บทที่ 53 จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสองปี ถ้าตกลง ผมก็ตกลง

“น้องเจียงหาน ความจริงพวกเรามีค่าตอบแทนให้ครับ ถ้าคุณยอมเข้าร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ เมื่อพวกค้ายาถูกรวบตัวได้หมดแล้ว ร้านนี้พวกเราสามารถจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้พวกคุณได้หนึ่งปีเต็ม ๆ”

“ต้องรู้ก่อนนะว่าร้านอาหารจีนร้านนี้มีพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยตารางเมตร ตกแต่งใช้ได้ อุปกรณ์ก็ครบครัน กว้างขวางกว่าร้านซินหยวนตั้งเยอะ”

“ถึงแม้รอบ ๆ จะโล่งไปนิด แต่สภาพแวดล้อมดีมากนะครับ ถ้าเป็นช่วงไฮซีซั่นนักท่องเที่ยวจะเยอะมาก ผมเชื่อว่าด้วยฝีมือระดับคุณ ยังไงก็ทำร้านให้รุ่งได้แน่นอน”

กู่ฮั่นหยางเกาหัวพลางเสนอความจริงใจขั้นสูงสุดที่ทางตำรวจจะมอบให้ได้แก่เจียงหาน

ทว่า ความจริงใจนี้ในสายตาของเจียงหานดูเหมือนจะยังขาดไปอีกนิด

เขานิ่งรอจนกระทั่งได้ยินตำแหน่งที่ตั้งของร้านอาหารจีนแห่งนี้จากปากกู่ฮั่นหยาง จากนั้นจึงเปิดแอปฯ แผนที่ไป่ตู้ขึ้นมาดูอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเรียบเฉยว่า “ไม่ว่าพวกคุณจะจับพวกค้ายาได้หรือไม่ พวกคุณต้องจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสองปี ถ้าตกลงตามนี้ ผมถึงจะตกลง”

ตำแหน่งของร้านอาหารจีนแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างเขตเมืองเก่าและเมืองใหม่ทางตอนเหนือของเขตเมืองใต้ ระยะทางถือว่าไม่ไกลจนเกินไป

รอบ ๆ ไม่มีโครงการหมู่บ้านขนาดใหญ่ แต่มีสวนสาธารณะประจำเมืองอยู่ใกล้ ๆ พอให้มีคนพลุกพล่านบ้าง หากพูดถึงเรื่องสภาพแวดล้อม มันดีกว่าร้านเล็ก ๆ อย่างซินหยวนมากทีเดียว

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เจียงหานรู้สึกว่าปริมาณลูกค้าของซินหยวนกับร้านอาหารจีนแห่งนี้น่าจะไม่ต่างกันมากนัก

แต่หากพิจารณาจากพื้นฐานที่ว่าเขาสามารถประหยัดค่าเช่าร้านไปได้ถึงสองปี แถมยังได้ขยายพื้นที่ร้านให้กว้างขึ้น ผลประโยชน์เหล่านี้ก็นับว่าคุ้มค่า

พูดได้เลยว่า ในความเป็นจริงแล้วร้านนี้ดีกว่าร้านซินหยวนหลายเท่าตัว

การที่เจียงหานยอมอ่อนข้อลง ถือเป็นการให้คำตอบแก่ทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

แต่กู่ฮั่นหยางยังคงเตือนด้วยความระมัดระวัง

“น้องเจียงหาน แน่ใจเหรอครับว่าจะเช่านานขนาดนั้น?”

“เอาอย่างนี้ไหม ลองจ่ายแค่ปีเดียดูก่อนดีไหมครับผู้กองหยาง?”

กู่ฮั่นหยางโยนคำถามไปให้ผู้กองหยาง ซึ่งฝ่ายหลังทำเพียงถลึงตาใส่กู่ฮั่นหยางอย่างเอือมระอา หมอนี่ไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดเชิงลึกให้เจียงหานรู้เลยสักนิด

ความจริงแล้วทำเลของร้านนี้ค่อนข้าง "อาถรรพ์" เจ้าของที่มารับช่วงต่อส่วนใหญ่เปิดได้ไม่เกินครึ่งปีก็ต้องปิดตัวลง

ผู้กองหยางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าร้านซินหยวนของเจียงหานเพิ่งจะเจ๊งไปวันนี้ เขารู้เพียงว่าการขอความร่วมมือครั้งนี้อาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจเดิมของเจียงหาน หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว การช่วยออกค่าเช่าให้หนึ่งปีถือเป็นจุดกึ่งกลางที่เหมาะสม

