บทที่ 55 ที่แท้พวกคุณทุกคนต่างก็มีคดีติดตัว

แสงไฟเริ่มสว่างไสวเมื่อยามค่ำคืนมาเยือน

ร้านใหม่ที่ผ่านการปรับปรุงและตกแต่งดูสวยงามขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากติดตั้งไฟประดับรูปทรงต่าง ๆ เสร็จสิ้น ร้าน "หงเค่อสือเจียน" ก็กลายเป็นสรวงสวรรค์แห่งการทำอาหารในใจของซ่งเนี่ยนเสวี่ยไปโดยปริยาย

โดยเฉพาะในยามค่ำคืน ผู้คนที่สัญจรผ่านไปมามักจะอดไม่ได้ที่จะต้องเหลียวมองร้านใหม่ที่กำลังจะเปิดทำการแห่งนี้

ลองจินตนาการดูเถิด ท่ามกลางความเงียบสงบและกว้างขวางข้างสวนสาธารณะประจำเมือง จู่ ๆ ก็มีร้านอาหารอันอบอุ่นสว่างไสวปรากฏขึ้นในยามค่ำคืน ย่อมต้องดึงดูดสายตาเป็นธรรมดา

เจียงหานและหนานเกอกำลังยุ่งอยู่กับการขัดถูเตาในห้องครัว พื้นที่ที่นี่กว้างขวางมาก และอุปกรณ์เกือบทั้งหมดก็ใหม่เอี่ยมถึง 90% ใช้งานได้คล่องมืออย่างยิ่ง

มีกระทะใบใหญ่สำหรับผัดสี่ใบ เตาสำหรับหม้อดินขนาดสองตารางเมตร และเตานึ่งแบบโบราณที่ระบบระบายอากาศดีเยี่ยม

บวกกับตู้เย็นและตู้เก็บของที่มีให้ครบครัน เรียกได้ว่าเจียงหานอยากจะทำเมนูอะไร ก็สามารถรังสรรค์ออกมาได้อย่างง่ายดายทุกเมื่อ

ในขณะที่พวกเขากำลังทำความสะอาดกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูร้านดังขึ้น

เสียงนั้นหนักแน่นและทรงพลัง จนทำให้จิตใจของเจียงหานเกิดความประหม่าขึ้นมาทันที

แรงเคาะที่คุ้นเคยเหลือเกิน...

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง และแล้วกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจียงหานก็แข็งค้างไป

"เหอซั่ง! เหล่าวาง!" เจียงหานโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ

เพราะคนที่ปรากฏตัวในคืนนี้ ก็คือ เหอซั่ง (หลวงพี่) และ เหล่าวาง (หมาป่าเฒ่า) สองคนที่ผู้กองหยางรับปากว่าจะดึงตัวออกมาจากเรือนจำที่หนึ่งให้นั่นเอง

พวกเขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สองคน

คนหนึ่งใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็นมิตร ท่าทางผึ่งผาย เครื่องหน้าดูใจดีและชัดเจน ช่วงไหล่ที่กว้างขวางให้ความรู้สึกที่มั่นคงและพึ่งพาได้

บนศีรษะของเขาโล้นเลี่ยนเป็นมันเงา แต่ตรงกลางกลับมีรอยจุดธูป (เก้าจุด) เห็นได้ชัดเจน

นี่คือ เหอซั่ง พี่รองในกลุ่ม ติดคุกมาสิบปี และเป็นมือขวาคนสำคัญของเจียงหานในเรือนจำ

"หนานเกอ! เสี่ยวหาน!"

ชายหนุ่มอีกคนยืนแยกขาในท่าเตรียมพร้อม ช่วงแขนที่เรียวยาวดูราวกับขวานสองเล่ม ใบหน้าของเขามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ ภายใต้ผมทรงสกินเฮด ดวงตาที่เรียวยาวคู่นั้นมักจะทำให้คนทั่วไปรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

"เถ้าแก่ ขอข้าวสักมื้อสิ"

น้ำเสียงอันดังกังวานนั้น ทำให้หนานเกอที่กำลังก้มหน้าขัดก้นหม้ออยู่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว

หลังจากผ่านไปหลายวัน พี่น้องทั้งสี่ก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาพบกันในสถานที่เช่นนี้

เจียงหานรู้สึกราวกับฝันไป

"ไอ้พวกลูกหลานเต่าเอ๊ย ยังไม่รีบเข้ามาให้กอดอีก!" หนานเกอหัวเราะร่าพลางยืดตัวเดินออกไปหา

