บทที่ 56 อะไรนะ? เจ้าของร้านซินหยวนเปิดร้านใหม่แล้ว!

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าคาแรคเตอร์ของผู้ร่วมปฏิบัติการครั้งนี้จะดูแปลกประหลาดไปสักหน่อย แต่ส่วนอื่น ๆ ก็ถือว่าปกติสอดคล้องกันดี

เจียงหานผู้หล่อเหลาสุขุมรับหน้าที่เป็นเชฟใหญ่ หนานเกอร่างกำยำรับผิดชอบเรื่องการจัดซื้อวัตถุดิบโดยเฉพาะ เหอซั่งผู้มีใบหน้ายิ้มแย้มใจดีเป็นมือหนึ่งด้านการเตรียมผัก ส่วนเหล่าวางที่ดูหน้าตาโหดเหี้ยมอำมหิต แท้จริงแล้วเป็นคนมีน้ำใจและทำงานจิปาถะได้อย่างประณีตบรรจง

ยังมีซ่งเนี่ยนเสวี่ย ถึงแม้เธอจะสวยสง่าและมีบุคลิกที่ดูดี แต่การจัดการทั้งภายในและภายนอกร้านกลับมีมาดของ "หญิงแกร่งเมียขาใหญ่" อย่างเต็มตัว

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เฝิงถิงถิงคาดเดาว่าความรู้สึกแรกของลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน คงไม่ได้คิดว่าจะกินอะไรดี แต่คงกำลังคิดว่าคนพวกนี้จะสับตัวเองทิ้งหรือเปล่า

หากมองในแง่นี้ ร้านหงเค่อสือเจียนก็คงไม่ถูกเปิดโปงได้ง่าย ๆ จริง ๆ

แต่ทว่า วันนี้เป็นวันเปิดร้านวันแรก ไม่รู้เลยว่าการค้าจะเป็นอย่างไรบ้าง?

อีกทั้งตึกพักอาศัยฝั่งตรงข้ามก็ยังเงียบเชียบ ไม่รู้ว่าพวกค้ายากลุ่มนั้นสังเกตเห็นทางนี้บ้างหรือยัง

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ เจียงหานและคนอื่น ๆ ดันเปิดร้านใหม่โดยไม่เชิญใครมาช่วยโปรโมทเลยสักคน

แถมยังอ้างหน้าตาเฉยว่า "เพื่อประหยัดเงิน"

โอ้มายก๊อด... นี่มันความมั่นใจระดับเทพเจ้าองค์ไหนกัน!

ภายในห้องครัว

เจียงหานกำลังตรวจนับวัตถุดิบสำหรับวันนี้

ในฐานะที่เป็นวันเปิดร้านวันแรก เมนูแนะนำจานแรกจะต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ

ตอนนี้หงเค่อสือเจียนเพิ่งจะเริ่มกิจการ ยังไม่มีฐานลูกค้าที่แน่นอน หากเป็นร้านอาหารทั่วไป มักจะเชิญญาติสนิทมิตรสหายมาช่วยสร้างบรรยากาศ หรือจัดโปรโมชั่นฉลองเปิดร้านเพื่อดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านแถวนี้

แต่เจียงหานกลับมีวิธีการที่ดีกว่านั้น

และหากจะพูดถึงวิธีการนี้ ก็คงต้องกล่าวถึง หวังต้าเฟย

"ต้าเฟย ทางนั้นเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว?" เจียงหานกดโทรศัพท์ถามปลายสาย

ผ่านไปสองวินาที เสียงของหวังต้าเฟยก็แว่วมาตามสายด้วยความสนิทสนมเป็นพิเศษ

"โธ่ พี่ชายของผม ผมรอคำนี้จากพี่อยู่พอดี! ตอนนี้คนทั้งเน็ตกำลังจดจ้องรอข่าวที่ตั้งร้านใหม่ของพี่อยู่นะ แค่ผมปล่อยพิกัดร้านหงเค่อสือเจียนออกไปตอนนี้ ผมรับรองว่าอีกประเดี๋ยวเดียว ร้านพี่คนล้นจนแตกแน่นอน!"

มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

นับตั้งแต่ร้านซินหยวนปิดตัวลง แฟนคลับจำนวนมากที่รู้จักเจียงหานต่างก็เฝ้าติดตามข่าวคราวของเขาอยู่ตลอดเวลา

ตอนแรกเจียงหานไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก จนกระทั่งหวังต้าเฟยโทรมาถามเมื่อวานนี้ว่าตอนนี้พวกเขาจะไปที่ไหน เพราะมีลูกค้าเก่าจำนวนมากเป็นห่วง

เริ่มจากกลุ่มพ่อค้าแม่ขายรายย่อย เมื่อขาดร้านซินหยวนที่เป็นเสาหลักไป ปริมาณผู้คนในถนนสายเก่าเขตเมืองใต้ก็หายวับไปเกือบเป็นศูนย์เพียงชั่วข้ามคืน

เมื่อเห็นว่าค้าขายไม่ได้ เหล่าพ่อค้าแม่ค้าก็เริ่มทยอยถอนตัวกลับไปที่ที่เคยจากมา

อย่างไรก็ตาม พวกเขายังคงเข้าไปคอมเมนต์ใต้คลิปที่หวังต้าเฟยเคยถ่ายให้ร้านซินหยวนว่า หากเชฟเจียงเปิดร้านอีกครั้ง ขอให้ช่วยบอกที่อยู่ด้วย

นอกจากนี้ ราคาอสังหาริมทรัพย์รอบ ๆ ร้านซินหยวนที่เคยพุ่งสูงขึ้น ก็ลดฮวบลงภายในไม่กี่วัน ทางตัวแทนอสังหาฯ บอกว่าการที่ถนนสายอาหารสลายตัวไปนั้น สร้างความเสียหายให้กับทุกคนอย่างมาก

เจียงหานไม่ได้คาดคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้จริง ๆ

เขาจึงทำได้เพียงกำชับหวังต้าเฟยว่า ให้ปล่อยข่าวออกไปตอนสิบเอ็ดโมงเช้า

ไม่ใช่ว่าต้องการดึงดูดคนให้มาแห่กันดูของแปลก แต่เขาไม่อยากให้แฟนคลับที่คอยติดตามต้องเสียความรู้สึก

และแน่นอนว่าคนที่เสียใจที่สุดในตอนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก โจวเหมย เจ้าของตึกซินหยวนนั่นเอง

ในขณะนั้น ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกำลังจัดวางลูกอมบนโต๊ะอาหาร เมื่อเห็นเจียงหานวางสาย เธอจึงพูดด้วยความกังวลว่า "ฉันว่าอย่าเพิ่งหวังอะไรมากเลย ร้านใหม่เปิดตัวน่ะ ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะรวมกลุ่มลูกค้าได้"

ส่วนเฝิงถิงถิงก็ยืดอกอวดหุ่นอันน่าภาคภูมิใจ พลางสมทบอย่างมั่นใจว่า "ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะ มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง เปิดร้านเงียบ ๆ เปิดป้ายเงียบ ๆ"

"โถ่ คุณเจ้าของร้านทั้งหลาย มีที่ไหนเขาทำธุรกิจกันแบบนี้บ้างคะ"

"ถ้าตอนเที่ยงมีลูกค้าเข้ามาสักคนเดียวเนี่ย ฉันก็พอใจตายแล้วค่ะ"

ทว่าก่อนที่เจียงหานจะได้ทันตอบ เสียงหัวเราะอันร่าเริงของหนานเกอก็ดังมาจากหน้าประตู เขาเพิ่งกลับมาจากตลาด

"ยัยหนู ทำหน้าที่พนักงานต้อนรับไปเถอะจ้ะ เรื่องของผู้ใหญ่เขาคุยกันอย่ามาแทรก!"

"แหวะ!"

เฝิงถิงถิงหันไปมองหนานเกอแล้วทำหน้าทะเล้นใส่ ก่อนจะยืนควงปากกาเล่นไปมาอยู่หลังเคาน์เตอร์อย่างว่างงาน

หนานเกอวุ่นมาตลอดเช้า เขาติดต่อซัพพลายเออร์รายใหญ่ไว้หลายเจ้า และแวะไปที่โกดังห้องเย็นมาด้วย อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ วัตถุดิบที่จะขนส่งมาจากต่างถิ่นก็จะสามารถนำมาจัดเก็บได้แล้ว

การเปิดร้านใหม่ต้องทำอย่างไร คนเจนสนามอย่างพวกเขามีหรือจะไม่รู้ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่อยากเชิญคน แต่จะเชิญใครล่ะ?

