บทที่ 89 ฉันมีข่าววงในอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม

มันน่าแค้นใจนัก! พี่น้องฝั่งนี้โดนซัดจนน่วม แต่ไอ้ตัวต้นเรื่องกลับนั่งถ่ายทุกข์สบายอารมณ์อยู่ในส้วม ดูจากท่าทางของมันแล้ว เหมือนจะยังไม่รู้ซึ้งถึงชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยสักนิด

"นั่นไง! ใช่เลย! ไอ้หมอนั่นแหละ ลากคอมันมานี่!"

ใบหน้าของเกาหมิงเต็มไปด้วยความอัดอั้น เขาอยากจะระบายความซวยทั้งหมดที่เพิ่งเจอลงบนตัวเจ้าหัวเหลืองคนนี้ใจจะขาด ฝ่ายเจ้าหัวเหลืองเพิ่งจะรูดซิปกางเกงเสร็จ ก็รู้สึกว่าเท้าลอยจากพื้น ทันใดนั้นชายฉกรรจ์สองคนก็หิ้วปีกเขาลอยละลิ่วตรงไปหาพวกเจียงหาน

"ทำบ้าอะไรวะพวกพี่! ปล่อยนะโว้ย!" เจ้าหัวเหลืองขมวดคิ้วด่ากราด เขาก็แค่มาเข้าส้วม ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายสักหน่อย

แต่พอถูกลากมาประจันหน้ากับพวกเจียงหาน เขาก็จำหน้าเชฟจากร้านหงเค่อสือเจียนได้ทันที และตระหนักได้ว่างานเข้าแล้วแน่นอน พวกนี้บุกมาถึงถิ่นคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ คงรู้เรื่องที่พวกเขาไปดักฉุดแม่สาวคนนั้นแล้วชัวร์

"พี่ชาย... มีอะไรค่อยๆ พูดกันก็ได้นะ" เมื่อตกอยู่ในวงล้อมเสือสิงห์กระทิงแรด เจ้าหัวเหลืองรีบเอ่ยปากขอความเมตตาทันที

ทว่าเจียงหานยังไม่ทันได้อ้าปาก เกาหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ซัดฝ่ามือฉาดใหญ่เข้าที่หน้ามันจนหน้าหัน "ไอ้ลูกหมา! เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะแกคนเดียวเลย จะหาเรื่องคนอื่นทำไมไม่ไปหาที่อื่นวะ!"

ตบนี้แรงจนเจ้าหัวเหลืองมึนตึ้บไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจว่าเกาหมิงเป็นใครเกี่ยวอะไรด้วย หรือว่าพวกนี้จะรู้จักกับเจียงหาน? จริงๆ จะว่ารู้จักก็ไม่เชิง เรียกว่า "ไม่ตีไม่รู้จัก" มากกว่า

ตอนแรกทุกคนนึกว่าเจ้าหัวเหลืองจะเป็นพวกปากแข็ง แต่พอเจอพนักงานของเกาหมิงที่กำลังโกรธแค้น (บวกโบนัสค่าทำขวัญที่เพิ่งเจ็บตัวฟรี) รุมสกรัมไปชุดใหญ่ เขาก็รีบคายความจริงทุกอย่างออกมาอย่างรวดเร็ว

"จริงๆ มันไม่เกี่ยวกับพวกผมที่เป็นลูกน้องเลยนะพี่! ลูกพี่สั่งมาทั้งนั้น!"

"ลูกพี่แกคือใคร? แค่พวกฉันไปช่วยแขกคนหนึ่งไว้ ไม่นึกเลยว่าจะไปเขี่ยรังตัวหมัดตัวไรให้มันตามมาหาเรื่องไม่จบไม่สิ้นแบบนี้" พี่หนานกระชากคอเสื้อเจ้าหัวเหลืองพลางด่าอย่างเดือดดาล

แต่แล้ว คำพูดต่อมาของเจ้าหัวเหลืองกลับทำให้เจียงหานและพี่หนานถึงกับชะงัก

"มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นหรอกพี่... ฉันมีข่าววงในอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม" เจ้าหัวเหลืองยกมือบังหัวพลางพูดด้วยท่าทางหวาดกลัว

หืม? ยังมีสาเหตุอื่นอีกเหรอ?

เจียงหานขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ ปล่อยตัวเจ้าหัวเหลือง แล้วตบไหล่เบาๆ เป็นเชิงว่าไม่ต้องเกร็ง มีอะไรก็คายออกมาให้หมด เมื่อรู้สึกกดดันน้อยลง เจ้าหัวเหลืองก็เริ่มเล่าความจริงออกมาราวกับถั่วที่ร่วงจากฝัก

"ปกติพวกผมไปทวงหนี้ ถ้าเจอพวกตอหรือพวกหนังเหนียว เราก็ไม่ค่อยอยากจะตอแยด้วยหรอก ยิ่งถึงขั้นต้องไปลักพาตัวนี่ยิ่งเลี่ยง แต่สำหรับพวกพี่มันต่างออกไป"

"ต่างยังไง?" เจียงหานหรี่ตาถาม

"วันที่พวกพี่มาป่วนงานพวกผม พอพวกผมกลับไปรายงานลูกพี่ ตอนแรกแกก็ไม่ได้ติดใจอะไร แค่บอกให้ระวังตัวไว้เฉยๆ แต่พอตกกลางคืน ลูกพี่กลับสั่งด่วนให้เตรียมคนไปก่อกวนที่ร้านของพวกพี่ทันที ตอนนั้นพวกผมยังงงกันอยู่เลย แต่ลูกพี่หลุดปากออกมาว่า... จะโทษก็ต้องโทษที่ร้านนี้ชื่อหงเค่อสือเจียน"

"ร้านหงเค่อสือเจียนแล้วมันทำไม? แค่เพราะชื่อร้าน พวกแกเลยต้องตามราวีไม่เลิกงั้นเหรอ?"

"จริงๆ แล้วเบื้องหลังลูกพี่ของผม ยังมี 'เถ้าแก่' อีกคนหนึ่งครับ ตัวตนของเขาลึกลับมาก เงินทุนที่เอามาปล่อยกู้ก็มาจากเขาคนนี้แหละ ฉันทำงานมาเกือบสามปี ยังไม่เคยเห็นหน้าเถ้าแก่คนนี้เลย ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้อะไรเลย... แต่ทุกคนรู้กันแค่ว่า เถ้าแก่คนนี้เป็น เจ้าของโรงแรม"

เจียงหานและคนอื่นๆ นิ่งฟัง ไม่ขัดจังหวะ เพื่อให้เจ้าหัวเหลืองเล่าต่อ ในที่สุด เรื่องนี้ก็เริ่มเห็นเค้าลางความจริงเสียที... สาเหตุที่แก๊งทวงหนี้ตามรังควานพวกเขา แท้จริงแล้วมันเกี่ยวข้องกับร้านของเขานั่นเอง

"บริษัทของพวกผมจะไปจัดกิจกรรมสร้างทีม (Team Building) ที่โรงแรมแห่งหนึ่งทุกไตรมาส ลูกพี่เคยเปรยๆ ว่าเจ้าของโรงแรมนี้คือ 'ขาใหญ่' ของจริง พวกพี่น้องจะมีกินมีใช้ก็เพราะบารมีของท่าน ดังนั้นทุกคนเลยเข้าใจว่าเรากำลังสู้ตายเพื่อใคร ลูกน้องอย่างเรา เบื้องบนสั่งมา มีหรือจะไม่ทำ"

เจ้าหัวเหลืองพูดจบก็นั่งทำตาปริบๆ มองพวกเจียงหาน เขาเป็นแค่ปลากระดี่ในบ่อตื้นๆ วันนี้โดนคนนับสิบมารุมล้อมแบบนี้ จะให้พูดถึงเรื่องความจงรักภักดีต่อบริษัทคงไม่มีเหลือ ดีไม่ดีพรุ่งนี้อาจจะไม่ได้เห็นตะวันด้วยซ้ำ

เกาหมิงที่ยืนฟังอยู่ลูบคางพลางวิเคราะห์สถานการณ์ "ร้านหงเค่อสือเจียนของพวกแกช่วงนี้ชื่อเสียงโด่งดังจริงๆ นั่นแหละ ไม่แปลกที่จะทำให้ร้านอาหารใหญ่ๆ เริ่มตาร้อน อีกไม่นานคงดังไปทั่วเจียงไห่แน่ๆ แต่ไม่นึกเลยว่าวงการอาหารจะแข่งกันดุขนาดนี้ ยังไม่ทันจะรุ่งโรจน์ก็โดนสกัดขาเสียแล้ว"

จริงอย่างที่เกาหมิงว่า เจียงหานไม่คิดเลยว่าสาเหตุเบื้องหลังจะเป็นเรื่องนี้ แต่โบราณว่าไว้: ต่างคนต่างเดิน ต่างคนต่างอยู่ จะมาอิจฉาจนต้องส่งคนมาก่อกวนเพียงเพราะร้านคนอื่นทำมาค้าขึ้นแบบนี้ มันก็เกินไปหน่อย

ครั้งก่อนพวก "เหมาอิ้ง" จากโรงอาหารก็ทีหนึ่งแล้ว จนตอนนี้เละเทะไม่มีใครกล้ารับช่วงต่อ คราวนี้กลับมีคู่ต่อสู้ที่ดูจะมีอิทธิพลมากกว่าเดิมโผล่มา ทำให้เจียงหานต้องเริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น

เจียงหานถามเสียงเย็น "โรงแรมนั้นชื่ออะไร?"

"โรงแรมคราวน์"

เจ้าหัวเหลืองไม่กล้าอิดออด รีบโพล่งชื่อออกมาทันที สิ้นเสียงชื่อนี้ สีหน้าของเกาหมิงก็เปลี่ยนไปทันควัน คิ้วขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์

"มีอะไรเหรอครับผู้จัดการเกา โรงแรมนี้มีอิทธิพลมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" พี่หนานพ่นควันบุหรี่พลางถามด้วยความฉงน

เกาหมิงเกาหัว พลางมองพวกเจียงหานด้วยสายตาแปลกๆ เขาไม่เข้าใจว่าเจ้าพวกนี้ไปอยู่ที่ไหนมา ถึงไม่เคยได้ยินชื่อชั้นของโรงแรมคราวน์

"พี่น้องครับ พวกคุณไม่รู้จักชื่อเสียงของคราวน์จริงๆ เหรอ? นั่นน่ะคือหนึ่งในโรงแรมระดับ 5 ดาว เพียงไม่กี่แห่งในเมืองเจียงไห่เลยนะ"

โรงแรม 5 ดาว... ถือว่าไม่ธรรมดาจริงๆ การจะรักษามาตรฐานให้ติดท็อปในทุกด้านต้องมีกำลังภายในหนาแน่นมาก

เกาหมิงเล่าต่อว่า "โรงแรมนี้เน้นอาหารระดับไฮเอนด์ เป็นอันดับหนึ่งในเจียงไห่เลยก็ว่าได้ เมนูซิกเนเจอร์หลายอย่างก็มีแค่ที่นั่นที่เดียว เห็นว่าเจ้าของผู้อยู่เบื้องหลังเป็นพวกนักเรียนนอก เส้นสายกว้างขวางปานเทพเจ้า ได้ยินว่าเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว เคยมีคดีคนตายในโรงแรมคราวน์ แต่จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีสื่อเจ้าไหนกล้านำเสนอข่าวเลยสักนิด"

ไม่ต้องกลัวการมีศัตรู แต่จงกลัวการที่ไม่รู้ว่าศัตรูคือใคร ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ฝ่ายตรงข้ามพุ่งเป้ามาที่ร้านหงเค่อสือเจียนที่มีเมนูแปลกใหม่และทันสมัย บางที ฝีมือทำอาหารที่เจียงหานเผลอแสดงออกมา อาจจะทำให้พวกเขารู้สึกถึงวิกฤตที่สั่นคลอนบัลลังก์ของตัวเองเข้าให้แล้ว

การได้รู้ความจริงในคืนนี้ แม้จะเป็นข่าวร้าย แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่า การปรากฏตัวของเจียงหานกำลังทำให้วงการอาหารในเมืองเจียงไห่เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ

"ลูกพี่ทั้งหลาย... ฉันไปได้หรือยัง?" เจ้าหัวเหลืองถามอย่างเจียมตัว ทุกวินาทีที่อยู่ที่นี่เขาเดินเหมือนอยู่บนกองไฟ ให้ตายสิ ถ้ากลับไปได้อย่างปลอดภัย วันหลังจะไม่เหยียบไอ้บ้า 'เฮยหวงบาร์' นี่อีกเลย!

เจียงหานนิ่งคิด หลังจากนี้เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการอีกมาก ส่วนเจ้าหัวเหลืองคนนี้ ก็หมดประโยชน์ในการใช้งานแล้ว

"ถ้าทุกคนไม่มีธุระด่วนอะไรต่อ... ก็ช่วยกัน รุมสกรัม เจ้านี่สักยกให้หายแค้นหน่อยแล้วกัน"

เจียงหานโบกมือเป็นสัญญาณให้พี่หนานลากตัวเจ้าตัวแสบลงไปจัดการ