บทที่ 96 นั่นคือความถี่ในการล้างไส้ใหญ่ขึ้นอยู่กับตัววัตถุดิบเอง

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในเมื่อมีเบาะแสแจ้งเข้ามา ทางตำรวจย่อมให้ความสำคัญและเริ่มดำเนินการสืบสวน อย่างน้อยที่สุดไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ก็ถือเป็นการให้คำตอบแก่เจียงหาน

ธุรกิจในวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ทันทีที่ป้ายเมนูแนะนำประจำวันของร้านหงเค่อสื่อเจียนถูกแขวนออกไป บรรดานักชิมต่างก็ตบเท้าเข้ามาลิ้มลอง ไม่นานนักที่นั่งในร้านก็เต็มทุกโต๊ะ

ในห้องครัว พี่น้องทั้งสี่คนต่างวุ่นวายกันจนหัวหมุน ร้านขายดีขนาดนี้พวกเขาแทบไม่มีเวลาหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว ต้องทำงานตัวเป็นเกลียวเหมือนลูกขางที่หมุนวนไม่หยุด แต่ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน การได้ทำงานหาเงินอย่างมีความสุขแบบนี้ ใครล่ะจะไม่ยินดีทำ

“เจียงหาน เดี๋ยวฉันจะเอาอาหารไปส่งให้ลูกสาวเหล่าอวาก่อนนะ เสร็จแล้วจะรีบกลับมาช่วย”

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพูดพลางเก็บกล่องข้าวที่หน้าเคาน์เตอร์ ทว่าเธอก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันมามองเจียงหานที่อยู่ในครัวด้วยสายตาหยั่งเชิง

“เจียงหาน... โรคเม็ดเลือดขาว (ลูคีเมีย) นี่นายรักษาได้ไหม?”

“?”

“ล้อเล่นหรือเปล่าครับ ผมไม่ใช่หมอนะ” เจียงหานชะงักไปครู่หนึ่ง พี่เสวี่ยของเขาชักจะมองว่าเขาเป็นผู้วิเศษทำได้ทุกอย่างไปแล้วจริงๆ

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยยิ้มบางๆ แล้วอธิบายว่า “ก็เห็นนายใช้แค่อาหารจานเดียวช่วยชีวิตท่านผู้นำตระกูลหลินมาได้ ก็เลยลองถามดูเผื่อไว้น่ะ”

“มันไม่เหมือนกันครับ กรณีของหลินเหวินเซวียนคือร่างกายอ่อนแอพลังหยางถดถอย อาการแบบนั้นแค่ปรับสมดุลร่างกายยังพอเยียวยาได้ แต่โรคเม็ดเลือดขาวมันคือมะเร็ง เป็นความผิดปกติของเซลล์ ถ้าแค่กินอาหารแล้วรักษามะเร็งหายได้ หมอก็คงต้องตกงานกันหมดแล้วล่ะครับ”

“แต่ว่า... อาหารบำบัดที่ผมปรุงให้เนี่ย สามารถช่วยให้ลูกสาวเหล่าอวามีภูมิคุ้มกันที่ดีขึ้น ช่วยปรับสมดุลอวัยวะภายใน ซึ่งมันก็มีส่วนช่วยในการรักษาอยู่บ้างเหมือนกัน”

เจียงหานอธิบายอย่างใจเย็นเพื่อให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเข้าใจความจริง แม้อาหารบำบัดจะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็ไม่สามารถรักษาโรคยากที่ซับซ้อนได้ทุกโรค

แต่ในตำนาน ‘อาหารสายสวรรค์’ มีบันทึกถึงเมนูที่มีสรรพคุณเปลี่ยนเน่าเสียให้เป็นอัศจรรย์ ทว่าวัตถุดิบที่ต้องใช้นั้น แม้แต่เจียงหานเองก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นในตอนนี้ เขาจึงไม่สามารถรังสรรค์มันออกมาใช้กับลูกสาวของเหล่าอวาได้โดยตรง

ยังไงก็ต้องเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ เพราะเทคโนโลยีการแพทย์ในปัจจุบันก้าวหน้าไปมากแล้ว

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเมื่อได้ฟังก็เข้าใจและไม่เซ้าซี้ต่อ เธอหยิบกล่องข้าวขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแล้วออกเดินทางทันที โดยที่แอบสงสัยนิดหน่อยว่าเห็นเจียงหานบอกว่าคืนนี้พวกเขาทั้งสี่จะออกไปกินข้าวข้างนอกกัน ไม่รู้ว่าเป็นวันสำคัญอะไร หรือว่าจะเป็นวันเกิดของเจียงหาน?

ในขณะนั้นเอง เสียงของหนานเกอก็ดังขึ้น

“เมนูสั่งทำพิเศษของทนายอู๋กับตระกูลหลินเสร็จแล้วนะ เรียกไรเดอร์มารับไปส่งได้เลย”

“ได้ครับ!”

เจียงหานรีบจัดเตรียมของ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดเรียกไรเดอร์สองคนมารับของ แต่ในจังหวะนั้นเอง ก็มีร่างสองร่างเดินเข้ามาในร้าน

เฟิงถิงถิงกำลังจะอ้าปากบอกว่าที่นั่งเต็มแล้ว ต้องรอสักครู่

ทว่าเจียงหานกลับห้ามเธอไว้ก่อน เพราะคนที่มาคือ กู้หยี

“ให้พวกเขาไปนั่งที่โต๊ะโน้นเถอะ”

เจียงหานชี้ไปที่โต๊ะตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ห้องครัว ปกติโต๊ะตัวนั้นจะไม่ได้รับแขก แต่มีไว้สำหรับให้พวกเขาวางข้าวของส่วนตัว

วันนี้กู้หยีสวมกางเกงยีนส์ทรงเข้ารูป แมตช์กับเสื้อตัวบางสีเบจ เพียงแค่เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู รูปร่างที่โดดเด่นและใบหน้าที่สวยสง่าก็ดึงดูดสายตาของผู้คนให้หันมามองด้วยความชื่นชม

“เชฟเจียง ฉันมาสายไปหรือเปล่าคะ?” กู้หยียิ้มให้น้อยๆ มุมปากยกขึ้นอย่างน่ารัก เธอกระชับกระเป๋าถือในมือพลางเอ่ยด้วยความเกรงใจ

เจียงหานยิ้มตอบและส่ายหน้า ในฐานะที่เป็นครูของโต้วโต้ว ต่อให้ไม่มีที่นั่งเขาก็ต้องเบียดหาที่ให้เธอให้ได้อยู่ดี

แต่เจ้าหนูอ้วนที่อยู่ข้างเธอคือใครกัน ดูอายุไม่มากนัก น่าจะประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี แถมหน้าตาก็ดูไม่ค่อยคล้ายกู้หยีเท่าไหร่นัก

“เสี่ยวเทา รีบทักทายพี่เจียงเร็วเข้า”

กู้หยีรีบดันไหล่เด็กหนุ่มร่างท้วมข้างๆ

เสี่ยวเทาที่มีอาการประหม่าต่อสังคม เล็กน้อยเหลือบมองเจียงหานแวบหนึ่ง ก่อนจะขานรับเบาๆ ว่า “สวัสดีครับ พี่เจียง”

หลังจากคุยกันสักพัก เจียงหานจึงได้รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ชื่อ อวี๋เสี่ยวเทา เป็นลูกพี่ลูกน้องของกู้หยี เรียนอยู่ที่โรงเรียนอาชีวะแห่งหนึ่งในเมืองเจียงไห่ และสาขาที่เขาเรียนก็คือสาขาเดียวกับเจียงหาน นั่นคือการเป็นเชฟ

กู้หยีถือโอกาสในวันนี้พาเขาออกมาเปิดหูเปิดตา เพราะฝีมือการทำอาหารของเจียงหานคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

อวี๋เสี่ยวเทาซึ่งปกติมักจะติดตามข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอยู่แล้ว ย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของเจียงหานมาบ้าง แต่พอได้เจอตัวจริงในวันนี้ เขาถึงได้รู้ว่าชายผู้อยู่ตรงหน้าคือเชฟเจียงหานชื่อดังคนนั้นจริงๆ

“พี่เจียง ผมรู้จักพี่มานานแล้ว วิดีโอในเน็ตเป็นของจริงไหมครับ? การทำอาหารมันทำให้เกิดรูปร่างแปลกประหลาดอัศจรรย์แบบนั้นได้จริงๆ เหรอ?”

“วันหลังก็แวะมาดูบ่อยๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”

เจียงหานพูดพลางหัวเราะ สำหรับรุ่นน้องเขามักจะให้ความเอ็นดูเสมอ เชฟเป็นอาชีพที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน มีเพียงการมีผู้สืบทอดเท่านั้น ถึงจะสามารถส่งต่อความอร่อยที่ไม่มีสิ้นสุดบนโลกนี้ต่อไปได้

แต่ทว่าวันนี้คงไม่มีเวลามาทำ ‘อาหารเรืองแสง’ อะไรพวกนั้นหรอก เพราะลูกค้าจำนวนมากยังรอรับประทานอาหารอยู่

กู้หยีพูดแทรกขึ้นมาว่า “เสี่ยวเทาเป็นนักเรียนที่ผัดอาหารเก่งที่สุดในวิทยาลัยเลยนะคะ อีกไม่กี่วันสถานีโทรทัศน์เจียงไห่จะจัดรายการเรียลลิตี้ ‘Top Chef’ อาจารย์เลยแนะนำให้เขาไปแข่งค่ะ”

“ในงานจะมีกรรมการด้านอาหารระดับประเทศมาเพียบเลย ถ้าโชคดีได้รับรางวัล เสี่ยวเทาจะหางานง่ายขึ้นเยอะหลังเรียนจบ แต่ตอนนี้เขายังคิดไม่ออกว่าจะโชว์เมนูอะไรดี วันนี้ก็เลยอยากมาขอคำแนะนำจากคุณค่ะ”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง การจะช่วยชี้แนะสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

เจียงหานถามอย่างเป็นกันเองว่า “นายถนัดเมนูไหนล่ะ วันนี้พี่จะลองทำเทียบให้ดูสักจาน แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าพี่ทำออกมาไม่อร่อยเท่านาย นายห้ามดูถูกพี่นะ”

“แหะๆ ไม่กล้าหรอกครับ!”

อวี๋เสี่ยวเทาเกาหัวพลางยิ้มแล้วหันไปมองลูกพี่ลูกน้องข้างๆ การได้รับคำชี้แนะจากเจียงหานคือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด

“ช่วงนี้ผมฝึกทำเมนู ‘ไส้ใหญ่หมูเก้าโค้ง’ อยู่ครับ เลยกะว่าจะทำเมนูนี้ให้กรรมการชิม”

“ได้เลย กู้หยีนั่งจิบชาไปก่อนนะ เดี๋ยวผมพาเสี่ยวเทาเข้าไปในครัว”

เจียงหานตบไหล่อวี๋เสี่ยวเทาเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะพาเขาเข้าไปสอนงานกันสดๆ ที่หลังร้าน

นานๆ ทีจะเห็นเจียงหานพาลูกศิษย์ใหม่เข้ามา พวกหนานเกอก็รีบหลีกทางให้ทันที ล้างกระทะจนสะอาดเอี่ยมรอให้เขารับช่วงต่อ

ไส้ใหญ่หมูเป็นวัตถุดิบที่มีติดตู้อยู่แล้ว และเมนูไส้ใหญ่เก้าโค้งก็ถือเป็นอาหารพื้นฐานที่พบได้ทั่วไป

วิธีการทำเรียบง่าย วัตถุดิบไม่ต้องเยอะ สิ่งที่ต้องให้ความสำคัญคือขั้นตอนการผัด การหั่น และการปรุงรสในช่วงสุดท้าย ถึงจะแสดงเอกลักษณ์ของอาหารจานนี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์

เจียงหานสวมผ้ากันเปื้อนและหมวกเชฟ ก่อนจะหยิบไส้ใหญ่หมูที่เก็บไว้ออกมาส่วนหนึ่ง

“ไส้ใหญ่หมูที่แช่เย็นต้องละลายน้ำแข็งก่อน แช่น้ำเย็นสิบนาที น้ำอุ่นห้านาที วิธีนี้จะไม่ทำลายเนื้อสัมผัสของไส้ครับ”

“แล้วต้องล้างกี่รอบครับ?”

อวี๋เสี่ยวเทาที่อยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาตอนไหน เขาตั้งใจฟังและจดตามอย่างจริงจัง จนเจียงหานรู้สึกได้ถึงพรสวรรค์และความมุ่งมั่นของเด็กคนนี้

เจียงหานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “จำนวนครั้งในการล้าง ขึ้นอยู่กับสภาพของไส้ใหญ่ตอนที่ซื้อมาครับ ถ้าเป็นไส้ดิบสดๆ ล้างเก้าครั้งถึงจะดี แต่ถ้าเป็นอย่างเส้นที่อยู่ในมือพี่นี่...”