ส่วนเจียงหานก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบเดินเข้าไปต้อนรับ ชายชาตรีทั้งสี่คนสวมกอดและหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยไม่เข้าใจถึงมิตรภาพระหว่างพวกเขา แต่เธอสัมผัสได้ว่า ความผูกพันของคนกลุ่มนี้อาจจะเป็นดั่งลวดเหล็กที่คมดาบก็ไม่อาจตัดขาดได้

กลุ่มจตุรเทพแห่งเรือนจำที่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้รวมตัวกันครบในวันนี้

ด้วยคำแนะนำของเจียงหาน หลังจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องพิจารณาแล้ว จึงตัดสินใจให้พวกเขาร่วมปฏิบัติการเฝ้าสังเกตการณ์ร่วมกับตำรวจในครั้งนี้

สำหรับเหอซั่งและเหล่าวาง นี่คือโอกาสที่จะทำให้พวกเขาพ้นโทษได้เร็วขึ้น

วันนี้หลังจากได้รับแจ้งจากเบื้องบน พวกเขาก็รีบเก็บข้าวของและเดินทางมาที่นี่ทันที

ใครจะคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเหมือนดั่งความฝัน

ในใจของเจียงหานเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เมื่อมองดูคนที่คุ้นเคยเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้

"พี่เสวี่ย ผมแนะนำให้รู้จักครับ คนนี้คือ เหอซั่ง เมื่อก่อนเคยเป็นพระพ่อครัวอยู่ที่เขาอู่ไถ แต่เพราะพ่อแม่ถูกคนชั่วรังแก ด้วยความโกรธเลยเผลอพลั้งมือแทงนักเลงตายไปคนหนึ่ง ถูกตัดสินจำคุกสิบปี"

"ส่วนข้างๆ นี่คือ เหล่าวาง เคยเป็นพรานป่าที่เขาฉางไป๋ สืบเชื้อสายพรานมาสามรุ่น หมัดเดียวสามารถต่อยหมาป่าตายได้ ต่อมาเพราะไล่ตามพวกพรานเถื่อน จนทำให้อีกฝ่ายสามคนพลัดตกเหวตาย ถูกตัดสินจำคุกเก้าปี"

เจียงหานพูดออกมาอย่างเรียบง่าย แต่ซ่งเนี่ยนเสวี่ยที่ฟังอยู่ถึงกับใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว

"ที่แท้พวกคุณทุกคนต่างก็มีคดีติดตัว (มือเปื้อนเลือด) กันหมดเลยเหรอ?"

ไม่ต้องเดาเลย เจียงหานเองก็คงไม่ต่างกันนักหรอก

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางเกาหัว แล้วรีบเข้าครัวไปทำมื้อค่ำให้พวกเขา

พับผ่าสิ... ไอ้พวกหมอนี่ประวัติเร้าใจกันเหลือเกิน เดี๋ยวต้องขอฟังเรื่องราวของพวกเขาสักหน่อยแล้ว

สามวันต่อมา

ร้านอาหาร "หงเค่อสือเจียน" ซึ่งตั้งอยู่ทางซ้ายของสวนสาธารณะประจำเมือง ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เปิดทำการ

ไม่มีการโฆษณาที่เอิกเกริก ไม่มีการเฉลิมฉลองเปิดร้านที่วุ่นวาย เจียงหาน, ซ่งเนี่ยนเสวี่ย, หนานเกอ, เหล่าวาง และเหอซั่ง เพียงแค่ดึงผ้าแดงออกเป็นพิธี เพื่อเผยให้เห็นป้ายร้านที่ดูใหม่เอี่ยม

ข้างๆ กันนั้นยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนพนักงานต้อนรับ อายุประมาณยี่สิบต้น ๆ หน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ความจริงเธอคือสายลับที่ตำรวจส่งมาแฝงตัวอยู่ที่นี่

เธอคือ เฝิงถิงถิง เข้าทำงานมาห้าปี เคยได้รับรางวัลความดีความชอบระดับสอง และเป็นสายลับสาวที่เก่งที่สุดที่ทางตำรวจสามารถส่งมาได้

อย่าดูคนที่ภายนอก เจียงหานรู้ดีว่ายัยหนูคนนี้ร้ายกาจไม่เบา

และด้วยการจัดวางตัวบุคคลเช่นนี้ เจียงหานจึงรู้สึกว่ามันเหมาะสมอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าการเปิดร้านใหม่แห่งนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของกลุ่มคนในตึกพักอาศัยฝั่งตรงข้าม

ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนรูปร่างซูบผอมคนหนึ่ง กำลังคีบบุหรี่พลางทอดสายตามองร้านหงเค่อสือเจียนผ่านหน้าต่างอย่างเยือกเย็น เขาถามลูกน้องข้างกายด้วยความสงสัยว่า: "ตอนที่เรามาถึง ร้านนี้ยังปิดอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็เปิดแล้ว? จะใช่คนของพวกตำรวจ (พวกแถบ - สแลงเรียกตำรวจ) หรือเปล่า"

"เดี๋ยวผมจะพาลูกน้องไปลองเชิงดูครับ แต่ไม่ต้องกลัวหรอก รสชาติอาหารมี 'กลิ่นไอของตำรวจ' หรือเปล่า ผมชิมคำเดียวก็รู้แล้ว"

ชายหนุ่มในชุดสูทพูดออกมาด้วยความมั่นใจ

ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างเยือกเย็น: "ความรู้ความสามารถเรื่องการกินของคุณลึกซึ้งเสมอมา ถ้าเป็นตำรวจจริง ๆ คุณคงแยกแยะได้ในไม่ช้า"

"แน่นอนครับ" ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ แววตาแฝงไปด้วยความดูแคลน

หากเป็นจุดเฝ้าสังเกตของตำรวจ คนที่ส่งมาประจำการย่อมมีฝีมือการทำอาหารที่ไม่ประณีตนัก อีกอย่างพวกเขาก็เพิ่งจะเดินทางมาถึงเมืองเจียงไห่ ต่อให้ถูกจับได้ ก็จะไม่มีหลักฐานอื่น ๆ มัดตัวอยู่ดี

ดังนั้น ความจริงจะเป็นอย่างไร อีกไม่นานก็จะได้รู้กัน

ภายในร้านหงเค่อสือเจียน

เจียงหานสวมผ้ากันเปื้อนเรียบร้อยแล้ว ทว่าบนเขียงด้านขวามือของเขา กลับมีมีดทำครัวประหลาดเล่มหนึ่งปักเด่นอยู่ ราวกับเป็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้น

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กู่ฮั่นหยางได้ส่งคนนำ "มีดชิงเทียนจิง (มีดผลึกสวรรค์เจ็ดดาว)" มาให้

คำขอสองข้อของเจียงหาน ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางจัดการให้ได้อย่างไร้ที่ติ

มีดทำครัวมหัศจรรย์เล่มนี้ ทั่วทั้งใบมีดเปล่งประกายสีน้ำเงินเข้มจาง ๆ มุมคมมีดประมาณ 80 องศา สันมีดหนาประมาณครึ่งนิ้ว มีลวดลายมังกรแกะสลักอย่างสมบูรณ์แบบพาดอยู่ โดยที่ส่วนหัวมังกรนั้นเชื่อมต่อเข้ากับด้ามมีดได้อย่างแนบเนียนเป็นเนื้อเดียวกัน ดูราวกับมีชีวิต

คมมีดขาวนวลโปร่งแสง ประกายความคมเล็ดลอดออกมา เพียงแค่มองก็ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกจนไม่อาจจ้องมองตรง ๆ ได้

เจียงหานรู้ดีว่ามีดเล่มนี้ไม่ใช่ของธรรมดา

เมื่อใช้มันทำอาหาร หากเปียกน้ำมันจะแห้งเองโดยอัตโนมัติ และเมื่อสัมผัสกับเลือด ดวงตาของมังกรบนด้ามมีดจะกลายเป็นสีแดงก่ำ

แต่ยังมีคุณสมบัติอีกสองประการที่น้อยคนนักจะล่วงรู้ นั่นคือ "คมกริบขนาดตัดเส้นผมที่ปลิวผ่านได้ จับแล้วไร้รอยนิ้วมือ และวัตถุดิบใด ๆ ก็ตามที่ถูกมันหั่น จะยังคงรักษาความสดใหม่ดั้งเดิมไว้ได้ดีที่สุด"

นี่คืออาวุธระดับเทพที่หาได้ยากยิ่ง

ขอเพียงเจียงหานใช้มีดเล่มนี้ทำอาหาร อาหารทุกจานที่ออกจากมือเขา จะมีคุณภาพและรสชาติที่สูงกว่าการใช้มีดธรรมดาไปอีกหนึ่งระดับ

"พี่หาน ต่อจากนี้ฝากด้วยนะคะ"

เฝิงถิงถิงที่อยู่นอกเคาน์เตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดเบา ๆ

เฝิงถิงถิงเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มคนที่ตำรวจส่งมา ก่อนจะมาที่นี่ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าฝั่งตำรวจจะมีเธอเพียงคนเดียว

และเพื่อนร่วมภารกิจของเธอกลับเป็นอดีตนักโทษสี่คน กับเถ้าแก่เนี้ยคนสวยอีกหนึ่งคน

พับผ่าสิ... นี่มันคือการรวมตัวที่ประหลาดที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย

พวกนี้จะไหวแน่เหรอ?