บทที่ 58 เขารู้สึกว่าที่นี่มันเหมือน "ร้านโจร" ยังไงพิกล

เมนู หมูตงโพเวทมนตร์ นี้ เป็นอาหารมหัศจรรย์ที่ถูกพัฒนาต่อยอดมาจากสูตรดั้งเดิม โดยผ่านการปรับปรุงจากเชฟรุ่นสู่รุ่นจนสมบูรณ์แบบในที่สุด

สำหรับเจียงหานแล้ว กรรมวิธีของมันไม่ได้ซับซ้อนเกินเอื้อม แต่มันคืออาหารชั้นเลิศที่ทดสอบ "ความใจเย็น" และ "การเลือกใช้เครื่องปรุง" อย่างหนักหน่วง

เมื่อทุกคนได้ยินว่าเจียงหานจะทำหมูตงโพ ต่างก็พากันคาดหวังอย่างมาก วันแรกของการเปิดร้านใหม่จะสร้างชื่อได้สำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าหมูจานนี้จะหอมฟุ้งกินใจแค่ไหน

"พวกเรา เริ่มลุยกันเลย"

เจียงหานยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเริ่มลงมืออย่างคล่องแคล่ว

อันดับแรกคือการเลือกหมูสามชั้น ครั้งนี้หนานเกอสั่งจองหมูชาวบ้านที่เลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติและได้อายุ 10 เดือนส่งตรงมาจากโรงเชือดเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบโดยเฉพาะ

เนื้อหมูที่มีพลังงานล้นเหลือแบบนี้จะมีสีแดงสด เนื้อละเอียด ดูเรียบเนียนและยืดหยุ่น

และเมื่อเทียบกับหมูที่เลี้ยงด้วยอาหารสำเร็จรูป หมูชาวบ้านจะไม่มีกลิ่นคาวของหัวอาหาร แต่จะมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเนื้อสัตว์ตามธรรมชาติ

ในตอนนั้น เนื้อหมูครึ่งซีกวางแผ่อยู่บนเขียง ชั้นไขมันและเนื้อแดงสลับกันอย่างสวยงาม มันกำลังรอคอยให้เจียงหานลงมือแยกชิ้นส่วนอย่างสงบ

เมื่อลองใช้มือกดเบา ๆ เนื้อก็เด้งสู้มือกลับมา นับเป็นเนื้อชั้นดีที่หาได้ยากจริง ๆ

เจียงหานหยิบ มีดชิงเทียนจิง ขึ้นมา แววตาของเขาพลันเย็นเยียบ มือขวากระชับด้ามมีดแล้วตวัดไปตามแนวเนื้อหมูทันที

คมมีดกรีดผ่านที่ใด เนื้อและกระดูกก็แยกออกจากกันอย่างง่ายดาย ไม่เพียงแต่ไม่มีคราบเลือดติดใบมีดแม้แต่น้อย แต่หน้ามีดก็ยังลื่นไหลไม่มีความเหนียวเหนอะจากไขมันมาดึงรั้งเลยสักนิด

เร็ว! เร็วเหลือเกิน!

มีดเล่มนี้ราวกับกำลังกรีดผ่านอากาศ มันลื่นไหลประดุจสายน้ำ ไม่มีหยุดชะงักแม้เพียงเสี้ยววินาทีในการแยกชิ้นส่วนหมูขนาดใหญ่

เพียงชั่วครู่ เจียงหานก็หิ้วกระดูกหมูแยกออกมา ส่วนเนื้อหมูถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดเท่าหัวแม่มือ จัดวางเรียงรายอยู่ในจานต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ

"ฝีมือยอดเยี่ยม!"

ใครคนหนึ่งโพล่งคำชมออกมา เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นชายหนุ่มชุดดำรูปร่างซูบผอม เขามีรอยยิ้มประดับใบหน้าขณะเดินเข้ามาจากประตูร้าน เขาเลื่อนเก้าอี้ออกนั่งแล้วเริ่มสังเกตผู้คนในร้านอย่างเป็นธรรมชาติ

เจียงหานยิ้มรับเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าทำหน้าที่ของตนต่อ

ลูกค้าคนแรกมาแล้ว อีกไม่นานลูกค้าคนต่อ ๆ ไปก็จะตามมา

ชายหนุ่มที่เข้ามาก็คือ จางชิงหยาง สายสืบจากฝั่งคนร้ายนั่นเอง เขากวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยความระแวดระวัง และนั่นทำให้ความสงสัยก่อนหน้านี้เริ่มจางหายไปบ้าง

ตอนแรกเขานึกว่าเป็นร้านอาหารธรรมดา แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าที่นี่มันเหมือน "ร้านโจร" มากกว่า!

