บทที่ 95 หัวหน้าไม่อยู่ ลูกน้องก็คงแอบอู้งานล่ะมั้ง

ในอดีต บรรดาผู้เชี่ยวชาญทำได้เพียงศึกษาการร่ายรำชนิดนี้จากบันทึกตัวอักษรโบราณเท่านั้น ส่วนท่าทางที่แท้จริงนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันไปต่างๆ นานา

ผีจะไปรู้ว่าเชฟไม่กี่คนกลับสามารถแสดงมันออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา และหลังจากมีการตรวจสอบและสรุปผลจากหลายฝ่าย... ให้ตายเถอะ ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกเขาเต้นจะเป็น ‘ฟู่อู่’ ของจริงเสียด้วย!

การร่ายรำที่สูญหายไปในธารประวัติศาสตร์เกือบพันปี นั่นคือร่องรอยทางวัฒนธรรมที่ล้ำค่าของฮั่นเชีย (ชาวจีน) เลยทีเดียว

แน่นอนว่าในขณะนี้ พวกเจียงหานยังไม่รู้เรื่องข่าวลือและการวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์เหล่านั้น

สิ่งที่พวกเขาสนใจมากที่สุดตอนนี้ยังคงเป็นเรื่องของ ‘โรงแรมแกรนด์รอยัล’ (หวงก้วน)

ตอนนี้เมื่อรู้ตื้นลึกหนาบางของฝ่ายตรงข้ามแล้ว ก็พอจะรู้ว่าควรจะเตรียมตัวอย่างไร

จางชิงหยางเสนอว่าควรแจ้งความ เพราะก่อนหน้านี้มีเหตุการณ์แก๊งเงินกู้นอกระบบทำร้ายคน แถมซ่งเนี่ยนเสวี่ยยังต้องเผชิญกับอันตรายระหว่างทางกลับบ้าน หากเชื่อมโยงทั้งสองเรื่องนี้เข้าด้วยกัน แล้วให้ตำรวจลองไปสืบสาวเส้นเรื่องจากฝั่งโรงแรมแกรนด์รอยัลดู บางทีอาจจะทำให้ฝ่ายนั้นเพลาๆ มือลงได้บ้าง

“เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เราควรหยิบยืมพลังทุกอย่างที่ใช้ได้มาใช้ เพื่อสร้างแรงกดดันให้ฝ่ายนั้น” จางชิงหยางให้คำแนะนำอย่างมีหลักการ

แต่เจ้านี่ลืมตัวไปหรือเปล่าว่าสถานะตัวเองตอนนี้เป็นยังไง ตัวเขาเองนั่นแหละที่ยังเป็นเป้าหมายหลักในการเฝ้าจับตาของตำรวจอยู่นะน่ะ!

เจียงหานมองจางชิงหยางด้วยสายตาอึ้งๆ เล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมามีเหตุผล

ช่วงนี้เมืองเจียงไห่กำลังดำเนินงานกวาดล้างอิทธิพลมืดอย่างต่อเนื่อง และทางเทศบาลก็สนับสนุนให้ประชาชนช่วยกันแจ้งเบาะแส

โรงแรมระดับห้าดาวอย่างแกรนด์รอยัล กลับไปพัวพันกับแก๊งทวงหนี้โหด เบื้องหลังย่อมต้องมีธุรกิจสกปรกอย่างอื่นแอบแฝงอยู่แน่ๆ และในเมื่อเขามีความสัมพันธ์อันดีกับกู๋ฮั่นหยางทางฝั่งตำรวจ แค่เปรยๆ ออกไปนิดเดียว ยังไงตำรวจก็ต้องไปตรวจสอบแน่นอน

แต่วิธีนี้เป็นเพียงด้านเดียว สิ่งที่เจียงหานคิดคือ จะทำอย่างไรให้โรงแรมแกรนด์รอยัลล่มสลายไปเลยถึงจะสะใจที่สุด

เจียงหานเหม่อมองดวงดาวที่พร่างพรายเต็มท้องฟ้า แววตาของเขาฉายแววลึกซึ้งจนยากจะคาดเดา

วันรุ่งขึ้น

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง เจียงหานและหนานเกอก็ลุกขึ้นมาแต่งตัว เตรียมตัวทำมื้อเช้าให้เสร็จก่อนจะออกไปทำงานที่ร้านหงเค่อสื่อเจียน

ช่วงนี้แม้จะยุ่งมาก แต่หนานเกอก็ไม่เคยละเลยการดูแลหญิงชรา ทุกเช้าเมื่อตื่นมาเขาจะต้มโจ๊กและนึ่งหมั่นโถว ส่วนเจียงหานจะช่วยทำความสะอาดบ้าน

