บทที่ 94 พี่ครับ... ถือมาสองพืมนี่หมายความว่ายังไง!

"นั่งลงให้หมดทุกคน เตรียมตัวกินได้!"

เจียงหานยกมือขึ้นปรามฝูงชนที่กำลังตื่นเต้นฮึกเหิม เมื่ออารมณ์ของคนเราถูกจุดติดแล้ว มันมักจะค้างเติ่งอยู่แบบนั้นไปอีกนานแสนนาน

ตัวเขาก็แค่ต้องการสื่อสารจิตวิญญาณบางอย่างผ่านวิธีการทำอาหาร แต่กลับกลายเป็นว่าทำเอาทุกคนสงบใจลงไม่ได้เลยจริงๆ

กลิ่นหอมของหมูย่างในลานบ้านขยายวงกว้างออกไปอย่างไม่ไว้หน้าใคร บรรดาเจ้าของห้องที่ทนรับแรงกระแทกจากความหอมไม่ไหว ต่างพากันหน้าด้านเดินออกมาจากประตูตึก

ทุกคนต่างเดินมามุงล้อมวงพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ขอชิมสักนิดได้ไหม?"

ชิมน่ะได้... แต่พี่ครับ พี่เล่นถือชามมาสองใบเลยนี่มันหมายความว่ายังไง!

อย่างไรก็ตาม หมูหนักสองร้อยกว่าชั่งตัวนี้ ต่อให้เกามิงและลูกน้องจะกินเก่งแค่ไหน กินกันคนละเท่าไหร่ก็ยังเหลือเฟือพอที่จะแบ่งให้คนอื่นได้ลิ้มรสความแปลกใหม่ เจียงหานเองก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไร

"กินยังไงครับ? น้องชายเจียงหาน ของเพิ่งเสร็จร้อนๆ เลย คุณช่วยจัดแจงที!" เกามิงถูไม้ถูมือพลางฉีกยิ้มด้วยความคาดหวัง

ตอนนี้เขาแทบจะลืมความเจ็บปวดที่ลูกน้องเพิ่งโดนซ้อมไปเมื่อกี้จนหมดสิ้น

จะว่าไป ความเจ็บปวดทางกายเดี๋ยวก็จางหายไป แต่ความอิ่มเอมทางจิตวิญญาณนี่แหละที่จะอยู่ยงคงกระพัน

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เจียงหานเพื่อรอฟังคำสั่ง ส่วนเจียงหานก็หันไปพยักหน้าให้พวกหนานเกอ ซึ่งพวกเขาก็รู้ใจรีบไปเตรียมของอย่างอื่นมาสมทบทันที

จางชิงหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ ลองถามหยั่งเชิงดูเบาๆ ว่า "เปลือกนอกของหมูย่างมีซอสแห้งกรังติดอยู่เพียบแบบนี้ รสชาติคงเข้มข้นจัดจ้านมากแน่ๆ แต่มันจะไม่เค็มเกินไปหน่อยเหรอครับ?"

"ใครบอกว่าเราจะกินเปลือกนอกกันล่ะ?"

เจียงหานยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบกรับไม้ที่วางอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา แล้วเดินตรงไปยังหมูย่างที่แขวนอยู่

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ เจียงหานเหวี่ยงกรับไม้ในมือเคาะลงไปเบาๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างแตกออก

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือ ชั้นซอสที่แห้งกรังอยู่ภายนอกตัวหมู เริ่มเกิดรอยร้าวและลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว

ไม่ทันที่ใครจะได้กะพริบตา 'เกราะซอส' เหล่านั้นก็ร่วงหล่นลงมาเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเนื้อหมูย่างสีเหลืองส้มอร่ามที่อยู่ภายใน

การเปลี่ยนสีในพริบตาทำเอาหลายคนถึงกับเกิดภาพหลอน มันดูราวกับหยกที่ถูกเจียระไนมาอย่างดี พอปัดฝุ่นที่ผิวหน้าออก ก็เผยให้เห็นด้านที่เปล่งประกายที่สุดออกมา

ทั้งที่ผ่านการย่างด้วยไฟแรงขนาดนั้น ตามหลักแล้วหนังหมูควรจะแข็งกระด้าง

แต่ผิดคาด... หนังหมูย่างที่แขวนอยู่ตอนนี้กลับบางเฉียบราวกับแผ่นกระดาษ และมองเห็นได้ชัดเจนว่าภายใต้ชั้นหนังนั้นเต็มไปด้วยความยืดหยุ่นของเนื้อสัมผัส

มันวาวโชติช่วง น้ำซุปชุ่มฉ่ำ

ดูราวกับว่าเพียงแค่กดเบาๆ ก็สามารถทะลุผ่านชั้นหนังลงไปถึงเนื้อส่วนลึกที่สุดได้ทันที

"เหลือเชื่อ! วิธีการย่างแบบนี้แปลกมาก! เนื้อข้างในยังดูสดฉ่ำเหมือนใหม่ เหมือนใช้วิธีนึ่งมาเลย!"