แต่ใครจะคิดว่าเจียงหานจะเรียกราคาสูงถึงสองปี

ค่าเช่าแต่ละปีก็ไม่ใช่เงินน้อย ๆ ตกปีละหลายหมื่นหยวน

แม้ผู้กองหยางจะลังเลและรู้สึกเสียดายเงินอยู่บ้าง แต่เมื่อลองคิดในมุมกลับ พวกเขากำลังเอาเปรียบเจียงหานที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเกินไปหรือเปล่า

คนเขาทำงานอยู่ที่ซินหยวนดี ๆ ตอนนี้กลับไปหลอกล่อให้เขามาเปิดร้านในที่ที่ฮวงจุ้ยไม่ดี ถือว่าเป็นการขุดหลุมพรางชัด ๆ

แต่เนื่องจากนี่เป็นคดีสำคัญที่เบื้องบนให้ความสำคัญมาก งบประมาณบางส่วนจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเบิกจ่าย

เดี๋ยวค่อยไปกดดันเจ้าของร้านอาหารจีนคนเดิมหน่อย โดยใช้ชื่อการเวนคืนเพื่อภารกิจตำรวจเพื่อลดค่าใช้จ่ายลงก็น่าจะพอไหว

“งั้นก็ตกลง สองปีก็สองปี แต่ต้องตกลงกันก่อนนะน้องเจียงหาน ถ้าหลังจากนี้ธุรกิจไม่รุ่ง ห้ามมาโทษพวกเรานะ”

ผู้กองหยางพยักหน้าตอบรับ ถือเป็นการตอบตกลงเงื่อนไขของเจียงหาน

เจียงหานไม่ได้แสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า เขาเพียงตอบกลับสั้น ๆ ว่า “ครับ ก็ดี”

ความจริงแล้ว เมื่อทั้งสองฝ่ายแสดงความจริงใจต่อกัน ใจของเจียงหานก็รู้สึกดีขึ้นมาก

เขาไม่ใช่คนโง่ ร้านอาหารที่อยู่ใกล้แหล่งท่องเที่ยวแต่กลับประกาศเซ้ง โอกาสสูงมากที่จะเป็นเพราะขาดทุนย่อยยับ

แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการกระทำ คนอื่นทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำไม่ได้ ตอนนี้ข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายบรรลุผลแล้ว

ทางตำรวจคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่หารู้ไม่ว่าเจียงหานต่างหากที่เป็นผู้ชนะตัวจริง

เขาสามารถหาทำเลร้านใหม่ให้ตัวเองและซ่งเนี่ยนเสวี่ยได้ โดยไม่ต้องเสียต้นทุนอะไรเลยแม้แต่หยวนเดียว

“แต่ผมยังมีคำขอเล็ก ๆ อีกสองข้อครับ”

เมื่อเห็นว่าบรรดาผู้กองต่างดูอารมณ์ดี เจียงหานจึงอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

กู่ฮั่นหยางนึกว่าเจียงหานยังไม่พอใจเรื่องร้าน หัวใจแทบจะวาย แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เจียงหานพูดไม่เกี่ยวกับการเปิดร้านเลย

“ได้ยินมาว่าผู้กองหยางสนิทกับพัศดีเรือนจำที่หนึ่ง พอจะช่วยผมเรื่องหนึ่งได้ไหมครับ พอดีผมมีมีดทำครัวที่ใช้มาสิบเอ็ดปีกับตำราอาหารอีกหนึ่งเล่มที่ยังค้างอยู่ในนั้น ของพวกนั้นผมใช้มานานจนมีความผูกพัน พอจะช่วยเอากลับมาคืนให้ผมได้ไหม?”

ของสองสิ่งนี้สำคัญต่อเจียงหานมาก ถึงแม้พัศดีจะเคยรับปากเขาไว้ แต่ก็นานเกินไปแล้ว หากรอตามกระบวนการอนุมัติปกติ ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปจนถึงชาติไหน

เมื่อได้ยินว่าเป็นมีดทำครัวและตำราอาหารส่วนตัว ทั้งสองคนในที่นั้นก็อึ้งไปตาม ๆ กัน

จะรอช้าได้อย่างไร ในเมื่อเจียงหานกำลังจะมาช่วยสืบสวนให้ตำรวจแล้ว หากในมือไม่มีเครื่องมือทำมาหากินที่คุ้นเคยจะทำงานได้อย่างไร

อีกอย่าง เรือนจำที่หนึ่งนี่ก็กระไร จะยึดของของเทพแห่งอาหารไว้ทำไมกัน?