ทว่าเช้าวันนี้ หญิงชราดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอนั่งรออยู่ที่โซฟาอย่างเงียบเชียบเพียงลำพัง

เมื่อเห็นหนานเกอและเจียงหานเดินออกมา เธอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตาว่า “แม่ต้มโจ๊กไว้ให้แล้วนะ กินกันก่อนเถอะลูก”

“คุณป้าครับ วันนี้ทำไมตื่นเช้าจังน่ะ เพิ่งจะไม่ถึงเจ็ดโมงเอง” หนานเกอพูดพลางฉีกยิ้มกว้าง

หญิงชราหันมามองเขา ทันใดนั้นแววตาก็ดูเศร้าหมองลง “จริงๆ แม่ตื่นเช้าทุกวันนั่นแหละ แค่ไม่อยากรบกวนพวกลูก... อาหนาน บอกแม่ตามตรงเถอะ ลูกกับเสี่ยวหานกำลังจะย้ายออกไปแล้วใช่ไหม?”

“เอ่อ...”

หนานเกอเกาหัวพลางหันไปมองเจียงหานด้วยความลำบากใจ พวกเขาสองคนเตรียมตัวจะย้ายออกจริงๆ นั่นแหละ แต่ยังหาจังหวะบอกหญิงชราไม่ได้ หลังจากอาศัยอยู่ด้วยกันมานาน ทั้งคู่ต่างก็นับถือเธอเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งในครอบครัวไปแล้ว

“แม่เห็นกระเป๋าเดินทางที่พวกลูกเก็บไว้หมดแล้ว คงตัดสินใจกันไว้นานแล้วสินะ ยัยเอี้ยนจื่อจะกลับมาในอีกสองวันข้างหน้า ลูกไม่อยากเจอแกหน่อยเหรอ?”

หญิงชรามีท่าทีซึมเศร้า เห็นได้ชัดว่าเธอไม่อยากให้พวกเขาจากไป

แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเขาและหนานเกอก็เป็นคนนอก ในเมื่อตอนนี้เอี้ยนจื่อมีครอบครัวแล้ว และหนานเกอยังมาอาศัยอยู่กับแม่ของเขาแบบนี้ มันจะดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ในที่สุดหนานเกอก็เอ่ยปากด้วยความลำบากใจว่า “ขอบคุณคุณป้ามากครับที่ให้พวกเราได้พักพิง แต่ป้าครับ มันไม่ได้จริงๆ ถ้าสามีของเอี้ยนจื่อกลับมาเห็นเข้า พวกเราไม่อยากไปรบกวนความสัมพันธ์ของเขาสองคนครับ... แต่ป้าไม่ต้องห่วงนะ พวกเราย้ายไปอยู่คอนโดแถวนี้เอง อยู่ใกล้ๆ ป้านี่แหละ ตอนเอี้ยนจื่ออยู่ผมจะไม่มา แต่ถ้าเอี้ยนจื่อไม่อยู่ ผมจะรีบกลับมาทำกับข้าวให้ป้ากินทันทีเลย”

หญิงชราอ้ำอึ้ง แม้จะแก่แล้วแต่เธอก็เข้าใจเหตุผลดี

ตลอดเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา เธอรักเอ็นดูหนานเกอและเจียงหานมาก ถ้าเธอไม่มีลูกสาวคนอื่นอีกล่ะก็ เธอคงอยากจะจับคู่ให้พวกเขาสองคนไปแล้วจริงๆ

“จะย้ายไปเมื่อไหร่ล่ะ? ถ้าย้ายไปที่ใหม่แล้วก็พาแม่ไปดูบ้างนะ แม่จะได้ไปช่วยปัดกวาดเช็ดถูให้”

หญิงชราถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ในใจลึกๆ เธอแอบหวังว่าลูกสาวตัวเองไม่ต้องกลับมายังจะดีเสียกว่า อย่างน้อยตอนที่มีหนานเกอกับเจียงหานอยู่ในบ้าน เธอรู้สึกว่าร่างกายตัวเองแข็งแรงขึ้นตั้งเยอะ

จะว่าไป คนรุ่นเก่าเขามักจะมีความเชื่อว่า ในบ้านต้องมีผู้ชายอยู่ถึงจะมี ‘พลังหยาง’ พวกภูตผีปีศาจจะได้ไม่กล้าเข้าใกล้

หนานเกอเป็นคนจริงใจ ทนเห็นคนแก่เสียใจไม่ได้ จึงรีบปลอบโยนว่าพวกเขาจะอยู่ต่อไปจนกว่าเอี้ยนจื่อจะกลับมาถึงค่อยไป

