บทที่ 93 ปู่ครับ ปู่อายุเก้าสิบห้าแล้วนะ เพลาๆ หน่อย!

ซอสที่ถูกเผาไหม้ด้วยอุณหภูมิสูงดูเหมือนไร้ความร้อนยามอยู่ในมือของเจียงหาน ร่างอันกำยำของเขาแหงนหน้าเริงระบำอย่างสง่างาม หลอมรวมเข้ากับท่วงทำนองบรรเลงรอบกายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เนื้อหมูบนกองไฟถูกย่างจนกลายเป็นสีแดงฉาน แต่เมื่อมองไปที่เจียงหาน เขากลับย่างสามขุมด้วยย่างก้าวที่หนักแน่นทรงพลัง ก่อนจะป้ายซอสในมือลงบนตัวหมูในที่สุด

ทุกครั้งที่ฝ่ามือฟาดลงไป ซอสที่ควรจะกระเด็นกระจายกลับยึดเกาะเข้ากับผิวหมูอย่างน่าอัศจรรย์ แรงตบนั้นมหาศาลจนทำให้หนังหมูที่แห้งตึงเริ่มปริแตกออก

และแน่นอนว่ารอยแตกเหล่านั้นเอง ที่ทำให้ซอสซึ่งกำลังลุกไหม้ค่อยๆ ไหลซึมเข้าไปตามผิวเนื้อหมูอย่างเป็นระเบียบ ภาพเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่นี้ดูราวกับการแสดงมายากลที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกเหลือเชื่อเกินคำบรรยาย

เกามิงนั่งไม่ติดที่ เพราะในขณะนี้เขารู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปอยู่กลางสมรภูมิอันกว้างใหญ่ เขาสัมผัสได้ถึงภาพเหตุการณ์อันเงียบงันแต่แฝงด้วยความโศกเศร้าของม้าศึกนับหมื่น และเข้าใจถึงความฮึกเหิมอันเด็ดเดี่ยวท่ามกลางเมฆดำที่กดทับเมืองจนแทบถล่ม

เปลวไฟที่ลุกโชนถูกสองมือของเจียงหานกวนจนทิศทางม้วนตลบ หากสังเกตให้ดี ลูกไฟที่พวยพุ่งออกมาเหล่านั้นดูราวกับเหล่านักรบนับไม่ถ้วนที่กำลังพุ่งรบตะลุมบอนกันอยู่

หารู้ไม่ว่าไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แม้แต่พนักงานบริษัทนิติบุคคลเต๋อเฉิงคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังต่างก็เหมือนถูกปลุกสัญชาตญาณดิบขึ้นมา ทุกคนลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ประกายไฟที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของแต่ละคนก่อตัวเป็นแสงสว่างโชติช่วงราวกับไฟลามทุ่ง

เสียงเคาะกรับไม้ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ฝีเท้าและท่วงท่าของเจียงหานเข้าสู่ความคลั่งไคล้ถึงขีดสุด

เขาวนเวียนอยู่รอบซากหมูที่แขวนไว้ ดูเหมือนจะป้ายซอสอย่างไร้ระเบียบ แต่ในสายตาของคนนอก ทุกการขยับเขยื้อนของเขากลับแฝงไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไร้ก้นบึ้ง ปลุกเร้าความกล้าหาญที่ไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดขึ้นมาในใจผู้คน

“ผู้จัดการครับ ผมรู้สึกเหมือนเลือดในตัวมันเดือดพล่านไปหมดเลย!”

“ดนตรีแบบนี้ การเต้นแบบนี้... มันล้างบางพวกเพลงที่นิ่มแน่วน่ารำคาญไปจนหมดสิ้นเลยจริงๆ โคตรเร้าใจ!”

“ตอนนี้ให้ผมไปฟัดกับใครสักสิบคนผมก็ไหว!”

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากความรู้สึกดังขึ้นจากทั่วสารทิศ

ว่ากันว่าดนตรีมีพลังสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ และในวินาทีนี้มันก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว

เสียงคำรามต่ำที่เปี่ยมด้วยจังหวะ การร่ายรำยุคจ้านกั๋วที่องอาจและบ้าคลั่ง ทำให้ลูกน้องของเกามิงบางคนที่อดรนทนไม่ไหว ถึงกับเต้นตามออกมาอย่างลืมตัว

พวกเขาเดินมาเข้าแถวต่อข้างหลังหนานเกอทีละคน เลียนแบบท่าทางอย่างมีจริตจะโคน เพื่อค้นหาตัวตนของตัวเองเมื่อหลายพันปีก่อนท่ามกลางเปลวไฟเบื้องหน้า

กระแสธารแห่งประวัติศาสตร์อาจไม่ได้ทิ้งร่างกายของคนโบราณเอาไว้ แต่บนผืนแผ่นดินเดียวกันนี้ ความรู้สึกร่วมที่เกิดขึ้นคือการก้าวข้ามผ่านทั้งกาลเวลาและสถานที่

เจียงหานที่อยู่กลางลาน ตอนนี้ตกอยู่ในภวังค์ของตัวเองอย่างสมบูรณ์

เขาดูเหมือนจะไม่รับรู้แล้วว่าโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เห็นและสิ่งที่อยู่ในหัวล้วนเป็นภาพการยกทัพออกศึกในสมัยจ้านกั๋วทั้งสิ้น

ศึกร้อยครั้งกลางทรายจนเกราะเหล็กแหลกสลาย! ทิศใต้ของเมืองถูกโอบล้อมไว้หลายชั้น!

ต้องยอมรับว่าตำราอาหาร ‘คัมภีร์อาหารดั้งเดิม’ เล่มนี้มีมนต์ขลังที่รุนแรงเหลือเกิน เพียงแค่แสดงวิธีการทำ ดนตรี และท่วงท่าการร่ายรำตามคำบรรยายในอักษรออกมา ผลลัพธ์ที่ส่งต่อถึงผู้คนก็น่าทึ่งถึงเพียงนี้

ภายใต้การป้ายซอสอย่างต่อเนื่อง หมูเบื้องหน้าก็กลายเป็นร่างสีโคลนที่ถูกห่อหุ้มด้วยเครื่องปรุง

ด้วยการอบด้วยความร้อนสูงอย่างต่อเนื่อง ไขมันภายในก็เริ่มหยดออกมาไม่ขาดสาย และน้ำมันหมูทุกหยดที่หยดลงมานั้น ก็ร่วงหล่นลงสู่กองไฟอย่างแม่นยำ

ยิ่งเผาก็ยิ่งแรง ยิ่งแรงกลิ่นหอมของหมูย่างก็ยิ่งเข้มข้น

ความเอิกเกริกขนาดใหญ่ขยายวงกว้างออกจากลานบ้านเล็กๆ จนเพื่อนบ้านที่อยู่ระแวกนั้นต่างถูกดึงดูดด้วยกลิ่นหอมของหมูย่างและเสียงดนตรีที่แปลกประหลาด

ผู้คนจำนวนมากเริ่มเปิดหน้าต่างและชะโงกหน้าลงมามอง

จากมุมมองบนที่สูง พวกเขาเห็นคนกำลังทำบาร์บีคิวกลางแจ้ง และเห็นคนกำลังเต้นรำด้วยท่าทางที่ยากจะอธิบาย

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้พวกเขาเฝ้าสังเกตต่อไปอีกพักหนึ่ง

ทว่าผ่านไปไม่กี่สิบวินาที ผู้ชมเหล่านี้ต่างก็เหมือนถูกมนต์สะกดให้ศิโรราบต่อภาษาทางกายของพวกเจียงหาน

บางคนรีบหยิบมือถือออกมาถ่ายภาพที่น่าพิศวงนี้ไว้ และยังมีปู่ย่าตายายบางคน นึกว่าพวกเจียงหานกำลังเต้นบริหารร่างกายแบบใหม่ เลยพากันทำท่าตามอยู่ที่ระเบียงห้องของตัวเอง

พอเริ่มเต้นตามเท่านั้นแหละ ท่วงท่าการบิดตัวนั้นช่างท้าทายขีดจำกัดเสียจริง บวกกับเสียงกรับที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเป็นบัฟเพิ่มพลัง ยิ่งทำให้ทุกคนตกอยู่ในความคลั่งไคล้ชั่วขณะ

“เต้นแอโรบิกหน้าลานแบบนี้ดีจริงๆ ยิ่งเต้นยิ่งมัน!”

“ปู่ครับ ปู่อายุเก้าสิบห้าแล้วนะ เพลาๆ หน่อย!”

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า การร่ายรำ ‘ฟู่อู่’ ก็ค่อยๆ ดำเนินมาถึงช่วงท้าย

เปลวไฟที่ลุกโชนตอนนี้ห่อหุ้มหมูทั้งตัวไว้หมดแล้ว ความร้อนจากการอบทำให้พวกเจียงหานเหงื่อท่วมกาย

แต่หยาดเหงื่อที่ไหลรินบนผิวสีทองแดง กลับทำให้เจียงหานรู้สึกถึงความเย็นสบายอย่างประหลาด

ในที่สุด พร้อมกับจังหวะสุดท้ายที่หนานเกอและเหอซ่างเคาะลงไป เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม

เปลวไฟเริ่มลดระดับความแรงลง แต่กลิ่นหอมของเนื้อที่พุ่งเข้าเตะจมูก ทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องลอบกลืนน้ำลายออกมาอย่างห้ามไม่ได้

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง...

เมนู ‘งานเลี้ยงแห่งซางซาน: หมูย่างยุคจ้านกั๋ว’ ที่ปรุงด้วยกรรมวิธีโบราณขนานแท้ บัดนี้ได้ปรากฏโฉมในรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ

เนื้อทั้งตัวที่เป็นชิ้นเดียวดูเหลืองทองอร่าม ผิวนอกอาจจะดูขรุขระไปบ้าง แต่ทุกคนรู้ดีว่านั่นคือ ‘เกราะ’ ที่เกิดจากการแห้งตัวของซอสปรุงรสนั่นเอง

จางชิงหยางกระโจนออกมาและรีบส่งน้ำให้ทั้งสี่คน การเต้นน่ะใครๆ ก็เต้นได้ แต่การเต้นติดต่อกันเป็นชั่วโมงนั้นหาดูได้ยาก และการเต้นไปพลางทำอาหารไปพลาง ยิ่งหาดูได้ยากยิ่งกว่า

“ผมขอกราบพวกพี่เลยจริงๆ พูดตามตรง หลังจากดูการแสดงคืนนี้จบ ผมอยากจะลาออกกลับไปทำงานสายเดิมเลย!”

จางชิงหยางพูดออกมาจากใจจริง ยิ่งเขาอยู่ใกล้พวกเจียงหานนานเท่าไหร่ ความคิดที่อยากจะถอนตัวแล้วย้ายไปทำงานกับพวกเขาก็ยิ่งแรงกล้าขึ้น เพราะลึกๆ แล้วเขาก็ยังคงรักในการทำอาหารอยู่นั่นเอง

เจียงหานถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดขวด

เขามองกลับไปที่พวกหนานเกอ ทุกคนดูเหนื่อยล้าเอาการ แต่โดยรวมแล้ว นี่คือการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดครั้งหนึ่ง

จนกระทั่งไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงปรบมือที่ดังราวกับคลื่นยักษ์ก็ดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง

ทั้งจากพนักงานนิติบุคคลในลานบ้าน และจากบรรดาเจ้าของห้องที่อยู่บนตึก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พนักงานอีกสิบกว่าคนที่ถูกส่งไปคลินิกก่อนหน้านี้ ต่างพากันเดินถือขวดน้ำเกลือและพันผ้าพันแผลมายืนดูอยู่ข้างหลัง ดูจากท่าทางแล้วน่าจะกลับมากันตั้งนานแล้ว

เมื่อเผชิญกับคำชื่นชมล้นหลาม เจียงหานยิ้มและก้มตัวคำนับเพื่อเป็นสัญญาณว่าการแสดงอาหารจีนเมนูนี้ได้จบลงแล้ว แต่บางคนยังตะโกนให้เจียงหานแถมให้อีกสักรอบ

เอาอีกรอบเหรอ? คงไม่ได้หรอก เมนูนี้ถ้าไม่จ่ายเงินสักหลายหมื่นหยวน พวกเขาคงไม่ยอมขายฝีมือต่อแน่ๆ

“พวกคุณเก่งจริงๆ พวกคุณคือเชฟที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย”

เกามิงยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก หลังจากได้เห็นวิธีการทำอาหารที่วิเศษเลิศเลอขนาดนี้ เกรงว่าต่อไปไม่ว่าเขาจะไปกินอะไร เขาก็คงจะเบือนหน้าหนีด้วยความระอาเป็นแน่

ทำยังไงดี? จะทำยังไงดีล่ะ?

เจียงหานและพี่น้องของเขา ได้ยกระดับมาตรฐานการตัดสินรสชาติอาหารของทุกคนให้สูงลิบลิ่วเพียงแค่ในพริบตาเดียว