บทที่ 91 อย่าตกใจไปเลย เรื่องปกติ... สูบบุหรี่รอไปก่อน

ดูจากท่าทางแล้ว มื้อค่ำคืนนี้คงหนีไม่พ้นเมนูเนื้อเน้นๆ

แถมหมูตัวนี้ดูท่าจะหนักถึงสองร้อยชั่ง (ประมาณ 100 กิโลกรัม) การทุ่มทุนสร้างขนาดนี้ทำเอาเกามิงรู้สึกตื้นตันใจจนบอกไม่ถูก

ทว่าสำหรับพวกของเจียงหานแล้ว เรื่องแค่นี้ถือเป็นเรื่องขี้ผง ในคลังห้องเย็นมีทั้งผักสดและเนื้อสัตว์สำรองไว้เพียบ มีแต่สิ่งที่เกามิงคิดไม่ถึง แต่ไม่มีอะไรที่เจียงหานเตรียมให้ไม่ได้ แม้กระทั่งวัตถุดิบพิเศษจากที่ต่างๆ ทั่วประเทศ ตอนนี้หนานเกอก็กำลังเร่งติดต่อประสานงานอย่างขมีขมัน

“น้องชายเจียงหาน เจ้า ‘หมูย่างยุคจ้านกั๋ว’ นี่มันทำเหมือนบาร์บีคิวหรือเปล่า? ถ้าเป็นงั้น ฉันต้องไปเตรียมเหล้ายาปลาปิ้งไว้รอเลยไหมเนี่ย”

เกามิงขยับตัวเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าคาดหวัง

เขาเคยกินแกะย่างทั้งตัวมาแล้ว แต่หมูย่างทั้งตัวนั้นหาดูได้ยาก แน่นอนว่าหมูหันก็ถือเป็นอย่างหนึ่ง แต่มันคงไม่เรียบง่ายขนาดนั้นหรอก ในเมื่อเจียงหานเป็นคนลงมือเอง ย่อมไม่ใช่เมนูพื้นๆ ที่ใครก็เคยเห็น แต่ที่เกามิงพูดมาก็ไม่ผิดเสียทีเดียว เพราะโดยพื้นฐานแล้ว หมูย่างยุคจ้านกั๋วก็ใช้กรรมวิธีการปรุงแบบย่างเช่นกัน เพียงแต่กรรมวิธีและชั้นเชิงนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

มีอยู่ปีหนึ่งตอนช่วงเทศกาลตรุษจีนในเรือนจำหมายเลข 1 เมืองเจียงไห่ เจียงหานเกิดนึกสนุก ใช้เนื้อหมูเพียงครึ่งตัวทำเมนูหมูย่างยุคจ้านกั๋วฉบับย่อส่วน ผลปรากฏว่าเหล่านักโทษในคุกต่างตื่นเต้นคึกคักกันลากยาวไปจนถึงวันที่เจ็ดของเดือนอ้าย คิดเอาเถอะว่าเมนูนี้มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงขนาดไหน

เพียงแต่ตอนนั้นเงื่อนไขจำกัด ทำให้ไม่สามารถรังสรรค์วิธีการทำแบบดั้งเดิมออกมาได้ครบถ้วน ดังนั้นพวกหนานเกอแม้จะพอรู้มาบ้าง แต่ก็เป็นเพียงแค่ผิวเผินเท่านั้น

เมื่อวัตถุดิบถูกส่งมาถึง เจียงหานก็ไม่รอช้า รวบรวมสมาธิและสั่งการให้ทุกคนเตรียมสถานที่สำหรับเมนูนี้ทันที

“ลานบ้านสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี่ดูอบอุ่นดีนะ เดี๋ยวพอก่อกองไฟขึ้นมา บรรยากาศก็คงเหมือนงานปาร์ตี้รอบกองไฟเลยล่ะ”

“ได้เลย จัดไป!”

ความต้องการเพียงเล็กน้อยของเจียงหานไม่ใช่ปัญหา เกามิงออกคำสั่งเพียงคำเดียว ลูกน้องก็รีบกุลีกุจอไปจัดเตรียมสถานที่ตามคำขอทันที

ไม่นานนัก เตาบาร์บีคิวกลางแจ้งก็เสร็จสมบูรณ์ โครงเหล็กขนาดใหญ่สองอันวางพาดสลับกัน ซึ่งเกามิงไปยืมมาจากเขตก่อสร้างแถวนั้น พร้อมกับท่อเหล็กที่สอดผ่านขาตั้ง เตรียมไว้สำหรับเสียบหมูได้พอดีเป๊ะ

