บทที่ 92 ฉากนี้ทำเอาฉันนึกถึงตอนอันลู่ซานเต้นใน ‘ตำนานแมวปีศาจ’

อย่าว่าแต่เกามิงเลย แม้แต่จางชิงหยางก็ไม่เคยเห็นรอยสักบนตัวของสี่พี่น้องตระกูลเจียงกับตาตัวเองมาก่อน

แม้จะเคยได้ยินมาบ้างว่า ‘เจียงหาน’ เชฟใหญ่แห่งร้านหงเค่อสื่อเจียนนั้นเป็นคนมีของ และเคยเห็นผ่านตาในโลกโซเชียลมาบ้าง แต่ฉากที่ปรากฏตรงหน้าในค่ำคืนนี้ กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับทุกคนที่ยืนดูอยู่รอบๆ อย่างบอกไม่ถูก

เริ่มจากเจียงหาน รอยสักรูป ‘เผิงจู่เทาเที่ย’ ที่ลามเลียไปทั่วร่างดูลึกลับและน่าสยดสยองยิ่งขึ้นภายใต้แสงไฟที่วูบวาบ ราวกับว่ามันกำลังจะพุ่งทะยานออกมาจากร่างกายของเขา แรงกดดันนั้นทำให้ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ดูราวกับเทพแห่งการสังหารที่ถือดาบเตรียมบั่นหัวคน จนไม่มีใครกล้าสบสายตาตรงๆ

ส่วนหนานเกอที่อยู่ข้างหลัง แผ่นหลังของเขาถูกครอบคลุมด้วยหัวเสือแก่ตาบอดที่แยกเขี้ยวเคี้ยวฟันดูดุร้ายสุดขีด เส้นขนที่ลุกชันดูแหลมคมราวกับปลายเข็ม โดยเฉพาะดวงตาข้างที่เสียไปนั้นแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตจนน่าใจหาย

ทางซ้ายคือเหอซ่าง (หลวงพี่)

ตอนแรกทุกคนคิดว่าผู้ชายหน้าตาซื่อๆ คนนี้คงจะเป็นคนอัธยาศัยดี แม้จะรู้จากการพูดคุยว่าเขาเคยอยู่วัดมาก่อนและสึกออกมานานแล้ว ไว้ผมยาวและไม่พนมมือเหมือนคนปกติทั่วไป แต่พอยามที่เขาเผยรอยสักออกมา เกามิงถึงกับต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

รอยสักบนตัวของเขาคือรูปเจ้าแม่กวนอิม ทว่ากลับเป็นเจ้าแม่กวนอิมที่ดูประหลาดและน่าขนลุก ใบหน้าถูกพันด้วยแถบผ้าปิดตา ส่วนเบื้องหลังที่ยื่นออกมาไม่ใช่พันมือ แต่เป็นมือผีที่แห้งเหี่ยวไร้สิ้นสุด

ในใจมีมาร โพธิสัตว์จึงสำแดงฤทธิ์สะกด

ภาพที่เห็นนั้นชวนให้ขนลุกซู่เกินบรรยาย

สุดท้ายที่ยืนอยู่ทางขวาคือเหล่าหลาง (หมาป่าแก่) ในเมื่อเขามาจากครอบครัวนายพราน การจะสักรูปสัตว์ป่าดุร้ายก็ดูสมเหตุสมผล แต่ทว่าบนตัวของเขากลับเป็นรูป ‘ซานเซียว’ (อสูรภูเขา) พาดบ่า

ใบหน้าแต้มสีสัน ปากกว้างเขี้ยวโง้งยาวดั่งกระสวย ในบันทึก ‘เป้าผูจื่อ’ กล่าวไว้ว่า อสูรภูเขามีรูปร่างเหมือนเด็ก มีเท้าข้างเดียวหันไปข้างหลัง ชอบรบกวนผู้คนในยามค่ำคืน มันคือสัญลักษณ์ของผีร้าย

ช่างสมคำร่ำลือที่ว่า ไม่ใช่พวกเดียวกัน ไม่เข้าประตูบ้านเดียวกัน

มิน่าล่ะพี่น้องทั้งสี่ถึงไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ที่แท้เรื่องราวเบื้องหลังของแต่ละคนนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

เจียงหานที่ยืนอยู่กลางลานหลับตาลงเล็กน้อย แม้จะได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจและเสียงชื่นชมจากรอบข้าง แต่เขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา มีเพียงเสียงที่ดังลอดออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบา

น้ำเสียงที่แหบพร่าและมีจังหวะจะโคนนั้นมีพลังทะลุทะลวงสูง ราวกับเสียงกลองที่ดังแว่วมาจากหุบเขาอันอ้างว้าง เกามิงที่นั่งอยู่เฉยๆ ถึงกับขนลุกชันไปทั้งตัว

“เกิดอะไรขึ้น? ความรู้สึกนี้... เหมือนมีมนต์สะกดบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวเลย”

ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นๆ ในที่นั้นต่างก็เริ่มรู้สึกแบบเดียวกัน

เมื่อเพ่งมองดู จะเห็นว่าเมื่อเจียงหานเริ่มนำบทสวด หนานเกอและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มขานรับเป็นจังหวะพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน ทุกคนสังเกตเห็นว่านอกจากเจียงหานแล้ว พวกหนานเกอต่างถือ ‘ไม้กรับ’ (มู่ปังจื่อ) ไว้ในมือ แล้วเคาะประสานกันจนเกิดเสียง “ตัก ตัก!” ที่ใสและกังวาน

เมื่อรวมเข้ากับเสียงร้องนำ ทำให้การเปิดฉากของ ‘หมูย่างยุคจ้านกั๋ว’ ในคืนนี้ กลายเป็นท่วงทำนองที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน แต่มันมีที่มาที่ไปอย่างไรนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลย

เปลวไฟโหมกระพือแรงขึ้นเรื่อยๆ เนื้อหมูบนแท่นย่างเริ่มส่งเสียง “ซี่ๆ” พร้อมกับน้ำมันที่ค่อยๆ หยดออกมา และในตอนนั้นเอง ทั้งสี่คนกลางลานบ้านก็เริ่มขยับร่างกายร่ายรำ

ท่วงท่าของพวกเขาพร้อมเพรียงกันราวกับกำลังรำมวยจีน แขนทั้งสองข้างทิ้งน้ำหนักลงอย่างทรงพลัง เมื่อเท้าขวายกขึ้น เท้าซ้ายก็จะกระทืบลงพื้นอย่างแรงพร้อมกัน

หนึ่งยกหนึ่งวาง หนึ่งขยับหนึ่งนิ่ง กลายเป็นการร่ายรำที่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังและน่าตื่นตาตื่นใจ เสียงที่ลุ่มลึกเริ่มเปลี่ยนความถี่เร็วขึ้น ท่วงทำนองที่แหบต่ำแต่หนักแน่นเริ่มทวีความฮึกเหิมราวกับขุนพลกำลังออกศึก

ราวกับสนามรบที่มีทัพม้าเหล็กประจันหน้า ทั้งสองฝ่ายตีกลองลั่นศึกเพื่อรอคอยการดวลกันของแม่ทัพ ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ

“พวกคุณรู้สึกไหม จังหวะแบบนี้มันเหมือน ‘ฉินเชียง’ เลย?”

ฉินเชียง?

มันคือศิลปะการแสดงที่กำเนิดจากแถบตะวันตกเฉียงเหนือ ใช้กรับไม้พุทราเป็นเครื่องให้จังหวะ จึงเรียกว่า ‘ปังจื่อเชียง’ ถือเป็นระบบเสียงที่เก่าแก่และอุดมสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาสี่ระบบเสียงหลัก การแสดงนั้นเน้นความเรียบง่าย ดุดัน และลึกซึ้ง

บทเพลงโบราณบางบทไม่มีเนื้อร้อง มีเพียงท่วงทำนองที่ขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ ผสมผสานกับการแสดงท่าทางที่ดูเกินจริงเล็กน้อยเพื่อให้ตราตรึงใจ เมื่อได้ฟังคำอธิบาย ทุกคนที่ยืนดูอยู่ก็ถึงบางอ้อ... ใช่แล้ว มันมีกลิ่นอายของฉินเชียงจริงๆ

แต่ที่เห็นอยู่ชัดๆ คือ เจียงหานและพวกกำลังแสดง ‘ฉินเชียง’ ในรูปแบบที่โบราณที่สุด

แต่พวกเขาไปเรียนรู้มาจากไหนกัน!