เพราะบุคลิกและราศีของคนในร้านแต่ละคนมันดูน่าสะพรึงกลัวเกินไป

"ไอ้พ่อครัวนั่นแววตาเย็นชา ท่าจับมีดมาตรฐานเป๊ะ ถึงจะดูไม่ออกว่าเก่งแค่ไหน แต่ไม่ใช่พวกเคี้ยวได้ง่าย ๆ แน่"

"ไอ้ล่ำที่เตรียมผักนั่นดูปกติสุดละ แต่ขนที่ต้นคอตั้งชัน ราศีขบถฉายแววไปทั้งตัว"

"แถมยังมีพระสึกใหม่ (เหอซั่ง) อยู่ที่นี่ด้วยเหรอเนี่ย ประหลาดแท้ ๆ"

"รับอะไรดีคะคุณลูกค้า?"

จู่ ๆ เสียงทักทายของซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็ทำเอาจางชิงหยางสะดุ้งโหยง

พอเขาตอบไปว่าขออาหารง่าย ๆ สักสองอย่าง ชายหนุ่มดวงตาเรียวยาวที่เผยให้เห็นรอยสักกรงเล็บหมาป่าบนท่อนแขน (เหล่าวาง) ก็เดินถือถาดน้ำชาเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ พร้อมรอยยิ้ม

เคยเห็นไหม... "ยิ้มที่ไม่ได้ยิ้ม" ใบหน้าตายด้านดูเย็นชาของเหล่าวาง แม้จะไม่มีการแสดงอารมณ์มากนัก แต่ก็ทำให้คนที่เห็นครั้งแรกต้องรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

ทั้งที่ตั้งใจจะมาสืบหาเบาะแสแท้ ๆ แต่บรรยากาศตรงหน้ากลับทำให้จางชิงหยางเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจแทน

"เอ่อ... อะไรก็ได้ครับ พวกคุณดู... พิเศษดีนะครับ!"

จางชิงหยางรีบยกน้ำชาขึ้นจิบ พลางกวาดสายตาดู คนที่ดูปกติที่สุดในร้านนี้เห็นจะมีแค่ยัยหนูพนักงานต้อนรับนั่นคนเดียว

เจียงหานไม่รู้เลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างนอกคือหนึ่งในสมาชิกแก๊งค้ายาจากตึกฝั่งตรงข้าม

ตอนนี้เขากำลังทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการทำหมูตงโพเวทมนตร์

หลังจากล้างเนื้อหมูสามชั้นที่เตรียมไว้จนสะอาด เจียงหานก็หยิบมันใส่ลงในน้ำเดือดเพื่อลวก ลำดับนี้ต้องไม่นานเกินไป มิฉะนั้นเนื้อจะเละ

เมื่อเห็นว่าสีได้ที่ เจียงหานก็ใช้กระชอนตักเนื้อหมูขึ้นมาพักให้เย็นลง

เขาตั้งกระทะจนร้อนแล้วใส่น้ำมันเย็นลงไป รอจนน้ำมันเริ่มแตกตัวเป็นชั้น ๆ เจียงหานก็เอาหมูสามชั้นลงไปทอดจนเป็นสีเหลืองทองทั้งสองด้าน

เพื่อให้เครื่องปรุงเข้าเนื้อ เขาเหลือภาชนะที่มีน้ำมันก้นกระทะไว้เล็กน้อย ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียมลงไปผัดจนหอมฟุ้ง จากนั้นจึงเทเหล้าสำหรับปรุงอาหารลงไปจนกลิ่นเหล้าหอมอบอวลไปทั่ว

เพียงแค่ช่วงเวลาที่เนื้อกึ่งสุกกึ่งดิบนี้ กลิ่นหอมก็ลอยจากหลังครัวออกไปถึงโต๊ะอาหารแล้ว

กลิ่นเนื้อที่เย้ายวนใจทำเอาจางชิงหยางถึงกับตัวสั่นสะท้าน รู้สึกราวกับว่าฝาหัวจะเปิดออกเพราะความหอมนี้

"เสี่ยวหาน หอมขนาดนี้เลยเหรอ!" เหอซั่งกับเหล่าวางอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

ตั้งแต่เจียงหานออกจากคุกมา พวกเขาไม่ได้กินของอร่อยขนาดนี้มานานแล้วในเรือนจำ

และในบรรดาพี่น้องกลุ่มนี้ เหอซั่งเป็นคนที่ชอบกินเนื้อมากที่สุด ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาโน้มน้าวใจตัวเองให้ละทิ้งศีลข้อห้ามมาชอบของพวกนี้ได้ยังไง