เรื่องการย้ายบ้านนั้นกำหนดไว้ตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว และหนานเกอก็เป็นคนจัดการธุระทั้งหมด โดยคำนึงถึงพระคุณของหญิงชรา หนานเกอจึงบอกเจียงหานว่าอยากจะหาที่พักที่อยู่ใกล้ๆ กับถนนสายเก่าเฉิงหนาน

ซึ่งเรื่องนี้เจียงหานไม่มีความเห็นคัดค้าน แม้ตอนนี้ฐานะของพวกเขาจะเพียงพอต่อการไปอยู่ในคอนโดหรูระดับพรีเมียม แต่ลึกๆ แล้วพี่น้องกลุ่มนี้ไม่ได้ยึดติดกับวัตถุมากมายนัก สุดท้ายจึงตัดสินใจจะเช่าห้องที่เหมาะสมในหมู่บ้านเดียวกับซ่งเนี่ยนเสวี่ยเพื่อความสะดวก

ล่าสุดได้ติดต่อเอเย่นต์อสังหาริมทรัพย์ไว้แล้ว ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... คือเจ้า ‘หยางต้าชิ่ง’ เอเย่นต์ที่เคยโดนซ้อมไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ เจ้านั่นจัดแจงให้หมดแถมยังไม่คิดค่าคอมมิชชั่นอีกด้วย

เวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยง

ภายในร้านหงเค่อสื่อเจียน

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกำลังเช็ดโต๊ะ ส่วนเฟิงถิงถิงเด็กสาวตัวน้อยก็นั่งเล่นมือถือดูซีรีส์อยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์

ทั้งที่ได้รับภารกิจให้มาสืบสวน แต่ตอนนี้กลับใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าเธอขี้เกียจทำงานนะ แต่เป็นเพราะเป้าหมายอย่างจางชิงหยางน่ะ ช่วงนี้หน้าด้านมาติดหนึบอยู่ที่ร้านทุกวันจนแทบจะเป็นพนักงานคนหนึ่งไปแล้ว

แบบนี้ยังต้องเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิดอีกเหรอ?

ไม่ต้องเลย! ให้สารวัตรหยางกับกู๋ฮั่นหยางดูผ่านกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์เอาได้เลย ยิ่งเจ้านี่สนิทกับเจียงหานมากเท่าไหร่ ตำรวจก็ยิ่งเบาใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะถ้าใช้ความรู้สึกผูกมัดคนเอาไว้ได้ ต่อให้ให้อยากหนีก็คงหนีไม่พง

แต่ทว่า สารวัตรหยางและกู๋ฮั่นหยางที่อยู่หลังจอมอนิเตอร์กลับรู้สึกตะหงิดๆ

“พอจะมีทางให้เจ้าเจียงหานช่วยเกลี้ยกล่อมหมอนั่นหน่อยได้ไหม? จากการสังเกตมาหลายวัน ผู้ต้องสงสัยจางชิงหยางพูดถึงแต่เรื่องทำอาหารตลอดเวลา ถึงขั้นทำท่าจะตามไปลุยธุรกิจกับเจียงหานด้วยซ้ำ เขาไม่อยากค้ายาแล้วหรือไง?”

“ไม่น่าเป็นไปได้นะ! จุดประสงค์หลักที่เขามาเมืองเจียงไห่ ควรจะเป็นการหาทางระบายเครือข่ายค้ายาไม่ใช่เหรอ!”

กู๋ฮั่นหยางขมวดคิ้วพลางมองสารวัตรหยางที่กำลังหัวเสีย เขาก็คิดแบบเดียวกันนั่นแหละ แต่ข้อเท็จจริงตรงหน้านี้ ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่บทสนทนาแลกเปลี่ยนเทคนิคการทำอาหารที่จดใส่สมุดได้ตั้งหลายหน้าแล้ว

“หัวหน้าไม่อยู่ ลูกน้องก็คงแอบอู้งานล่ะมั้ง” กู๋ฮั่นหยางเปรยขึ้นอย่างเฉื่อยชา

ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยคว่า “เช้านี้เจียงหานบอกผมว่า แก๊งเงินกู้นอกระบบพวกนั้นมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับโรงแรมแกรนด์รอยัล เขาอยากให้พวกเราไปตรวจสอบดูคืนนี้หน่อย”

“หือ? นี่มันข่าวน่าสนใจนะ เท่าที่ฉันรู้ โรงแรมแกรนด์รอยัลนี่ถือเป็นธุรกิจตัวอย่างของเมืองเจียงไห่เลยไม่ใช่เหรอ”