรื่องที่เขาเคยจัดการหารถเข็นแผงลอยมาให้หนานเกอ

ดูเหมือนว่าหมอนี่จะรู้จักวิธีใช้ "บุญคุณ" มามัดตัวคนได้อย่างอยู่หมัด

เจียงหานคิดในใจว่ามันก็จริงอย่างที่เขาพูด หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบตกลง

เมื่อแจ้งข่าวเรื่องงานเลี้ยงคืนนี้ให้หนานเกอกับซ่งเนี่ยนเสวี่ยทราบ ทั้งสองคนก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

การหาทำเลร้านใหม่ไม่ใช่เรื่องที่จะจบได้ในประทีปเดียว ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็น่าจะดีกว่า

ยังไงเสีย ก็ไม่ต่างกันแค่เพียงวันสองวัน

ดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงนัดแนะเวลากันตอนหนึ่งทุ่ม สถานที่คือภัตตาคารแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเขตเมืองใต้

ในคืนนั้น เจียงหานมาตามนัดตรงเวลาที่โรงแรมชื่อ "จุนหรงสือฟู่"

เมื่อหาห้องส่วนตัวเจอและก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นสองคนในกลุ่ม "สามเกลอ" อย่างกู่ฮั่นหยางและผู้กองหยางนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่มีเรื่องสำคัญที่จะสารภาพ และรอเพียงแค่ให้เจียงหานมาถึง

"น้องเจียงหาน บอกตามตรงนะ เดิมทีพวกเราไม่อยากมารบกวนคุณหรอก แต่ตอนนี้พวกเรากำลังเจอกับปัญหาที่ยากจะจัดการจริง ๆ"

"หมายความว่ายังไงครับ?"

เจียงหานขมวดคิ้วถาม

"พวกเราได้รับหนังสือประสานงานมาจากกรมตำรวจเมืองข้าง ๆ น่ะ"

หนังสือประสานงานก็คือการขอความช่วยเหลือในการสืบสวน ซึ่งคงหนีไม่พ้นเรื่องการจับกุมอาชญากร

กู่ฮั่นหยางพูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด:

"พวกเราสืบทราบมาว่ามีแก๊งค้ายาเสพติดกลุ่มหนึ่งลักลอบเข้ามาในเมืองเจียงไห่ พวกมันดุร้ายและอันตรายมาก และอาจจะมีอาวุธปืนครบมือ ยิ่งไปกว่านั้น แก๊งนี้เป็นเพียงแค่สาขาหนึ่งเท่านั้น

จากข้อมูลที่ได้รับ พวกมันต้องการจะเปิดตลาดใหม่ในเจียงไห่ แต่หลักฐานที่มีตอนนี้ยังไม่สามารถระบุจำนวนคนที่แน่นอนของพวกมันได้ ปัจจุบันเราเจอที่กบดานของพวกมันแล้ว แต่สภาพแวดล้อมที่นั่นพิเศษมาก รอบ ๆ เป็นพื้นที่โล่ง มีแหล่งท่องเที่ยว และแทบไม่มีตึกสูงเลย หากมีรถคันไหนจอดแช่อยู่นานเกินไป พวกมันจะไหวตัวทันที

เพื่อไม่ให้เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น พวกเราจึงตัดสินใจที่จะใช้วิธีอื่นในการเฝ้าสังเกตการณ์"

"แล้วมันเกี่ยวกับผมตรงไหน?"

เจียงหานถามด้วยความสงสัย

เขาสอนกู่ฮั่นหยางทำเครปจีนได้ แต่คงไม่ถึงขั้นต้องให้เขาไปสอนวิธีจับผู้ร้ายข้ามแดนหรอกมั้ง

กู่ฮั่นหยางเห็นเจียงหานเข้าใจผิด จึงรีบพูดด้วยท่าทางเกรงใจ: "คืออย่างนี้ครับน้องเจียงหาน ใกล้ ๆ กับตึกพักอาศัยที่พวกคนร้ายซ่อนตัวอยู่ มีร้านอาหารจีนร้านหนึ่งกำลังประกาศเซ้งพอดี ซึ่งจุดนั้นเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดในการเฝ้าติดตามพวกค้ายา

ดังนั้น พวกเราเลยคิดจะเช่าร้านนั้นมาทำต่อ และปลอมตัวเป็นพนักงานร้านอาหารเพื่อทำการเฝ้าสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิด"

พอพูดมาถึงตรงนี้ เจียงหานก็เข้าใจทันที ตำรวจต้องการให้เขาไปช่วยทำอาหาร เพราะถ้าพวกเขาทำกันเองแล้วฝีมือไม่ได้เรื่องจนไม่มีลูกค้าเข้าร้าน มันจะถูกสงสัยได้ง่ายมาก

เมื่อเห็นเจียงหานเงียบไป กู่ฮั่นหยางก็เริ่มกระวนกระวายใจ เขารู้ดีว่าการเชื้อเชิญแบบกะทันหันเช่นนี้อาจทำให้เจียงหานรู้สึกต่อต้าน

แต่นี่เป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่จริงๆ

เมนูในร้านอาหารจีนมีมากมายเหลือเกิน หากไม่มีพ่อครัวฝีมือดีมานั่งแท่นคุมร้าน เมื่อเปิดร้านแล้วไม่มีลูกค้าเข้ามาเลย แม้จะปิดตัวลงในเวลาสั้น ๆ ก็ยังพออ้างได้ แต่ถ้าฝืนเปิดอยู่ได้นาน ๆ โดยไม่มีคนเข้าร้าน แก๊งค้ายาฝั่งตรงข้ามต้องสงสัยแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น พ่อครัวคนนี้ต้องไว้ใจได้ด้วย เพราะการจับกุมแก๊งค้ายาที่มีความเสี่ยงสูงเช่นนี้ หากข่าวรั่วไหลไปเพียงนิดเดียว อาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงอย่างมหาศาล

"น้องเจียง เรื่องนี้มันด่วนจริง ๆ และมีแค่คุณเท่านั้นที่ทำได้

ผมรู้ว่าตอนนี้คุณมีงานที่มั่นคงแล้ว และร้านเล็ก ๆ ของคุณก็กำลังไปได้สวย ดังนั้นผมขอสัญญาว่า คุณสามารถยื่นเงื่อนไขมาได้เลย ตราบใดที่อยู่ในอำนาจที่ผมตัดสินใจได้ ผมจะจัดการแก้ปัญหาและอำนวยความสะดวกให้คุณอย่างเต็มที่"

คนที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้คือผู้กองหยางที่มาร่วมโต๊ะด้วย

เขาก็เป็นอีกคนที่รับรู้ถึงความสามารถของเจียงหาน จึงมั่นใจมากที่จะเลือกให้เจียงหานมาช่วยงานนี้

ชายหนุ่มคนนี้ติดคุกมานานถึงสิบเอ็ดปี เพิ่งออกจากคุกมาไม่นาน ความสัมพันธ์ทางสังคมจึงไม่ซับซ้อน และใบหน้าของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกค้ายาจะคุ้นเคย

นอกจากนี้ ทางกรมตำรวจจะดึงตัวเจ้าหน้าที่หน้าใหม่จากหลาย ๆ หน่วยมาเป็นลูกมือให้เขา

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้พวกค้ายาจะมีหูตาเป็นสับปะรดแค่ไหน ก็ยากจะสังเกตเห็นว่าร้านอาหารฝั่งตรงข้ามนั้นเต็มไปด้วยตำรวจ

เพราะพวกค้ายาที่เจ้าเล่ห์อาจจะรวบรวมรูปภาพของตำรวจสายสืบหลัก ๆ ในเมืองเจียงไห่ไว้หมดแล้ว หากมีใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้น ความเสี่ยงจะสูงมาก

และ "ปลาตัวใหญ่" ในครั้งนี้ ทางเบื้องบนให้ความสำคัญมาก หากสามารถกวาดล้างได้หมดสิ้น ก็จะถือเป็นการสร้างความมั่นคงและสงบสุขให้แก่สังคมอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง เจียงหานเริ่มใช้ความคิดคำนวณในใจ ร้านซินหยวนเพิ่งจะปิดตัวลง หากไปช่วยงานตำรวจตอนนี้ ก็ถือเป็นการต่อยอดงานได้แบบไร้รอยต่อพอดี

แต่ผลประโยชน์ที่จะได้รับคืออะไร นั่นต่างหากคือประเด็นสำคัญ

ไม่ใช่ว่าสุดท้ายจับโจรได้ แต่พวกตัวเองกลับต้องไปทำงานเหนื่อยฟรี