คำถามพรั่งพรูออกมาจากฝูงชนไม่ขาดสาย

เจียงหานอธิบายอย่างใจเย็นว่า "ความจริงแล้วเมนูนี้มีหลักการคล้ายกับ 'ไก่ขอทาน' (เจี้ยวฮวาจี) ครับ แต่จะเน้นหนักไปที่การปรุงซอสพอกตัว

ผมใช้ซอสที่ปรุงรสมาอย่างดีพอกหุ้มเนื้อหมูไว้จนมิดตามร่องรอยแตก ดังนั้นต่อให้รมด้วยความร้อนสูง น้ำในเนื้อหมูก็จะไม่สูญเสียไป แถมน้ำซุปที่ซึมออกมาจากตัวหมูเองจะมีรสชาติที่หอมหวลชวนหลงใหลยิ่งกว่าเดิมครับ"

"นับถือจริงๆ ต่อให้ใช้ดินโคลนมาพอก ผมว่าคงไม่มีเชฟคนไหนทำได้เนียนเท่าคุณหรอก"

เจียงหานเผยรอยยิ้ม ไม่ใช่ว่าเขาโอ้อวดนะ ดินโคลนมีความเหนียวดีกว่าก็จริง แต่ถ้าอยากให้รสชาติออกมาดี ก็ต้องยัดเครื่องปรุงไว้ข้างในเท่านั้น

วิธีนั้นอาจใช้ได้กับวัตถุดิบชิ้นเล็กๆ แต่สำหรับหมูตัวใหญ่ขนาดนี้ มันไม่ง่ายเลย

ถ้าใช้เวลาย่างสั้นไป หมูก็ไม่สุก ถ้าใช้เวลานานไป เครื่องปรุงข้างในก็จะเละเทะไม่เป็นท่า

ดังนั้นความมหัศจรรย์ของ 'หมูย่างยุคจ้านกั๋ว' ก็คือการใช้ซอสพอกหุ้มตัววัตถุดิบโดยตรง

ด้วยวิธีนี้ภายใต้การเผาผลาญของไฟแรง รสชาติจะถูกเคี่ยวจนซึมลึกเข้าไปในเนื้อหมู ไม่ว่าจะหยิบกินส่วนไหน ก็รับประกันความฟินได้ทุกคำ

ตอนนี้หมูย่างที่ปรากฏตรงหน้าสุกจนได้ที่สมบูรณ์แบบแล้ว

เจียงหานเหลือบมองไปไกลๆ เห็นพวกหนานเกอถือจานผักเคียงเดินออกมาพอดี

ผักที่ขาดไม่ได้สำหรับการกินหมูย่างเมนูนี้ก็คือ 'ผักซางจือ' (ผักพื้นบ้านแถบเทือกเขาซางซาน) หลายคนอาจไม่เคยได้ยินชื่อ แต่มันเคยถูกเขียนไว้ในบทกวีโบราณที่ชื่อว่า ไฉ่จือเกอ (ลำนำเก็บผักจือ)

眼เห็นว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมครบครันแล้ว เจียงหานก็หยิบมีดหั่นเนื้อขึ้นมา และเริ่มลงมือแบ่งใส่จานให้กับทุกคนในที่นั้น

มีดเล่มใหญ่ตวัดไปมา เนื้อหมูค่อยๆ ร่วงหล่น กลิ่นหอมที่พุ่งเข้าปะทะรูจมูกทำให้ทุกคนแทบคลั่ง

หลายคนถึงกับน้ำลายหกเรี่ยราด

เมื่อหนานเกอยกจานหมูย่างยุคจ้านกั๋วที่หั่นเสร็จแล้วมาวางตรงหน้าเกามิง เจ้านั่นถึงกับตาแดงก่ำอย่างเสียอาการ

"พี่ชาย กินเมนูนี้แล้ว ต่อไปเราคือเพื่อนกัน!" หนานเกอพูดพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ

เกามิงเม้มปากพยักหน้าพลางตอบกลับด้วยความจริงใจ "มีเรื่องอะไรก็บอกกันได้เลยนะ ถึงลูกน้องผมพวกนี้จะสู้ไม่เก่งมาก แต่ถ้าเรื่องไปยืนเบ่งข่มขวัญคนอื่นล่ะก็ สบายมาก!"

"ตกลง!"

ไม่นานนัก เจียงหานก็จัดการแล่หมูทั้งตัวออกจนหมด โดยพื้นฐานแล้วทุกคนในที่นั้นจะได้รับส่วนแบ่งคนละประมาณหนึ่งชั่ง (ครึ่งกิโลกรัม)

เมื่อเห็นหมูย่างยุคจ้านกั๋วที่ดูน่าอร่อยจนเกินห้ามใจ บางคนก็อดใจไม่ไหวเริ่มลงมือชิมเป็นคนแรก

อุณหภูมิที่ยังร้อนกรุ่น รสสัมผัสที่สดใหม่ยามเข้าปาก รสชาติลับเฉพาะที่ไม่เหมือนใคร ทานคู่กับผักซางจือเล็กน้อย... ทั้งหมดนี้คือคำนิยามที่สมบูรณ์แบบของคำว่า 'อาหารทิพย์'

"อร่อยมาก! รสชาติมันอธิบายยากจริงๆ ไม่เคยกินอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!"

"เนื้อเด้งสู้ฟันมาก แต่พอเข้าปากกลับเหมือนจะละลายหายไปเลย แม้แต่ส่วนที่เป็นมันหมู แต่ไขมันก็ถูกอบจนแห้งไปหมดแล้ว เหลือไว้แต่สารสกัดชั้นเลิศที่ทำให้ความหอมติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปาก"

"หอม หอมสุดๆ! ในปากยังเคี้ยวไม่หมด น้ำลายก็สอขึ้นมาใหม่แล้ว ทำไมมันถึงอร่อยได้ขนาดนี้เนี่ย!"

สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดีว่า ฝีมือการทำอาหารของเจียงหานและพวกหนานเกอในคืนนี้สั่นสะเทือนหัวใจผู้คนได้มากเพียงใด

มีทั้งเนื้อ มีทั้งเหล้า จะมีความสุขขนาดไหนไม่ต้องพูดถึง

เกามิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ กินไปดื่มไป พอหยุดพักชั่วคราวก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

ท่าทางของเขาเหมือนกับว่า ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จมาขอแลกด้วย เขาก็ไม่ยอมเปลี่ยนแน่ๆ

ส่วนบรรดาเจ้าของห้องที่มาขอชิมฟรีไม่ต้องพูดถึง ปกติไม่ค่อยกล้าไปกินตามเหลา แต่วันนี้แค่ยอมหน้าด้านมากลับได้กินของอร่อยที่เหนือกว่าภัตตาคารเสียอีก

ถ้าไม่ติดว่าไม่ต้องจ่ายเงินล่ะก็ คงอยากจะขอให้เจียงหานทำให้กินอีกสักรอบจริงๆ

เมื่อลองดูเวลา ตอนนี้ก็เกือบสามทุ่มแล้ว

สำหรับเกามิง แม้มื้อค่ำวันนี้จะมาสายไปหน่อย แต่มันช่างคุ้มค่าอย่างมหาศาล

เจียงหานเองก็ไม่ได้ผ่อนคลายแบบนี้มานานแล้ว กลุ่มผู้ชายคุยกันสัพเพเหระจนเกือบถึงเที่ยงคืน ถึงได้ลุกขึ้นบอกลาเตรียมตัวกลับ

ส่วนเกามิงก็นำทัพพนักงานออกมาส่งไกลถึงสองลี้ (ประมาณ 1 กิโลเมตร) ขบวนเดินแถวเรียงรายจนชาวบ้านแถวนั้นคิดว่าแก๊งมาเฟียกำลังจะไปเปิดศึกถล่มกันกลางถนนเสียอีก

ในขณะเดียวกัน...

วิดีโอตอนทำอาหารที่เจ้าของห้องในคอนโดถ่ายไว้แล้วอัปโหลดลงโซเชียล กำลังแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว การรังสรรค์เมนู 'หมูย่างยุคจ้านกั๋ว' ในคืนนี้ ไม่เพียงแต่จะสร้างความฮือฮาให้กับวงการอาหารเท่านั้น แต่ยังทำให้วงการโบราณคดีสั่นสะเทือนอีกด้วย

โดยเฉพาะบรรดาศาสตราจารย์หัวกะทิทั้งหลาย ต่างพากันตกตะลึงเมื่อค้นพบว่า การร่ายรำที่พวกเจียงหานเต้นนั้น ความจริงแล้วคือ 'ฟู่อู่' การร่ายรำที่สาบสูญไปนานแสนนานในหน้าประวัติศาสตร์!