เสียงเคาะกรับไม้แต่ละครั้งราวกับจะกระชากวิญญาณของผู้ฟัง ร่างกายที่กำยำและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของทั้งสี่คนคือการแสดงออกถึงพลังดั้งเดิมของลูกผู้ชายที่ทุกคนต่างต้องศรัทธา

ไหล่ที่กว้างขวางของเจียงหานกำลังโยกย้ายซ้ายขวา และเมื่อจังหวะเบื้องหลังเร็วขึ้น ท่วงท่าของเขาก็เริ่มขยายกว้างและดูรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ กล้ามเนื้อหน้าอกกระเพื่อมไหว

“ฉากนี้ทำเอาฉันนึกถึงตอนอันลู่ซานเต้นในหนังเรื่อง ‘ตำนานแมวปีศาจ’ลย!”

“เดือดจัด!”

“เชี่ย! โคตรเจ๋ง!”

“ตอนนี้ฉันขนลุกไปหมดทั้งหัวแล้ว!”

ความเคลื่อนไหวกลางลานบ้านเริ่มรุนแรงขึ้น การแสดงของพวกเจียงหานเข้าสู่ช่วงที่เร่าร้อนที่สุด เปลวไฟที่พวยพุ่งขึ้นสูงกว่าสองเมตรห่อหุ้มร่างหมูที่แขวนไว้จนดูเหมือนสัตว์เทพที่กำลังอาบเปลวเพลิง

ภาพตระการตาที่กระตุ้นโสตประสาทและสายตานี้ ได้กลายเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันเลือนหายไปจากใจของใครก็ตามที่อยู่ที่นั่น

สำหรับเจียงหานแล้ว งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้มีแต่ผู้ชาย ซึ่งหมายความว่าเมนู ‘หมูย่างยุคจ้านกั๋ว’ นี้ ถูกรังสรรค์มาเพื่อลูกผู้ชายโดยเฉพาะ

การที่อาหารเลิศรสหนึ่งจานต้องใช้คนหลายคนช่วยกันทำถือเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าจะบอกว่าในขณะที่ทำ ต้องย้อนคืนรากเหง้าทางวัฒนธรรมของเมนูนั้นออกมาด้วย นั่นไม่ใช่สิ่งที่เชฟธรรมดาๆ จะทำได้

ตอนที่ทำหมูย่างฉบับย่อส่วนครั้งแรก เจียงหานได้เล่าประวัติศาสตร์เบื้องหลังของเมนูนี้ให้พี่น้องของเขาฟังแล้ว และด้วยความที่ใจสื่อถึงกัน ทำให้คืนนี้เขาสามารถแสดงมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

และการร่ายรำที่เจียงหานและพวกกำลังทำอยู่นั้น ความจริงแล้วมันคือ ‘ฟู่อู่’ (การร่ายรำโบราณ)

การร่ายรำนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน ใช้ในการประกอบพิธีกรรมบวงสรวง และใช้ปลุกใจทหารก่อนออกศึก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่ทัพและทหารร่วมร่ายรำไปด้วยกัน มันจะแสดงถึงพลังที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

ในคัมภีร์ ‘โจวหลี่’ ระบุไว้ว่า: “สอนการร่ายรำฟู่ นำทัพร่ายรำบวงสรวงดินและธัญญาหาร ก่อนออกศึกสร้างความฮึกเหิม ขวัญทหารพุ่งทะยานดั่งรุ้งกินน้ำ”

แต่ถ้าถามว่าแค่การแสดงแค่นี้พอหรือยัง?

ยังห่างไกลนัก

พวกหนานเกอเริ่มร่ายรำล้อมรอบกองไฟ ส่วนเจียงหานก้าวเดินตามจังหวะมุ่งหน้าไปยังร่างหมูที่อยู่เหนือเปลวเพลิง

เขาสองมือจ้วงตักซอสปรุงรสในกะละมังข้างๆ ขึ้นมาอย่างทรงพลัง แล้วยื่นเข้าไปในกองไฟ ทันใดนั้นเปลวไฟสองกลุ่มก็ลุกโชนขึ้นบนมือของเจียงหานทันที!

ใครจะไปคิดว่าซอสเหล่านี้จะติดไฟได้ และยิ่งไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าหนุ่มเจียงหานจะใช้มือเปล่าโดยไม่มีเครื่องป้องกันใดๆ ยอมให้ไฟแผดเผาอยู่บนมือแบบนั้น

“นี่มันเหมือนตัวละคร Brand ใน LOL เลย! เทพชัดๆ! มือเขาจะไม่พองเหรอ?”

“ที่ไหม้อยู่นั่นคือซอสในมือ ไม่ใช่ตัวมือเขาหรอก แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปทนได้นานล่ะ... บอกตามตรง คืนนี้ฉันแม่่งโครตอึ้งเลย!”

จางชิงหยางอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับมองไปทาง...