บทที่ 54 น้องเจียงหาน คุณเรียกสิ่งนี้ว่าคำขอเล็ก ๆ สองข้อเหรอ?

“น้องเจียงหาน คุณเรียกสิ่งนี้ว่าคำขอเล็ก ๆ สองข้อเหรอ?”

ผู้กองหยางถามออกมาอย่างแทบจะสติหลุด

เรื่องแรกแม้จะจัดการยาก แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้าพยายามหน่อยก็ยังพอไปเจรจากับพัศดีเรือนจำที่หนึ่งได้ แต่เรื่องที่สองมันต่างออกไป เพราะมันไปพัวพันกับผู้ต้องขังที่กำลังรับโทษอยู่

ไม่รู้จริงๆ ว่าสมองของเจียงหานคิดไอเดียนี้ขึ้นมาได้ยังไง เพราะนี่คือสิ่งที่ไม่เคยมีการทดลองทำมาก่อนเลย

ทว่า คำพูดต่อมาของเจียงหานกลับทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันมีเหตุผลมาก

“ในเมื่อพวกคุณเชิญผมมา ผมเดาว่าพวกค้ายากลุ่มนี้คงไม่ธรรมดา พวกมันอาจจะฉลาดและเจ้าเล่ห์กว่าที่ผ่านมา การส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจไปมากเกินไป มีแต่จะทำให้พวกมันตื่นตัว”

“พวกคนทำผิดกฎหมายอย่างพวกเราเนี่ย กระดูกมันขวางทางปืนเหมือนกับพวกค้ายานั่นแหละ พวกมันไม่มีทางคิดหรอกว่าคนอย่างเราจะร่วมมือกับตำรวจ”

“ถ้าพวกคุณลำบากใจจริงๆ ถึงตอนนั้นจะจัดเจ้าหน้าที่ตำรวจมาประกบสักคนก็ได้ ผมว่านี่คือสัดส่วนการจัดวางกำลังที่เหมาะสมที่สุดแล้ว”

กู่ฮั่นหยางและผู้กองหยางฟังจบก็จมลงสู่ความเงียบเพื่อใช้ความคิดทันที

เพราะสิ่งที่เจียงหานพูดนั้นถูกต้องที่สุด ตามข้อมูลที่ส่งมาจากกรมตำรวจเมืองข้าง ๆ แก๊งค้ายาที่กบดานอยู่ในเจียงไห่ครั้งนี้ เป็นเพียงสาขาหนึ่งของเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติขนาดใหญ่

พวกมันผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ ระแวดระวังและฉลาดเป็นกรด นี่คือสาเหตุที่ตำรวจไม่สามารถกวาดล้างพวกมันได้หมดสิ้นเสียที

หากส่งกำลังตำรวจเข้าไปแฝงตัวเป็นจำนวนมากจริง ๆ ไม่นานก็คงจะถูกจับพิรุธได้

บางครั้ง กิริยาท่าทางหรือคำพูดที่ดูเป็น "อาชีพ" เกินไปของตำรวจนั่นแหละที่เป็นตัวขัดขวางภารกิจ

“ขอผมคิดดูหน่อย บางทีคำแนะนำของคุณอาจจะเป็นคำแนะนำที่ดี”

“แต่ขออนุญาตถามหน่อยเถอะน้องเจียงหาน สองคนนั้นชื่ออะไร?”

คนที่จะกอดคอร่วมงานกับเจียงหานได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางจึงสงสัยครามครันว่า ใครกันที่ทำให้เจียงหานให้ความสำคัญขนาดที่ต้องหาโอกาสให้พวกเขาได้ออกมาร่วมสร้างผลงานแบบนี้

เจียงหานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยแววตาเป็นประกาย: “เรือนจำที่หนึ่งเมืองเจียงไห่ ผู้ต้องขังฉายา เหอซั่ง (หลวงพี่) และ เหล่าวาง (หมาป่าเฒ่า)”

“เหอซั่ง... เหล่าวาง...”

ถึงจะไม่ใช่ชื่อจริง แต่ผู้กองหยางรู้ดีว่าฉายาแบบนี้ แค่ไปสืบดูประวัติเดี๋ยวเดียวก็รู้ความจริง

เวลาสี่ทุ่ม ทั้งหมดก็กล่าวคำอำลาแยกย้ายกันไป

ระหว่างทางกลับ เจียงหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาซ่งเนี่ยนเสวี่ยทันที

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยซึ่งเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะเข้านอน เมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากเจียงหานก็เดาได้ว่าเขาคงเสร็จจากงานเลี้ยงแล้ว

เธอยังแอบแปลกใจในตัวเจียงหานอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่หมอนี่มีมือถือเขาก็ไม่เคยโทรหาเธอเลย คืนนี้ถือเป็นครั้งแรกในประวัติการณ์

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็เผยรอยยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ออกมา

แต่รอยยิ้มนั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก เมื่อเจียงหานบอกเธอว่าได้ทำเลร้านใหม่แล้ว

“นี่ไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม หาได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ แถมยังฟรีค่าเช่าตั้งสองปี?”

พอได้ยินแบบนั้นซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็ดีใจแทบแย่ เจียงหานจึงรีบบอกเล่าถึงคำขอร้องของพวกกู่ฮั่นหยางในคืนนี้

หลังจากเจียงหานวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียอย่างเป็นระบบ ในที่สุดซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็เข้าใจว่า สำหรับพวกเขาสามคนแล้ว นี่มันคือส้มหล่นจากฟ้าชัด ๆ

“ร้านอาหารจีนร้านนั้นฉันรู้จักนะ ทำเลกับสภาพแวดล้อมก็โอเคอยู่ แต่มันรักษาลูกค้าไม่ได้ เปิดมากี่รายต่อกี่รายไม่เกินห้าเจ้าก็แปดเจ้าแล้ว ไม่เคยเห็นใครเปิดได้นานเลยสักคน”

แต่การที่ตำรวจสามารถจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้ถึงสองปี สำหรับซ่งเนี่ยนเสวี่ยแล้วมันคือสิ่งดึงดูดใจที่มหาศาล

แม้ร้านซินหยวนจะหายไป แต่ตอนนี้มีตัวเลือกที่ดีกว่า แถมยังมีเจียงหานอยู่ด้วย บอกตามตรงว่าซ่งเนี่ยนเสวี่ยเริ่มใจสั่นด้วยความตื่นเต้นแล้ว

คนอื่นทำเงินที่นั่นไม่ได้ ก็เพราะพวกเขาไม่มีพ่อครัวฝีมือเยี่ยมอย่างเจียงหานยังไงล่ะ

“ตกลง ฉันว่าได้นะ ต่อให้ที่นั่นจะอาถรรพ์แค่ไหน แต่ถ้ามีคุณอยู่ ฉันเชื่อว่าเราจะทำมันจนรุ่งได้”

หลังจากไตร่ตรอง ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็ตัดสินใจเห็นพ้องด้วยอย่างไร้ข้อกังขา

ทั้งคู่หัวเราะให้กันผ่านโทรศัพท์ และบรรลุข้อตกลงกันได้อย่างราบรื่น

เพราะเมื่อเทียบร้านอาหารจีนแห่งใหม่กับซินหยวนแล้ว มันดีกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก

ส่วนทางด้านหนานเกอ เมื่อทราบข่าวนี้ สิ่งที่เขาดีใจยิ่งกว่าคือการจะได้เจอหน้าเหล่าวางกับเหอซั่งในเร็ว ๆ นี้

เช้าวันต่อมา ทั้งสามคนก็เดินทางไปดูร้านใหม่ด้วยกัน

เป็นอย่างที่กู่ฮั่นหยางโอ้อวดไว้ ขนาดของร้านนี้ยกระดับขึ้นมาหลายขั้นเลยทีเดียว

ผนังกระจกใสสามด้านที่มองจากข้างในออกไปจะเห็นทัศนียภาพของสวนสาธารณะประจำเมืองได้อย่างชัดเจน

การตกแต่งภายในเต็มไปด้วยกลิ่นอายสไตล์จีน ภาพเขียนพู่กันและภาพวาดที่ติดอยู่บนผนังให้ความรู้สึกที่หรูหราสง่างาม

เจียงหานตรวจสอบอุปกรณ์ภายในร้าน โต๊ะและเก้าอี้ส่วนใหญ่ยังดูใหม่เอี่ยม เครื่องครัวก็เป็นแบรนด์เนมทั้งหมด รูปแบบครัวเปิดที่ดูโปร่งใสยังสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่ลูกค้าอีกด้วย

ว่ากันว่าร้านอาหารจีนที่ปิดตัวไปเดือนกว่า ๆ แห่งนี้ เจ้าของคนเก่าเป็นคนมณฑลฮกเกี้ยน ทำมาได้ไม่ถึงครึ่งปีก็จำต้องถอนตัวออกไปอย่างรีบเร่ง

หลังจากนั้นเจ้าของตึกก็รู้สึกว่าการรื้อถอนหรือเปลี่ยนการตกแต่งมันยุ่งยาก เลยยอมคืนค่าเช่าให้เจ้าของเก่าไปมากกว่าครึ่ง แล้วเหมาเอาอุปกรณ์ทั้งหมดไว้

เพื่อรอคนเช่าคนใหม่ที่อยากเปิดร้านอาหารและพร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าดำเนินการได้ทันที

เห็นได้ชัดว่าพวกเจียงหานมาได้จังหวะที่เหมาะสมพอดี

“เป็นไง? พอใจไหมครับ” เจียงหานถามด้วยรอยยิ้ม

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพยักหน้าหงึก ๆ ด้วยสายตาชื่นชม ส่วนหนานเกอที่เดินเช็กอุปกรณ์ในร้านก็ชมไม่ขาดปาก

พูดตามตรง แค่ฟรีค่าเช่าสองปีก็ช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ไปได้ทั้งหมดแล้ว แม้ทำเลนี้จะดูโดดเดี่ยวไปสักหน่อย แต่ก็หาข้อเสียอื่นไม่ได้จริง ๆ

“ฉันชอบมากเลย เวลาไม่ยุ่งก็แวะไปเดินเล่นที่สวนข้าง ๆ ได้ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะต้องลงทุนหนักหน่อยนะ”

ตำรวจรับผิดชอบแค่ค่าเช่า แต่ไม่ได้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ซึ่งหมายความว่าค่าวัตถุดิบและค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ พวกเขายังต้องจ่ายเอง

ร้านใหญ่ขึ้น ต้นทุนต่อวันก็สูงขึ้นตามไปด้วย

โชคดีที่ตอนนี้ในบัญชีของพวกเขามีเงินอยู่พอสมควร จึงไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย

เจียงหานต้องการเวลาอย่างมากที่สุดแค่ครึ่งเดือน เขาก็จะทำให้ชื่อเสียงของร้านนี้ดังก้องไปทั่ว

เมื่อเห็นเจียงหานมีความมั่นใจขนาดนี้ ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็รู้สึกว่าการที่เธอเทหมดหน้าตักมาวางเดิมพันไว้ที่เขา คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

ตามกำหนดการของตำรวจ พวกเขาต้องเปิดร้านอย่างช้าที่สุดภายในสามวัน บ่ายวันนี้จึงต้องเริ่มติดต่อช่างมาตรวจเช็กระบบภายในร้าน

เรื่องการเฝ้าสังเกตการณ์พวกค้ายา พวกเขาสามคนไม่ต้องเข้าไปยุ่ง แค่รับผิดชอบทำให้กิจการร้านอาหารคึกคักขึ้นมาก็พอ

ครั้งนี้จะมีสมาชิกหน่วยปฏิบัติการพิเศษเข้าร่วมหนึ่งคน ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเพียงคนเดียวที่ทางตำรวจจัดหามาให้แฝงตัวอยู่ข้างใน

เป็นไปตามคำขอของเจียงหาน ผู้กองหยางกำลังรักษาสัญญาที่ให้ไว้

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางจะดำเนินการจับกุมในขั้นตอนต่อไปเอง

เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง เจียงหานย่อมไม่เอาตัวไปวุ่นวายนัก

เขาปรึกษากับซ่งเนี่ยนเสวี่ยและหนานเกอ ก่อนจะลงมือปรับปรุงร้านอาหารจีนแห่งนี้บางส่วน

เริ่มจากการจัดวางสิ่งของและโครงสร้างภายในร้าน หลังจากเจียงหานสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างละเอียด เขาเลือกที่จะกลับทิศทางของโต๊ะเก้าอี้ทั้งหมดให้หันหน้าไปทางทิศเหนือ-ใต้ เพราะวิธีนี้จะช่วยให้คนในร้านมองเห็นตึกพักอาศัยที่ตำรวจกำลังเฝ้าจับตาดูอยู่ได้กว้างขึ้น

นอกจากนี้ ด้านนอกของกระจกทั้งสามด้านจะถูกติดตั้งระบบไฟสร้างบรรยากาศ เพื่อให้ในยามค่ำคืน สถานที่แห่งนี้จะดึงดูดสายตาผู้คนได้มากขึ้น

และที่สำคัญที่สุดก็คือชื่อร้าน

เดิมทีร้านนี้ชื่อว่า: ภัตตาคารจีนฝูเถิง

ทั้งเชยและฟังดูไม่รื่นหูเลยสักนิด

ดังนั้นหลังจากเจียงหานสรุปขั้นสุดท้าย เขาจึงตั้งชื่อร้านใหม่แห่งนี้ว่า: หงเค่อสือเจียน (ช่วงเวลาแห่งแขกผู้มาเยือน)

แขกผู้มาเยือนราวหงส์เหินในโลกหล้า ได้ยินชื่ออาหารเป็นต้องหยุดพักแวะดื่มกิน

ถึงแม้มันจะดูเป็นสำนวนภาษาที่สละสลวยจนเกินไป แต่เมื่อซ่งเนี่ยนเสวี่ยได้ยิน เธอก็ยังเอ่ยชมว่าเจียงหานช่างมีศิลปะในการใช้ภาษา

ความจริงมันไม่เกี่ยวกับศิลปะภาษาหรอก แต่มันคือประโยคแรกในหน้าแรกของ "คัมภีร์อาหารจากก้นบึ้งของหัวใจ" ที่ชื่อว่า หงเค่อสือเจียน

เจียงหานแค่รู้สึกว่าชื่อนี้มันได้บรรยากาศดีเท่านั้นเอง