หมูตงโพเวทมนตร์มาถึงแค่ครึ่งทางเท่านั้น ขั้นตอนต่อไปคือไฮไลต์สำคัญ

เจียงหานถลกแขนเสื้อขึ้น ใส่ซีอิ๊วดำ ซีอิ๊วขาว จิ๊กโฉ่ว น้ำตาลกรวด โป๊ยกั๊ก อบเชย พริกไทยหอม และน้ำสะอาดลงไป พอเดือดก็นำหมูสามชั้นที่ทอดไว้ลงไป เคี่ยวด้วยไฟกลางจนน้ำงวดและเนื้อเปื่อยนุ่ม

และขั้นตอนที่เหลือนี้เอง ที่ทำให้มันต่างจากหมูตงโพทั่วไป

รสสัมผัสที่ยอดเยี่ยมที่สุดของหมูตงโพมักจะต้องเข้าคู่กับน้ำซอสชั้นเลิศ

ปกติซอสจะเคี่ยวจากเครื่องปรุงข้างต้น แต่เจียงหานกลับหยิบ "เห็ดแห้ง" กำมือหนึ่งออกมาจากโต๊ะเครื่องปรุงข้าง ๆ

"ไอ้หนู ที่นายวานให้ฉันไปซื้อของสิ่งนี้มา ก็เพื่อจะเอามาทำหมูตงโพเวทมนตร์เนี่ยนะ?"

พอเห็นสิ่งที่เจียงหานหยิบขึ้นมา หนานเกอก็ถึงกับหน้าถอดสีทันที

"นั่นคืออะไรน่ะ? ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย ก็แค่เห็ดไม่ใช่เหรอ?" ซ่งเนี่ยนเสวี่ยที่อยู่นอกเคาน์เตอร์ถามด้วยความสงสัย

เมื่อเห็นสีหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องของซ่งเนี่ยนเสวี่ย พวกผู้ชายที่เหลือต่างก็แอบยิ้มและปิดปากเงียบ ส่งสัญญาณว่ายังไม่ถึงเวลาเปิดเผย

เจียงหานโปรย "เห็ดปริศนา" ลงไปในน้ำซอสที่ก้นหม้อ ไม่นานนัก กลิ่นหอมประหลาดก็ลอยออกมาจากหม้อ

กลิ่นนี้แปลกประหลาดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แม้จะดูเบาบางแต่มันกลับซึมลึกเข้าไปในจมูกจนทำให้รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างเปิดออก มันวิเศษจนบอกไม่ถูก

"เตรียมตัวยกออกได้แล้ว" เจียงหานปาดเหงื่อที่หน้าผาก

สามนาทีต่อมา เจียงหานตักหมูสามชั้นที่เคี่ยวจนได้ที่ใส่จาน แล้วราดด้วยน้ำซอสที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ ๆ

ทันทีที่เสร็จสิ้น เจียงหานก็รีบใช้ฝาครอบรักษาความร้อนครอบจานนั้นไว้ทันที

และแล้ว หมูตงโพเวทมนตร์ ก็เสร็จสมบูรณ์

รสชาติจะเป็นอย่างที่บันทึกไว้ใน "คัมภีร์อาหารจากก้นบึ้งของหัวใจ" หรือไม่ เจียงหานยังไม่กล้าฟันธง ถ้าไม่ใช่... ก็คงเป็นเพราะเห็ดที่หนานเกอซื้อมามันไม่ถูกประเภท

เคล็ดลับสำคัญที่เรียกว่า "จุดแต่งแต้มดวงตา" ของหมูตงโพเวทมนตร์ คือการใส่ส่วนผสมลับนี้ลงไป ผสมผสานกับระดับไฟและสัดส่วนที่พอเหมาะพอดี จนกลายเป็นที่มาของคำว่า "เวทมนตร์" อย่างแท้จริง

เหล่าวางถือจานออกมา เฝิงถิงถิงตักข้าวสวยร้อน ๆ ตามมา เมื่อของสองสิ่งนี้วางลงตรงหน้าจางชิงหยาง วินาทีนั้นเขารู้สึกเหมือนตัวเองตาฝาด

เขามองเห็นอาหารตรงหน้าไม่ใช่เนื้อหมู... แต่เป็นกลุ่ม "ลูกหมูตัวน้อย" สีแดงที่น่ากินระยิบระยับ มีอยู่ประมาณ 17-18 ตัว กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในจานราวกับภูตตัวจิ๋ว!