บทที่ 88 พวกคุณเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย พรวดพราดเข้าประตูหลังมาเจอหน้าก็ใส่ไม่ยั้ง

ไม่ได้ตะลุมบอนกันมานาน พูดตามตรงว่าฝีมือแอบสนิมเกาะไปนิดหน่อย แต่เจียงหานก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

ชายฉกรรจ์สามคนพุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกัน แต่กลับโดนหมัดฮุกของเจียงหานสวนกลับไปไม่กี่ที จนลงไปนอนเหยียดตรงนิ่งสนิทอยู่บนพื้น

อย่าดูแคลนพี่หนานที่บางครั้งดูเหมือนจะป๊อด นั่นเป็นเพราะเขากำลังประเมินว่าเรื่องที่ทำมันคุ้มค่าเหนื่อยหรือเปล่า

ถ้าบุ่มบ่ามเข้าไปแล้วพี่น้องโดนลอบทำร้ายมันจะไม่คุ้มเสีย แต่เท่าที่ดูตอนนี้ เจ้าพวกนี้ก็แค่ตัวใหญ่เฉยๆ ฝีมือการต่อสู้ยังห่างชั้นนัก

ไม่ไกลกันนัก "หลวงพี่"  กำลังโดนรุมล้อมด้วยชายห้าคน แต่เขาที่เรียนทำอาหารในวัดมาตั้งแต่เด็ก ลับหลังกลับเป็นพระที่ขยันฝึกวิทยายุทธไม่น้อย กระบวนท่าเพียงไม่กี่ชุด นอกจากพวกชายฉกรรจ์จะไม่ได้เปรียบแล้ว ยังถูกอัดจนหน้าบวมปูดเป็นลูกมะกรูด

ส่วน "เหล่าหลาง" (หมาป่าแก่) นั้นมีชั้นเชิงที่ว่องไวเสมอ เขาโตมาในป่าลึก นอกจากแรงจะเยอะเป็นพิเศษแล้ว ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมยังทำให้เขาคาดเดาทิศทางของ "เหยื่อ" ได้อย่างแม่นยำ ซึ่งจุดนี้เมื่อนำมาใช้ในการตะลุมบอน ทำให้เขาคุมเกมก้าวต่อไปของฝ่ายตรงข้ามได้ทันที ชายคนหนึ่งพยายามจะลอบกัดจากด้านหลังยังไม่ทันเข้าถึงตัว ก็โดนเหล่าหลางหันกลับมาสอยด้วยศอกจนลงไปกองกับพื้น

เพียงไม่นาน รอบลานกว้างก็เต็มไปด้วยเสียงโอดครวญของเหล่ายชายฉกรรจ์ที่นอนระเกะระกะ

อย่างไรก็ตาม "สองหมัดหรือจะสู้สี่มือ" (และนี่มันเกือบแปดสิบมือ) เนื่องจากจำนวนคนฝั่งตรงข้ามเยอะเกินไป เจียงหานรู้ดีว่าถ้ายังฝืนสู้ต่อ ต่อให้เขาเอาตัวรอดได้ แต่พี่น้องคนอื่นๆ คืนนี้คงต้องถูกฝังไว้ที่นี่แน่

ส่วนจางชิงหยางที่นอนอยู่บนพื้นก็โดนลูกหลงถูกเหยียบย่ำจนดูไม่ได้ สภาพน่าเวทนาสุดๆ เขาเองก็คงไม่คิดว่า ความกล้าหาญชั่ววูบที่กระชากประตูเปิดออก จะนำพาเขามาสู่ฐานทัพลับของชายฉกรรจ์ฝูงใหญ่ขนาดนี้

"พาชิงหยางถอยไป! ฉันกับหลวงพี่จะยันหลังให้เอง!" เจียงหานตะโกนบอกพี่หนานและเหล่าหลางด้วยสายตาขึงขัง

สี่พี่น้องมีสง่าราศีราวกับเสือ การปะทะกันเมื่อครู่ไม่ได้เสียเปรียบเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นก็ทำให้คนในลานเริ่มมีความรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง

ท่ามกลางฝูงชน ชายวัยกลางคนชุดดำคนหนึ่งมองเจียงหานด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นว่าคนของฝั่งตนเริ่มเสียขบวนทัพพ่ายแพ้ไม่เป็นท่า ในที่สุดเขาก็โบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องทั้งหมดถอยออกมา

"หยุดมือให้หมด!" ชายวัยกลางคนสั่งเสียงเข้ม สายตาจับจ้องไปที่เจียงหาน

เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามถอยไป เจียงหานก็คลายหมัด ยืดตัวตรงแล้วถามเสียงต่ำ "กลัวแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่โว้ย! ไอ้หนู... ฉันมีคำถามจะถามพวกแกหน่อย พวกแกจะมาตีพวกฉันทำซากอะไรวะ?" ชายวัยกลางคนถามด้วยความงุนงง

