บทที่ 90 สุดยอดโต๊ะจีนเขาซางซาน: หมูย่างยุคจ้านกั๋ว!

หลังจากโดนรุมสกรัมไปชุดใหญ่ เจ้าหัวเหลืองก็นอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น คืนนี้คงทำให้มันสำนึกได้ว่า การมาแหยมกับคนกลุ่มนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะจบลงได้ง่ายๆ

พี่หนานหักข้อนิ้วดังกร๊อบพลางเอ่ยว่า "เสี่ยวหาน ไอ้โรงแรมคราวน์นั่น ดูท่ามันจะตั้งใจจองเวรกับเราจริงๆ แล้วนะ"

"ไม่ต้องรีบครับ เรายังมีเวลาอีกเยอะ" เจียงหานยิ้มบางๆ

เขารู้ดีว่าพี่น้องของเขาเริ่มคันไม้คันมืออยากจะไปงัดกับโรงแรมคราวน์เต็มแก่แล้ว แต่ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของฝ่ายตรงข้ามดีพอ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงโรงแรมระดับ 5 ดาว ขุมกำลังเบื้องหลังย่อมไม่ใช่สิ่งที่ร้านอาหารริมทางเล็กๆ จะไปต่อกรด้วยได้โดยตรง

ทว่า นั่นไม่ได้หมายความว่าเจียงหานจะไม่มีวิธีทำให้พวกมันแสบๆ คันๆ เพียงแต่คืนนี้เขายังมีภารกิจอื่นที่ต้องจัดการก่อน พนักงานของเกาหมิงบาดเจ็บเพราะพวกเขากันถ้วนหน้า อย่างน้อยต้องดูแลคนพวกนี้ให้เรียบร้อยถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง

ตอนแรกพี่หนานตั้งใจจะส่งคนเจ็บไปโรงพยาบาล แต่เกาหมิงโบกมือปฏิเสธ บอกว่าหน้าปากซอยมีคลินิกเล็กๆ อยู่ แค่ไปทำแผลพันผ้าพันแผลแล้วให้น้ำเกลือนิดหน่อยก็พอแล้ว ถ้าไปโรงพยาบาลพร้อมกันเยอะขนาดนี้ มีหวังโดนตำรวจสอบปากคำกันวุ่นวายแน่นอน ความใจกว้างและเข้าใจโลกของเกาหมิงทำให้พี่หนานรู้สึกซึ้งใจไม่น้อย

"เชฟเจียง ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ถึงจะเกิดความเข้าใจผิดที่น่าอายไปหน่อย แต่ลูกน้องผมก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ตรงกันข้าม ความกล้าหาญของพวกคุณที่ไม่เกรงกลัวอิทธิพลมืดนั่น ผมเกาหมิงนับถือจากใจจริงครับ" เกาหมิงกล่าวพลางมองเจียงหานด้วยสายตาเลื่อมใส

ความจริงแล้ว ในย่านถนนสายเก่าทางตอนใต้นี้ ชาวบ้านส่วนใหญ่รู้จักชื่อเสียงของเจียงหานดีพอสมควร ตั้งแต่ร้านซินหยวนเล็กๆ มาจนถึงร้านหงเค่อสือเจียนที่โด่งดังในโลกโซเชียล ชายหนุ่มคนนี้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้ในเวลาเพียงแค่เดือนเศษๆ เท่านั้น

มีคนเอาไปพูดกันหนาหูว่าเจียงหานคือตำนาน สู้ชีวิตมาจากตัวเปล่าเล่าเปลือย อาศัยเพียงสองมือและฝีมือปรุงอาหารอันล้ำเลิศจนสามารถยืนหยัดอยู่ในเมืองใหญ่แห่งนี้ได้ เมื่อได้ยินคำยกยอแบบนี้ เจียงหานเองก็รู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ทุกคนพูดก็เป็นความจริง เขาและพี่หนานออกมาจากคุกด้วยสภาพที่ยิ่งกว่าคนรากหญ้าเสียอีก

"เอาล่ะครับ เดี๋ยวเราทานไปคุยไป พี่น้องที่บาดเจ็บไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวทำเสร็จแล้วผมจะให้คนยกไปส่งให้ครับ" เจียงหานยิ้มบอก

เกาหมิงและลูกน้องยังไม่ได้ทานมื้อค่ำ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้สำหรับสี่พี่น้องถือว่าจิ๊บๆ เจียงหานกวาดสายตามองไปรอบลาน เห็นห้องครัวของพวกเขาอยู่ไม่ไกล เป็นห้องขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์หม้อไหจานชามครบครัน การทำอาหารเลี้ยงคนจำนวนนี้ใช้เวลาไม่นานนัก

"พี่หนาน พี่กับเหล่าหลางไปที่โกดังหน่อยครับ เอาวัตถุดิบมาเพิ่มหน่อย" เจียงหานสั่งการ

"จะทำเมนูอะไรล่ะ?"

"สุดยอดโต๊ะจีนเขาซางซาน: หมูย่างยุคจ้านกั๋ว!"

เจียงหานตอบสั้นๆ วัตถุดิบที่ต้องใช้ในเมนูนี้ พี่หนานรู้ดีกว่าใครเพื่อน ทันทีที่ได้ยินชื่อเมนู พี่หนานก็นัยน์ตาเป็นประกาย หัวเราะร่าพลางพึมพำว่า "ไม่ได้กินมานานแล้วนะเนี่ย"

หมูย่างจ้านกั๋ว? เมนูอะไรวะน่ะ!

เกาหมิงได้ยินชื่อก็รู้สึกว่ามันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ วิเคราะห์จากชื่อแล้วต้องเป็นเมนูที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคเลียดก๊ก (จ้านกั๋ว) แน่นอน

"น้องชายเจียง ผมซึ้งใจจริงๆ นะ เมนูนี้ฟังดูประวัติศาสตร์ยาวนานคงทำยากน่าดู ถ้าคุณตั้งใจจะทำเพื่อชดเชยเรื่องเข้าใจผิดล่ะก็ ผมว่าไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้นะ"

"ไม่ลำบากหรอกครับ นั่งรอสักครู่นะ"

เจียงหานปลอบใจ ความจริงแล้ว "หมูย่างจ้านกั๋ว" ไม่ได้ทำยากจนเกินไป ในตำรา เปิ่นซินสือจิง เมนูนี้จัดอยู่ในประเภทอาหารจากดินที่สามารถใช้วัตถุดิบทั่วไปมารังสรรค์ใหม่ได้ แต่ที่เจียงหานประทับใจคือวิธีการทำที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะ

หากพูดถึงที่มา เมนูนี้มีอายุเก่าแก่หลายพันปี เล่ากันว่าในยุคจ้านกั๋วที่สงครามปะทุไม่หยุดหย่อน มีสี่ปราชญ์อาวุโสหนีความวุ่นวายไปเร้นกายอยู่ที่เขาซางซาน ต่อมาพระเจ้าเยี่ยนเจากวงทรงเชิญทั้งสี่ท่านออกมาช่วยราชการ เมนูนี้จึงถูกนำออกมาสู่โลกภายนอก

ในสมัยนั้นเรียกว่า "จูเข่า" (หมูย่าง) ต่อมาในยุคใกล้จึงถูกเติมคำว่า "จ้านกั๋ว" เข้าไป ทุกวันนี้ในแถบมณฑลส่านซี เวลาคนใหญ่คนโตจัดเลี้ยงแขกเหรื่อ เจ้าภาพบางรายจะเตรียมหมูย่างเป็นจานหลักบ้าง แต่ก็น้อยเต็มที และหาคนที่สามารถรังสรรค์ "หมูย่างจ้านกั๋ว" ที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

สาเหตุที่เจียงหานเลือกทำเมนูนี้ ก็เพราะมันมีความหมายซ่อนอยู่... ในอดีตขุนพลมักจะใช้เมนูนี้เลี้ยงฉลองเพื่อ "ให้รางวัลสามเหล่าทัพ" ว่ากันว่าทหารกล้าที่ได้ทานเมนูนี้จะมีขวัญกำลังใจฮึกเหิมและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

ขณะที่พี่หนานและเหล่าหลางไปเตรียมวัตถุดิบ เจียงหานก็นั่งคุยเล่นกับเกาหมิง โดยมีจางชิงหยางนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางหงอยๆ เจ้าเด็กนี่ลดความซ่าจากตอนแรกที่พุ่งพล่านสุดๆ กลายมาเป็นสภาพสะบักสะบอมจนน่าตกใจ แต่ลูกผู้ชายก็แบบนี้แหละ เจ็บตัวแล้วเข้าใจกันก็กลับมาดีกันได้เร็ว