มีดทำครัวที่ไหนก็ซื้อได้ไม่ใช่เหรอ? ตำราอาหารในเถาเป่าก็มีขายถมเถ!

เรื่องขี้ผงแค่นี้ไม่มีทางทำอะไรคนที่นั่งอยู่ในห้องนี้ได้

ผู้กองหยางที่นั่งฝั่งตรงข้ามรีบกดโทรศัพท์ทันที หลังจากรอสายไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็รับ

เขาเริ่มต้นด้วยการตำหนิอีกฝ่ายแบบไม่ถามไถ่เหตุผล

แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของผู้กองหยางก็ดูเคร่งขรึมขึ้น

“คุณจะบอกว่าของสองอย่างนี้ถูกขุดขึ้นมาจากดินงั้นเหรอ?” ผู้กองหยางมองเจียงหานด้วยสายตาสงสัย พลางกระซิบใส่โทรศัพท์เบา ๆ

ดูเหมือนเขาจะได้รับข้อมูลบางอย่างมา และของสองสิ่งนี้อาจจะนำออกมาไม่ได้ง่าย ๆ อย่างที่คิด

แต่ผู้กองหยางก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น เขาตีหน้าขรึมและสั่งปลายสายอย่างจริงจังว่า “ตอนนี้สหายเจียงหานต้องมาช่วยตำรวจคลี่คลายคดีใหญ่ แกควรจะให้ความร่วมมือกับฉันหน่อยนะ”

หลังจากคุยไปไม่กี่คำ เจียงหานก็ได้ยินเหมือนปลายสายจะยอมประนีประนอม โดยบอกว่าจะหาทางจัดการให้เร็วที่สุด

“ตกลง! ภายในสองวันนี้ รีบเอาของคืนเจ้าของเขาไปซะ”

ดูเหมือนว่าการมีคนรู้จักจะช่วยให้เรื่องทุกอย่างง่ายขึ้นจริง ๆ เจียงหานพยักหน้าอย่างพอใจ ของสองสิ่งที่เขาห่วงที่สุดในที่สุดก็มีความคืบหน้า

“แล้วเงื่อนไขที่สองล่ะ?” ผู้กองหยางถามอย่างลองเชิง

ลำพังแค่เงื่อนไขแรกของเจียงหาน ถ้าเป็นคนอื่นคงจัดการไม่ได้แล้ว หากไม่ใช่เพราะหน้าตาของเขาพอจะมีค่าอยู่บ้างก็คงลำบาก

ไม่อยากจะคิดเลยว่าเงื่อนไขที่สองจะเป็นเรื่องอะไร?

เจียงหานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางแล้วพูดว่า “ผมต้องการผู้ช่วยสองคนที่ผมไว้ใจได้ครับ”

“เรื่องนั้นง่ายมาก พวกเรากะว่าจะส่งคนไปช่วยอยู่แล้ว”

พอได้ยินว่าเจียงหานขาดคนช่วยงานครัว ผู้กองหยางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางตบขาตัวเองอย่างสบายใจ

ทว่า เจียงหานกลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ไม่ใช่คนของคุณครับ แต่เป็นคนที่ผมไว้ใจได้ ทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนร่วมเรือนจำที่หนึ่งของผม พวกเขามีประสบการณ์และความสามารถในการทำอาหารไม่ด้อยไปกว่าผมเลย"

"เมื่อก่อน โรงอาหารของเรือนจำที่หนึ่งก็เป็นพวกเราที่รับผิดชอบ หลายปีที่ผ่านมาพวกเราคุ้นเคยกันดี รู้ใจกัน และเข้าขากันได้อย่างยอดเยี่ยม ผมคิดว่าให้พวกเขามาทำหน้าที่เฝ้าสังเกตการณ์ในครั้งนี้ น่าจะดีกว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เกะกะเงอะงะของพวกคุณครับ”

“นี่มัน...”

คำพูดของเจียงหานทำเอากู่ฮั่นหยางและผู้กองหยางถึงกับมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ใครจะไปคิดว่าเจียงหานต้องการให้นักโทษสองคนออกมาเข้าร่วมภารกิจครั้งนี้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง

เรียกได้ว่าแทบจะหลุดกรอบแผนการเดิมของผู้กองหยางไปอย่างสิ้นเชิง