บทที่ 57 หมูตงโพเวทมนตร์? ไม่เคยได้ยินว่ามีเมนูนี้เลยนะ

หวังต้าเฟยที่กำลังเร่งรีบเดินทางมายังร้านหงเค่อสือเจียนถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อมองดูยอดคอมเมนต์ที่พุ่งกระฉูด เขาประเมินอิทธิพลของเจียงหานต่ำไปจริง ๆ

“พี่เฟย ผมว่าคำพูดที่ว่า 'วาฬหนึ่งตัวดับ สรรพสิ่งกำเนิด' (Whale Fall) นี่มันจริงเลยนะ เจียงหานเนี่ยคือกองทัพวาฬหรือเปล่าพี่!” ผู้ช่วยข้าง ๆ ถามพลางขมวดคิ้ว

หวังต้าเฟยเขกหัวผู้ช่วยไปหนึ่งทีดัง 'ก๊อก'

“ไอ้บ้าเอ๊ย หามีความรู้ใส่ตัวบ้าง วาฬดับมันใช้กับวาฬที่ตายแล้ว แต่นี่เชฟเจียงคือแม่ทัพที่ยกทัพมาทั้งกองพัน!”

พูดตามตรง หวังต้าเฟยเองก็รู้สึกว่าคำเปรียบเปรยของตัวเองมีเหตุผลไม่เบา

เหล่าพ่อค้าแม่ขายรถเข็นเมื่อได้รับข่าว ต่างก็ส่งซิกบอกต่อกันทันที และรีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็วปานพายุ

ปรากฏการณ์นี้ถึงขั้นกลายเป็นกระแสคลื่นใต้น้ำในกลุ่มอาชีพรากหญ้าของเมืองเจียงไห่เลยทีเดียว

“เต้าหู้เหม็น! เต้าหู้เหม็น! นี่มันฝรั่งเผาเรียก! ทราบแล้วเปลี่ยน! ทราบแล้วเปลี่ยน! ร้านใหม่เชฟเจียงอยู่ข้างสวนสาธารณะประจำเมือง ตอนนี้ข้ากำลังไปจองที่!”

“มันฝรั่งเผารับทราบ!”

“หลัวซือเฝิ่น! หลัวซือเฝิ่น! ข้าฝากข้อความไว้ให้แล้ว! เป้าหมายคือทางเข้าสวนสาธารณะ! ข้าล่วงหน้าไปก่อนนะ!”

“หลัวซือเฝิ่นรับทราบ!”

แม้แต่คนขายเลี้ยงผี (ก๋วยเตี๋ยวเย็น) ก็เอาด้วย

“ยาย! เลี้ยงผีของผมยังไม่เสร็จเลย ยายจะรีบปั่นไปไหน!” ลูกค้าคนหนึ่งถือรองเท้าวิ่งไล่ตามรถสามล้อ

คุณยายคนนั้นตะโกนตอบโดยไม่หันกลับมามอง: “ไปเจอกันข้างสวนสาธารณะ! ตามมาให้ทัน!”

พูดจบ ยายก็ปั่นยิบจนขาเป็นระวิง

ทางด้านร้านหงเค่อสือเจียน

ในตอนแรกยังไม่มีแขกเห็นแม้แต่เงา แต่หวังต้าเฟยส่งข่าวดีมาแล้วว่า "กองทัพใหญ่" กำลังเดินทางมา

“กองทัพใหญ่? กองทัพอะไร! หน้าประตูร้านยังไม่มีผีสักตัว!”

เฝิงถิงถิงมองออกไปนอกประตูอย่างหงุดหงิด แต่แล้วไม่นานสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

เมื่อมองตามสายตาของเธอไปที่เส้นขอบฟ้าสุดปลายถนน จู่ ๆ ก็ปรากฏกลุ่มคนเบียดเสียดกันหนาตา จากนั้นรถเข็นแผงลอยหลากรูปแบบจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามาในครรลองสายตา พวกเขาหลั่งไหลมายังตำแหน่งของร้านหงเค่อสือเจียนราวกับคลื่นสึนามิ

วินาทีนั้นเฝิงถิงถิงนึกถึงฉากซอมบี้บุกเมืองในหนังขึ้นมาทันที

“เฮ้ย! ตัวอะไรกันเนี่ย! คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ! ช่วงนี้เทศบาลกวดขันจัดระเบียบเมืองหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เหล่าพ่อค้าแม่ขายต่างขับเคี่ยวไล่บี้กันมา ราวกับกำลังหนีการไล่ล่าของเทศกิจก็ไม่ปาน ต่างคนต่างออกแรงปั่นแป้นถีบอย่างสุดกำลังเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ร้านหงเค่อสือเจียน

ความจริงเป้าหมายของพวกเขาง่ายมาก ใครถึงก่อน ย่อมได้จอง "ทำเลทอง" ที่ใกล้ประตูร้านที่สุด

ในขณะเดียวกัน ที่ถนนฝั่งตรงข้ามร้านหงเค่อสือเจียน ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนนิ่งอึ้งเป็นรูปปั้น

เขาชื่อ จางชิงหยาง

ในฐานะหนึ่งในสมาชิกแก๊งค้ายา จางชิงหยางมีหน้าที่ตรวจสอบและระบุจุดซุ่มตรวจหรือสายลับของตำรวจให้ชัดเจน

ทว่าในขณะที่เขากำลังจะข้ามไปตรวจสอบร้านอาหารที่เปิดใหม่ฝั่งตรงข้าม เขาก็ได้เห็นเหตุการณ์ที่ลืมไม่ลงที่สุดในชีวิต

“ไอ้พวกพ่อค้าพวกนี้มันแห่กันไปเกิดใหม่พร้อมกันหรือไงวะ?”

จางชิงหยางเกิดคำถามตัวโตในหัว เขาชักเท้ากลับมาเล็กน้อยเพราะกลัวว่าล้อรถเข็นที่ไม่รักดีจะบดขยี้หลังเท้าเอา

โชคดีที่หลังจากนั้นไม่นาน เขาพบว่าพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้นเริ่มชะลอความเร็วลง และเป้าหมายของทุกคนคือร้านอาหารใหม่ฝั่งตรงข้ามนั่นเอง

คนแรกที่มาถึงคือคุณตาขายลูกชิ้นทอดวัยเจ็ดสิบกว่าปี

คนที่สองคือชายวัยกลางคนขายเนื้อย่าง

พ่อค้าแม่ค้าเหล่านี้มีระเบียบวินัยอย่างมาก พวกเขาเรียงแถวตั้งแผงข้างร้านหงเค่อสือเจียนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พลางพูดคุยหัวเราะและพยักหน้าทักทายกันอย่างผ่อนคลาย

“คุณตา ความเร็วใช้ได้เลยนะเนี่ย!”

“ธรรมดา ๆ! เกือบขาดใจตายเหมือนกัน!”

“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ คนพวกนี้เป็นสายลับที่ตำรวจจ้างมาเหรอ? ลงทุนสูงไปไหมเนี่ย!”

จางชิงหยางใจคอไม่ดี แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น

จากเดิมที่ไม่มีใครเลย เพียงพริบตาเดียว มีเจ้าของแผงลอยอย่างน้อย 30-40 ราย มาล้อมรอบร้านหงเค่อสือเจียนไว้ราวกับหมู่ดาวล้อมเดือน

ในจำนวนนั้นมีเจ้าของแผงลอยเก่า ๆ อยู่เพียบ เจียงหานและคนอื่น ๆ ออกมายืนมองหน้ากันที่หน้าประตูร้าน

เหอซั่งลูบพุงพลุ้ย ๆ พลางเกาหัวอย่างงุนงง: “นี่เสี่ยวหาน แค่เดือนเดียวนายกลายเป็นหัวหน้าแก๊งแผงลอยไปแล้วเหรอ?”

เหล่าวางก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน: “เจ๋งโคตร นึกว่าเก่งแค่ในคุก ออกมาข้างนอกยังเทพขนาดนี้!”

หนานเกอกอดอกหัวเราะร่า: “ดูท่าทาง น้ำซุปเนื้อสีทองของฉันคงมีโอกาสได้ขายอีกแล้วล่ะสิ”

ทุกคนอุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาไกลเพราะให้เกียรติเขา เจียงหานจึงรีบทักทายอย่างอบอุ่น และสั่งให้เฝิงถิงถิงที่เป็นทั้งพนักงานต้อนรับและบริกร ยกน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ (ซุปถั่วเขียวบำรุงสุขภาพ) ออกไปแจกจ่ายให้ทุกคน

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เฝิงถิงถิงอึ้งจนพูดไม่ออก เธอเดาว่าผู้กองหยางที่อยู่หน้ามอนิเตอร์คงเห็นภาพนี้แล้ว

ไม่ใช่แค่เห็น แต่หลังจากเห็นภาพที่เหลือเชื่อนี้ ผู้กองหยางถึงกับเริ่มตั้งคำถามกับปรัชญาชีวิตของตัวเอง

“ผู้กองหยาง ดูสิว่าเจียงหานมันทำอะไร! เตรียมคนมาช่วยโปรโมทไว้ตั้งนานแล้วแต่ไม่บอกพวกเราสักคำ!”

“แกเงียบไปเลย ฉันสงสัยว่าแม้แต่เจียงหานเองก็คงคิดไม่ถึงเหมือนกัน”

ผู้กองหยางลูบคางพลางเสริมว่า: “เงินเดือนพวกเราสองคนรวมกันเนี่ย เผลอ ๆ จะน้อยกว่าที่พ่อค้าพวกนี้มาตั้งแผงข้างเจียงหานแค่ครึ่งเดือนอีกนะ”

“ผมสามพันห้า ผู้กองห้าพัน... แค่นี้ก็มีความสุขดีแล้วครับ” กู่ฮั่นหยางกัดฟันพูดอย่างเจ็บปวด

ด้วยแรงหนุนจากเหล่าแผงลอยจำนวนมาก ไม่นานนักก็ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านแถวนั้น พวกเขาตื่นมาพบว่าจู่ ๆ รอบสวนสาธารณะก็มีแหล่งรวมของกินผุดขึ้นมาอย่างกับปาฏิหาริย์ ต่างก็รีบบอกต่อกันจนวุ่นวาย

ภายในร้านหงเค่อสือเจียน

เจียงหานมองดูเวลาใกล้เที่ยง ซึ่งเป็นช่วงเวลาอาหารพอดี เขาจึงออกคำสั่งให้ทุกคนเตรียมต้อนรับลูกค้าทันที

“วันนี้เมนูแนะนำคืออะไร เสี่ยวหาน!” ทุกคนถามพร้อมกัน

มุมปากของเจียงหานยกยิ้มขึ้น เขาพลิกอ่าน "คัมภีร์อาหารจากก้นบึ้งของหัวใจ" ในหัว ก่อนจะสรุปที่เมนูเนื้ออย่างหนึ่ง

“หมูตงโพเวทมนตร์!”

“หมูตงโพเวทมนตร์? ไม่เคยได้ยินว่ามีเมนูนี้เลยนะ!” เฝิงถิงถิงทำหน้าเหลอหลา เธอเค้นสมองยังไงก็นึกไม่ออกว่าหมูตงโพมันจะเวทมนตร์ได้ขนาดไหน

แต่ในทางกลับกัน อีกสี่คนที่เหลือไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก เพราะพวกเขาชินกับไอเดียบรรเจิดที่เหนือเมฆของเจียงหานแล้ว

เมนูนี้คงต้องเป็นอาหารในตำนานที่สูญหายไปแน่ ๆ

ใช่แล้ว

หมูตงโพเวทมนตร์ คือหนึ่งในเมนูจาก "76 ยอดตำรับอาหารพื้นถิ่น" ตามตำนานกล่าวว่า ลูกค้าที่ได้ชิมเมนูนี้ ในอีกสามวันหลังจากนั้นจะถวิลหารสชาติของมันอยู่ตลอดเวลา

จนถึงขั้นที่เมื่อไปกินอาหารอย่างอื่น จะรู้สึกรสชาติจืดชืดเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง

เจียงหานต้องการใช้เมนูนี้สร้างชื่อให้ร้านหงเค่อสือเจียนดังระเบิด

จุดไฟ ตั้งเตา

เจียงหานสวมผ้ากันเปื้อนและหมวกเชฟอย่างมืออาชีพ หลังจากล้างมือจนสะอาดสะอ้าน เขาก็เริ่มลงมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

คนส่วนใหญ่น่าจะเคยทานหมูตงโพ ซึ่งเป็นเมนูที่กวีเอก ซูตงโพ คิดค้นขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือตอนที่เขาเป็นขุนนาง

ในตอนนั้นชาวบ้านมอบเนื้อหมูให้เขามากมาย ซูตงโพอยากจะรื่นเริงไปกับประชาชน จึงนำเนื้อมาปรุงด้วยสุราขาวจนกลายเป็นเมนูเลื่องชื่อ

ผลลัพธ์คือเนื้อหมูที่หอมกรุ่น รสชาติกลมกล่อม นุ่มละมุนแต่ไม่เลี่ยน และสืบทอดมานานหลายร้อยปีจนถึงปัจจุบัน

แต่ในเมื่อเจียงหานจะทำ "หมูตงโพเวทมนตร์" แน่นอนว่ามันต้องมีบางอย่างที่ต่างออกไปจากหมูตงโพทั่วไป