จากปากของเกาหมิง เจียงหานถึงได้รู้ว่าทำไมบริษัท รปภ. เต๋อเฉิง ถึงต้องมาเช่าที่พักพนักงานอยู่ในตึกแถวเก่าๆ ที่ดูเหมือนสลัมแบบนี้

"เมื่อก่อนบริษัทเรามีคนเยอะกว่านี้มาก หมู่บ้านจัดสรรดังๆ ในเจียงไห่ส่วนใหญ่ก็ใช้บริการเราทั้งนั้น แต่ปีนี้วงการนี้ทำยากขึ้นครับ เราโดนบริษัท รปภ. ยักษ์ใหญ่เจ้าอื่นบีบจนหลุดสัมปทานไปหลายที่ สุดท้ายเพื่อคุมต้นทุน ผมเลยต้องจำใจพาพี่น้องมาพักอยู่ที่นี่กันก่อน"

"ตกต่ำขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" เจียงหานถามเสียงเข้ม การที่ทำได้ไม่ดีเท่าคู่แข่ง แสดงว่าต้องมีจุดไหนที่ยังไม่สมบูรณ์

พอพูดถึงเรื่องนี้ เกาหมิงก็ระบายออกมาทันที "พูดตรงๆ นะครับ เรื่องมันเริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ คืนวันส่งท้ายปีเก่า (วันไหว้) หมู่บ้านที่เราดูแลอยู่มีขโมยเข้าบ้านลูกบ้านคนหนึ่ง พอได้รับแจ้ง ผมก็รีบจัดกำลัง 3 คนเข้าไปล้อมจับทันที คุณก็รู้ ถ้าเราจับโจรแบบตัวเป็นๆ ได้ ชื่อเสียงบริษัทเราจะดังระเบิด ลูกบ้านมอบโล่ประกาศเกียรติคุณให้ มันก็เอาไปคุยโวเป็นเครดิตบริษัทได้มหาศาล"

"นั่นก็น่าจะเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ?" จางชิงหยางแทรกขึ้น

ทว่า เกาหมิงกลับเม้มปากพลางทำหน้าเซ็งสุดขีด "น่าเสียดายที่พวกเรา 4 คนสู้ไอ้โจรคนนั้นไม่ได้ครับ... ปล่อยให้มันหนีไปได้ ไอ้โจรนั่นหุ่นล่ำบึ้กอย่างกับนักรบ หลังจากนั้นเรื่องนี้ก็ขึ้นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งในท้องถิ่นเลยล่ะ"

"......"

คำตอบนี้ทำเอาเจียงหานถึงกับหน้าชา... คน 4 คนรุมจับขโมยคนเดียวไม่ได้ เรื่องนี้หลุดออกไปเสียชื่อบริษัท รปภ. จนกู้ไม่กลับจริงๆ มิน่าเล่าถึงต้องตกระกำลำบากขนาดนี้ ชื่อเสียงของ "เต๋อเฉิง" คงดิ่งลงเหวแบบไม่มีทางถอยหลังแล้ว

"เพราะงั้น ที่ผ่านมาผมเลยพยายามหาวิธีเพิ่มทักษะการต่อสู้ให้ลูกน้องมาตลอด ใครจะไปคิดล่ะครับว่า ฝึกมาสองเดือน กะว่าคืนนี้จะเรียกประชุมปลุกใจให้ฮึดสู้เริ่มกันใหม่ซะหน่อย... ดันมาเจอพวกคุณเข้าให้ พูดตามตรงนะ ผมรู้สึกว่า 'ความมั่นใจ' มันเริ่มลอยห่างจากผมไปไกลแสนไกลแล้วล่ะครับ"

ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ เจียงหานแทบหาคำอื่นมาบรรยายสถานการณ์ของเกาหมิงและบริษัทไม่ได้เลย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด บริษัทเพิ่งเจอวิกฤต เกาหมิงเพิ่งรวมรวมความกล้าจะลุกขึ้นมาใหม่ ใครจะคิดว่าไฟในใจจะถูกพวกเขาสี่คนดับมอดลงไปดื้อๆ ในคืนนี้

มิน่าล่ะ เงื่อนไขสุดท้ายของเกาหมิงถึงได้เป็น...