ส่วนที่ด้านล่างของขาตั้ง เกามิงก็สั่งคนให้ไปหาฟืนจำนวนมากมาเตรียมไว้ ยังไงซะบ้านเก่าแถวนี้ที่กำลังจะรื้อถอนก็ไม่มีคนอยู่แล้ว ฟืนพวกนี้แอบไปเก็บมาแป๊บเดียวก็ได้เป็นกองพะเนิน

“แล้วยังไงต่อล่ะ? น้องชายเจียงหาน ยังมีอะไรที่ฉันกับลูกน้องต้องทำอีกไหม?” เกามิงถามด้วยความกระตือรือร้น

เตาย่างขนาดใหญ่มีแล้ว ฟืนก็ครบแล้ว และเพราะกลัวบรรยากาศจะไม่คึกคักพอ เขายังไปขนเบียร์หลายสิบลังมาจากบาร์ ‘เฮยหวง’ (ดำเหลือง) ที่อยู่ใกล้ๆ อีกด้วย ตอนนี้บรรยากาศพร้อมสุดๆ

ข้าวของน่ะเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว เพียงแต่การมาทำหมูย่างยุคจ้านกั๋วที่นี่ดูจะเอิกเกริกไปหน่อย จะเป็นการรบกวนชาวบ้านหรือเปล่านั่นคือสิ่งที่เจียงหานกังวล เมื่อเห็นความลังเลของเจียงหาน เกามิงก็ส่ายหน้าแล้วบอกว่าหมู่บ้านอื่นเขาไม่รับประกัน แต่สำหรับหมู่บ้านนี้ บริษัทนิติบุคคลเต๋อเฉิงของพวกเขามีอำนาจเด็ดขาด

คนแถวนี้เห็นหน้าค่าตากันจนชิน แถมลูกบ้านส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคนโผงผาง แข็งกระด้าง อยู่กับสภาพวุ่นวายจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ไม่แน่ว่าอีกสักพักพวกหน้าหนานที่ไม่ยอมจ่ายค่าส่วนกลางอาจจะแห่กันลงมาขอกินขอใช้ด้วยซ้ำไป พอได้ยินแบบนั้น เจียงหานก็คลายกังวล

ขั้นตอนแรกของหมูย่างยุคจ้านกั๋วคือการเตรียมวัตถุดิบ หมูตัวเขื่องหนักสองร้อยกว่าชั่งตัวนี้ การจะล้างทำความสะอาดให้หมดจดต้องใช้แรงไม่น้อย

โชคดีที่ในลานบ้านมีก๊อกน้ำกลางแจ้ง เจียงหานไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้สองแขนยกหมูทั้งตัวขึ้นมาวางบนอ่างเพื่อขูดล้างทำความสะอาดทันที ภาพที่เห็นดูเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพวกหนานเกอ แต่กลับทำให้เกามิงและคนอื่นๆ ยืนอึ้งตาค้าง

จะมีใครที่ไหนแบกเนื้อหนักสองร้อยชั่งได้หน้าตาเฉยแบบนั้น เจ้านี่มันยอดมนุษย์ชัดๆ แม้แต่จางชิงหยางยังยืนอ้าปากค้างเป็นใบ้ ถ้าเขารู้ว่าเจียงหานมีร่างกายกำยำทรงพลังขนาดนี้ คงให้เจียงหานเป็นคนบุกเข้ามาคนแรกไปแล้ว

“อย่าตกใจไปเลย เรื่องปกติ... สูบบุหรี่รอไปก่อน เดี๋ยวพวกเราก็ต้องเริ่มยุ่งกันแล้วเหมือนกัน” หนานเกอพูดพลางยื่นบุหรี่ให้ ในขณะที่สายตาก็จ้องมองไปทางเจียงหานอย่างใจจดใจจ่อ

เมนูหมูย่างยุคจ้านกั๋วไม่เหมือนเมนูอื่น มันต้องการความร่วมมือของคนหลายคนถึงจะแสดงเอกลักษณ์ของมันออกมาได้

หลังจากล้างหมูเสร็จ ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดคือการปรุงเครื่องเทศ เครื่องปรุงรสบาร์บีคิวในปัจจุบันส่วนใหญ่ประกอบด้วยเครื่องเทศธรรมชาตินานาชนิด ซึ่งช่วยดับกลิ่นคาวและเพิ่มรสสัมผัสรวมถึงความหอมได้ดี