เพราะในความทรงจำของเขา เขาไม่เคยรู้จักหรือมีเรื่องบาดหมางกับกลุ่มของเจียงหานมาก่อนเลย ไอ้มวยคู่เนี้ย... มันชกกันแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยสุดๆ

เริ่มจากมีชายบ้าพลังคนหนึ่งเปิดประตูหลังเข้ามาแล้วคำรามลั่น เขานึกว่าพวกขี้เมาในบาร์มาหาเรื่อง เลยสั่งให้ลูกน้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นก็มีไอ้ปัญญาอ่อนอีกคนพุ่งพรวดเข้ามาทำท่าทางกางเขี้ยวงาใส่ ปฏิกิริยาแรกก็คือต้องกดมันลงกับพื้นก่อนสิ แล้วยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ยอดมนุษย์เดนตายอีกสี่คนก็เปิดตัวอย่างอลังการแล้วเข้าใส่ไม่ยั้ง!

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้เลยว่าตีกันทำไม พี่หนานก็ของขึ้นทันที

"ถุย! พวกแกมันพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบสารเลว หาเรื่องไม่ว่า ยังมารังแกแม่หม้ายลูกติดอีก ไม่ตีพวกแกแล้วจะให้ไปตีใครที่ไหน?" ประโยคนี้พ่นออกมาอย่างสะใจ พี่หนานเกลียดที่สุดคือพวกกล้าทำแต่ไม่กล้ารับ

แต่พอพี่หนานด่าจบ ชายวัยกลางคนกลับยิ่งทำหน้างงหนักกว่าเดิม เขาขยับมุมปากพลางถามสวนกลับไปว่า "ใครเป็นพวกทวงหนี้วะ? แหกตาดูป้ายผ้าบนกำแพงโน่น! คืนนี้ข้ากำลังเปิด 'งานประชุมพนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยเต๋อเฉิง' โว้ย!"

เจียงหาน พี่หนาน และคนอื่นๆ มองตามนิ้วที่ชี้ไป แล้วก็ถึงกับอึ้งกิมกี่... เพราะบนกำแพงลานกว้างนั้น มีป้ายผ้าแขวนอยู่จริงๆ และมีข้อความเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า:

"งานประชุมสัมมนาพนักงานประจำเดือน บริษัท รปภ. และบริหารจัดการอาคารเต๋อเฉิง"

อะไรนะ... คนพวกนี้ไม่ใช่แก๊งทวงหนี้เหรอ? พี่หนานหันหน้ากลับมามองเจียงหานและคนอื่นๆ อย่างเลิ่กลั่ก

ชายวัยกลางคนพูดด้วยความแค้นเคือง "พวกแกเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย พรวดพราดเข้าประตูหลังมาเจอหน้าก็ใส่ไม่ยั้ง! แถมยังหมัดหนักฉิบหาย! ดูสิ ลูกน้องข้านอนกองไปกี่คนแล้วเนี่ย! สวรรค์ส่งพวกแกมาถล่มงานประชุมข้าหรือไงวะ!"

คำด่าอาจจะแรงไปนิด แต่ดูท่าแล้ว... น่าจะเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่จริงๆ

เจียงหานมองไปรอบๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนใจ และเขาก็ไม่พบร่องรอยของเจ้าหนุ่มหัวเหลืองคนนั้นในกลุ่มนี้จริงๆ สรุปคือ... ตีผิดตัว?

"เอ่อ... คือว่า... ขอโทษครับ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

"จะไปเหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ! ลูกน้องข้าเนี่ยยังไม่ได้กินข้าวเย็นกันเลย เพิ่งลงมาจากหอพักเพื่อรวมตัวประชุมกัน พวกแกก็พุ่งเข้ามาใส่เอาๆ!"

เจียงหานนิ่งเงียบไป เหตุการณ์มันกะทันหัน และเขาก็ยอมรับว่าลงมือหนักไปจริงๆ ถ้าเป็นเขาโดนแบบนี้ เรื่องน่าเหลือเชื่อขนาดนี้ แค่คำขอโทษคงไม่จบง่ายๆ แน่

แต่ตอนนี้จะทำยังไงได้ล่ะ? ใครจะไปตรัสรู้ว่าประตูหลังบาร์เปิดออกมาแล้วมันจะเป็นพื้นที่ในหมู่บ้านจัดสรร และใครจะไปรู้ว่าฐานทัพลับของเจ้าหัวเหลืองมันไม่ได้อยู่ตรงนี้

แต่ไม่ว่าจะยังไง ก็ต้องขอโทษขอโพยเขาดีๆ เจียงหานส่งสัญญาณให้พี่หนานจัดการ เพราะเรื่องการเจรจาต่อรองภายนอก พี่หนานดูจะช่ำชองกว่าเพื่อน

บรรยากาศในตอนนี้ไม่ได้ตึงเครียดเหมือนตอนตะลุมบอนแล้ว เมื่อรู้ตัวตนที่แท้จริง ความกระอักกระอ่วนก็เข้ามาแทนที่ โชคดีที่พี่หนานมีออร่าความเป็นผู้นำและทักษะการเข้าสังคมที่ยอดเยี่ยม เขาเดินเข้าไปกอดคอชายวัยกลางคนพลางขอโทษขอโพยไม่หยุดปาก พร้อมกับเล่าสาเหตุที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิดทั้งหมดให้ฟัง

ขณะที่ข้างหน้ากำลังเจรจา คนข้างหลังก็รอฟังผลอย่างลุ้นระทึก

ไม่กี่นาทีต่อมา สีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูอ่อนลง พี่หนานถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะเรียกเจียงหานเข้าไปหา

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ เขาเปิดประชุมพนักงานจริงๆ แล้วพวกเราดันไปเปิดศึกใส่ผู้จัดการเกาแบบไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้เข้าใจกันแล้ว แต่ทางฝั่งโน้นเขายื่นเงื่อนไขมา 3 ข้อ"

"ข้อไหนบ้างครับ?" เจียงหานถามด้วยความอยากรู้ ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เขาก็ยอมรับได้ทั้งนั้น

"ผู้จัดการเกาบอกว่า คนของเขาบาดเจ็บ นอนกองกันไปสิบกว่าคน แต่เห็นแก่ว่าเราเข้าใจผิดและดูออกว่าพวกเราก็เป็นลูกผู้ชายเหมือนกัน เขาเลยบอกว่าให้เรา รับผิดชอบค่าพยาบาลทั้งหมด ก็พอ"

"ไม่มีปัญหาครับ" เจียงหานพยักหน้า ถ้าไม่รับผิดชอบเรื่องนี้ก็ดูจะใจดำเกินไปหน่อย

"ข้อสอง ผู้จัดการเกาได้ยินว่าพวกเราเป็นเชฟร้านหงเค่อสือเจียนเขาก็ตกใจเหมือนกัน เขาได้ยินชื่อเสียงมานานว่าอาหารร้านเราอร่อยมาก เลยอยากให้พวกเรา อย่าเพิ่งไปไหน ช่วยทำมื้อค่ำให้ลูกน้องเขาที่ยังไม่ได้กินข้าวพวกนี้หน่อย"

เจียงหานนึกว่าจะเจอเงื่อนไขยากๆ ที่ไหนได้กลับง่ายนิดเดียว เขาตอบตกลงทันที

"แล้วข้อที่สามล่ะครับ?"

"ข้อสาม... บริษัท รปภ. ของผู้จัดการเกาเปิดมาตั้งนาน แต่ไม่คิดเลยว่าชายฉกรรจ์ฝูงใหญ่จะแพ้คนแค่ 4 คน เขาเลยอยากให้พวกเรา ส่งคนมาช่วยฝึกสอนเทคนิคการต่อสู้ให้พนักงานเขาเป็นระยะๆ หน่อย ก็นะ... สมัยนี้บริษัท รปภ. ที่ดี ถ้าพนักงานมีฝีมือบ้างมันก็เป็นจุดขายใช่ไหมล่ะ"

พี่หนานพูดจบก็หัวเราะร่า กอดคอผู้จัดการเกาแล้วคาบบุหรี่ใส่ปากให้อีกฝ่ายอย่างประจบประแจง

"ขอโทษจริงๆ นะพี่ชาย วันหลังไปกินที่ร้านผมลดให้ 20% เลย"

"ช่างมันเถอะๆ ถือว่าไม่มีใครตายก็บุญแล้ว ไอ้พวกแก๊งทวงหนี้ในเจียงไห่ข้าก็เคยได้ยินชื่ออยู่ แต่นึกไม่ถึงว่าจะมารังแกคนไม่มีทางสู้อย่างแม่ลูกคู่นั้น มันน่ารังเกียจจริงๆ เอ้อ... ข้าชื่อ เกาหมิง เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทรักษาความปลอดภัยเต๋อเฉิง"

ชายวัยกลางคนที่ชื่อเกาหมิงยิ้มอย่างแห้งๆ พลางถอนหายใจ จะโทษใครได้ ก็ต้องโทษเจ้าหนุ่มหัวเหลืองที่ไม่ดูตาม้าตาเรือจนทำให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องซวยๆ แบบนี้ขึ้น

แต่ไอ้เด็กนั่นมันหายไปไหนแล้ววะ?

เกาหมิงขบเคี้ยวเคี้ยวฟันพลางกวาดสายตามองไปรอบลาน และบังเอิญเหลือบไปเห็นที่หน้าประตูห้องน้ำสาธารณะ... เจ้าหนุ่มหัวเหลืองกำลังยืนรูดซิปกางเกงพลางเงยหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างสบายอารมณ์!