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็เป็นหม้าย

แถมยังมีกลุ่มไอ้หัวโล้นที่เพิ่งออกจากคุกมาหมาด ๆ ตัวคนเดียวไร้พันธะ คนที่รู้จักยังน้อยกว่าจำนวนนิ้วมือด้วยซ้ำ คิดไปคิดมาเลยไม่เชิญใครเลยดีกว่า

ที่จริงเจียงหานรู้จักหลินเสี่ยวเฟย แต่หมอนี่กลับไม่ปริปากพูดถึงเรื่องนี้เลย คงเพราะไม่อยากพึ่งพาชื่อเสียงดารามาช่วยโปรโมท และพ่อของเด็กสาวคนนั้นก็เพิ่งฟื้นตัว เขาเลยไม่อยากไปรบกวนเวลาครอบครัวของพวกเขา

สรุปสั้น ๆ ประโยคเดียวคือ "สุราดีไม่ต้องกลัวซอยลึก" (ของดีอยู่ที่ไหนคนก็หาเจอ)

เฝิงถิงถิงสงสัยก็เพราะเธอยังไม่เคยเห็นโลกกว้างนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม คนที่ร้อนใจไม่ได้มีแค่เฝิงถิงถิงเพียงคนเดียว กู่ฮั่นหยางและผู้กองหยางที่อยู่เบื้องหลังก็ร้อนใจอย่างยิ่งในขณะนี้

เพื่อประสานงานปฏิบัติการเฝ้าสังเกตการณ์ครั้งนี้ ในช่วงที่ร้านหงเค่อสือเจียนกำลังปรับปรุง พวกเขาได้ให้คนงานแอบติดตั้งกล้องวงจรปิดแบบลับ ๆ ไว้ทั้งภายในและภายนอกร้าน เพื่อที่จะสามารถสังเกตการณ์สถานการณ์โดยรอบได้ทุกมุม

ไอ้หนูเจียงหานนี่ก็รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าทุกอย่างเรียบร้อย ใครจะรู้ว่าพอเปิดกล้องดูเมื่อเช้านี้ กลับพบว่าพวกเขากำลังจัดพิธีเปิดร้านกันเองอย่างเงียบเหงา

"มีที่ไหนเปิดร้านกันแบบนี้บ้าง? กลัวธุรกิจมันจะไม่เจ๊งเร็วหรือไง! ฮั่นหยาง แกกำชับเจียงหานดีแล้วหรือยัง?"

ผู้กองหยางยืนเท้าสะเอว ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

กู่ฮั่นหยางแก้ตัวด้วยน้ำเสียงน้อยใจว่า "ผมบอกหมอนั่นไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าเปิดร้านต้องทำให้คึกคักหน่อย มันจะได้ดูเป็นปกติ! แต่เขาก็บอกว่าไม่มีปัญหา"

"นี่เหรอที่บอกว่าไม่มีปัญหา? ลูกสาวผมที่อยู่ชั้นอนุบาลจัดงานวันเกิดยังมีคนมาเยอะกว่านี้เลย!"

"โธ่! อย่ามาโทษผมได้ไหมล่ะผู้กอง ผมก็กลุ้มใจเหมือนกันนะ!"

ในขณะนี้ผู้กองหยางจมลงสู่ความคิดอันหนักอึ้ง ตามการวิเคราะห์ของเขา ร้านหงเค่อสือเจียนอยู่ห่างจากตึกที่พวกค้ายาซ่อนตัวอยู่แค่ถนนกั้น

ตอนนี้พวกมันคงสังเกตเห็นสถานการณ์ฝั่งนี้แล้ว ถึงจะไม่สงสัยมากแต่ก็ต้องระมัดระวังตัวขึ้นแน่นอน

ตอนนี้จะส่งคนไปก็ไม่ทันแล้ว

ในแง่หนึ่งมันจะดูจงใจเกินไป และอีกแง่คือมันเลยเวลาไปแล้ว

"เจียงหานเอ๊ย เจ้าหนู อย่าทำให้พวกเราผิดหวังนะ!"

ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางทำได้เพียงแอบลุ้นเอาใจช่วยอยู่เบื้องหลังอย่างกระวนกระวายใจ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงสิบเอ็ดโมง

เป็นไปตามที่เจียงหานวางแผนไว้ หวังต้าเฟยโพสต์ที่ตั้งร้านใหม่ของเจียงหานลงในบัญชีรีวิวอาหารของเขาตรงเวลาเป๊ะ พร้อมทั้งบอกแฟนคลับว่าเขากำลังจะเดินทางไปไลฟ์สดที่สถานที่จริง

ข่าวคราวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก ในยุคอินเทอร์เน็ต สิ่งใดก็ตามที่เป็นจุดสนใจจะถูกขยายผลออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

"อะไรนะ? เจ้าของร้านซินหยวนได้ร้านใหม่แล้ว! แถมเปิดร้านวันนี้ด้วย!"

"นี่มันจะโลว์โปรไฟล์เกินไปแล้ว ไหนดูซิอยู่ที่ไหน? อ๋อ อยู่ข้างสวนสาธารณะประจำเมืองนี่เอง!"

"พี่น้องครับ ลุยโวย! แผงลอยร้านแรกทางขวาของร้านอาหาร ผมจองแล้วนะ!"