ทว่าในสมัยโบราณไม่ได้มีพิธีรีตองขนาดนั้น มีอะไรก็ใช้อย่างนั้น อย่างพวกชาวบ้านธรรมดาก็มักจะใช้แค่เกลือ ต้นหอม ขิง ส่วนพวกขุนนางที่มียศถาบรรดาศักดิ์ขึ้นมาหน่อยก็จะได้กิน ซอส (เจี้ยง) และน้ำส้มสายชู ซึ่งซอสของคนสมัยนั้นทำจากการนำเนื้อบดกับเนื้อปลามาหมักรวมกันจนเกิดการหมักบ่ม คล้ายๆ กับเต้าเจี้ยวหรือซอสถั่วเหลืองของทางตะวันออกเฉียงเหนือในปัจจุบัน

พวกเขาจะหมักไว้ในโอ่งใบใหญ่ตั้งไว้กลางแจ้ง เวลาจะกินก็ตักขึ้นมาคลุกกับข้าวได้เลย แต่สำหรับคนสมัยนี้ หากไปกินรสชาติดั้งเดิมแบบนั้นเข้า มีหวังท้องเสียจนไส้เลื่อนแน่ๆ ดังนั้นเพื่อปรับจูนช่องว่างทางร่างกายที่ห่างกันหลายพันปี เจียงหานจึงสั่งให้หนานเกอใช้ซอสปรุงรสสำเร็จรูปที่มีขายตามร้านค้าแทน

ความจริงแล้วไม่ได้หมายความว่าอาหารโบราณที่กู้คืนมาเหมือนเดิมเป๊ะๆ จะต้องอร่อยเสมอไป พ่อครัวที่เก่งควรจะรู้จักนำพื้นฐานของเดิมมาปรับปรุงให้ดีขึ้น ถึงจะเรียกว่าเป็นการสืบทอดที่แท้จริง

ดังนั้นสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือเตรียมซอสให้เพียงพอ แล้วผสมเครื่องเทศเสริมอื่นๆ ที่จำเป็นลงไป พูดตามตรง เจียงหานเชื่อว่าถ้าคนโบราณฟื้นคืนชีพมาเห็นเครื่องปรุงรสที่หลากหลายในปัจจุบัน คงได้อึ้งทึ่งเสียวไปเป็นร้อยรอบแน่ๆ

ที่ข้างอ่างน้ำ เจียงหานล้างหมูใกล้จะเสร็จแล้ว หนานเกอและเหอซ่าง (หลวงพี่) ที่สูบบุหรี่เสร็จก็รีบเข้าไปในครัวของพวกเกามิง เตรียมเครื่องปรุงเสียงดังโครมคราม

เกามิงและจางชิงหยางที่อยู่ในลานบ้าน ต่างพากันลากเก้าอี้มานั่งเรียงแถวรอคอยงานเลี้ยงอาหารเลิศรสอย่างสงบเสงี่ยม

ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา หนานเกอก็ยกกะละมังที่เต็มไปด้วยซอสปรุงรสเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบและวางลงข้างๆ ด้วยความร่วมมือของทุกคน ร่างหมูขนาดมหึมาก็ถูกท่อเหล็กเสียบทะลุและวางพาดลงบนแท่นย่างทันที

“เตรียมตัวพร้อมกันหรือยัง พี่น้อง!” เจียงหานเหลือบมองคนข้างหลังแล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เริ่มเลย!”

หนานเกอที่กำลังรวบรวมสมาธิราวกับได้รับคำสั่งอันศักดิ์สิทธิ์ พยักหน้าตอบรับอย่างหนักแน่น ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทั้งสี่คนที่กำลังทำหน้าเคร่งขรึมขนาดนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ แต่ทุกคนรู้สึกได้ว่ากำลังจะมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น

“งานเลี้ยงแห่งซางซาน: หมูย่างยุคจ้านกั๋ว... เปิดเตา!”

พรึ่บ!

ทันทีที่เปลวไฟลุกโชนขึ้น ค่ำคืนที่เคยมืดมิดก็พลันสว่างไสว ลมพัดเปลวไฟลุกไหม้ ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบนิ่งอย่างประหลาด

ใบหน้าของเกามิงสะท้อนเงาของเปลวไฟที่เต้นระบำ แต่สายตาของเขาและลูกน้องคนอื่นๆ ในขณะนี้ กลับจับจ้องไปที่ชายทั้งสี่คนกลางลานบ้านเป็นตาเดียว

“พวกเขาจะทำอะไรกันน่ะ?”

คำถามนี้ดังกึกก้องอยู่ในใจของทุกคน แต่ในวินาทีต่อมา เจียงหานและพวกอีกสามคน กลับพร้อมใจกันถอดเสื้อท่อนบนออกด้วยมือเดียว แล้วเอามาผูกไว้ที่เอว ภาพนี้ดูคล้ายกับเหล่านักรบโบราณที่สวมเกราะกระโปรงไม่มีผิด

ในขณะเดียวกัน ภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง...