บทที่ 87 โกยเถอะโยมมมมมมมม!

ทั้งสี่คนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี มิตรภาพในเรือนจำนั้นแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องคลานตามกันมาเสียอีก

ยามอยู่ใต้แสงจันทร์ในอดีต พวกเขาเคยสาบานกันไว้ว่า ไม่ว่าวันหน้าจะมั่งมีเพียงใด จะต้องรักษาอิสรภาพที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไว้ให้ดี ใช้เงินทุกบาทให้คุ้มค่า และปฏิบัติต่อทุกคนด้วยความจริงใจ

หากพบการรังแกผู้อ่อนแอ ต้องยื่นมือเข้าช่วย แต่หากถูกใครข่มเหง ต้องเอาคืนให้หนักเป็นสิบเท่า!

คืนนี้ที่พี่หนานเลี้ยงแบบประหยัด แท้จริงแล้วคือการรักษา "ปณิธานแรกเริ่ม" ของพวกเขานั่นเอง

"เพราะฉะนั้น การหาเงินมันไม่ได้ง่ายนะ ประหยัดไว้หน่อย จะได้มีกินมีใช้ไปนานๆ"

"ขี้งกก็บอกมาเถอะ ข้ออ้างเยอะจริงนะพี่?" จางชิงหยางทำหน้าเหยียดหยาม แต่ก็ไม่ได้เถียงต่อ

ในเมืองเจียงไห่นี้เขาไม่ค่อยรู้จักใคร พี่น้องกลุ่มเจียงหานถือเป็นคนที่เขาสนิทใจด้วยที่สุดแล้ว ในยามที่ลูกพี่หลงยังนอนซมอยู่บนเตียง จางชิงหยางเองก็ไม่กล้าออกไปเสวยสุขคนเดียว ทำได้เพียงรอให้ลูกพี่คนใหม่มาถึงก่อนค่อยว่ากัน

ท่ามกลางแสงสีในเฮยหวงบาร์ที่ดนตรีดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก หลังจากนั่งคุยกันได้สักพัก ในที่สุดพวกเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มท่าทางกะล่อนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

ชายคนนั้นผมสีเหลืองสว่าง ที่หูแขวนต่างหูเด่นสะดุดตา หลังจากยืนยันลักษณะแล้ว เขาคือหนึ่งในแก๊งทวงหนี้นอกระบบที่ใส่ต่างหูรูป "น้ำเต้า" ตามที่เหล่าหยาบอกไว้ไม่ผิดเพี้ยน

เจ้าหนุ่มนั่นดูเหมือนจะเป็นขาประจำของที่นี่ ขณะเดินผ่านสาวดริ้งก์หุ่นสบึมคนหนึ่ง เขาก็ฟาดเพียะเข้าที่ก้นเธออย่างแรง แต่หญิงสาวกลับไม่โกรธ ทั้งคู่กลับยืนหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

เจียงหาน พี่หนาน และคนอื่นๆ จ้องมองตาเขม็ง ทำเอาจางชิงหยางที่นั่งข้างๆ เริ่มอึดอัด

"ถ้าพวกพี่อยากหาเด็กมานั่งด้วย เงินส่วนนี้ผมออกให้ได้นะ ไม่ต้องงกขนาดนั้นหรอก" เขาคิดว่าพวกชายฉกรรจ์ที่อดอยากปากแห้งในคุกมาสิบกว่าปี คืนนี้คงอยากมาหาอะไรตื่นเต้นทำบ้าง

แต่พี่หนานกลับส่ายหน้าแล้วพูดเรียบๆ ว่า "เป้าหมายของเราคือเจ้าหนุ่มนั่น"

"เดี๋ยวนี้คนเพิ่งออกจากคุกเขารสนิยมแบบนี้กันแล้วเหรอ?" จางชิงหยางพึมพำ... เมื่อไม่รู้ความจริง จิตนาการก็เตลิดไปไกล

เจียงหานขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะอธิบายว่า "ไม่ใช่แบบนั้น เจ้าหมอนั่นคือหนึ่งในแก๊งทวงหนี้ เมื่อวานซืนมันกับพวกไปดักหน้าเจ๊เสวี่ย พวกเราแค่อยากมาดูเชิงมันหน่อย ถ้าสบโอกาส คืนนี้จะรวบยอดพวกมันให้หมด"

ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง! ถ้าเขาไม่มีช่องทางติดต่อ เขาก็อยากล้างแค้นพวกนี้เหมือนกันที่มาตีเขาจนระบมไปหลายวัน คืนนี้ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้แก้แค้นแทนลูกพี่หลงด้วย

จางชิงหยางพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม เขาตระหนักว่านี่คือโอกาสทองที่จะซื้อใจเจียงหาน แม้ช่วงที่ผ่านมาความสัมพันธ์จะคืบหน้าไปบ้าง แต่การจะกล่อมให้เจียงหานและพวกมาร่วมก๊วนด้วยยังขาด "ลูกฮึด" อีกนิดหน่อย

เพราะพวกเขายังไม่ได้ "เปิดใจ" ต่อกันจริงๆ

แต่ถ้าเขาแสดงความจริงใจให้เจียงหานเห็นในคืนนี้ เจียงหานต้องมองเขาใหม่แน่ๆ ถึงตอนนั้นการจะชวนมาทำ "ธุรกิจใหญ่" ด้วยกันก็จะง่ายขึ้นเยอะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางชิงหยางก็ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะเป็นคนแรกที่พุ่งชน เพื่อให้เจียงหานรู้ว่าเขานี่แหละคือพันธมิตรที่ไว้ใจได้ที่สุด! แถมไอ้หัวเหลืองนั่นก็มาคนเดียว จะไปกลัวอะไร

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าหนุ่มหัวเหลืองก็เดินเลี้ยวเข้าไปในโถงทางเดิน

เมื่อเห็นสบโอกาส พี่น้องทุกคนไม่รอช้า รีบลุกขึ้นเดินตามไปทันที

เฮยหวงบาร์ตั้งอยู่ในตึกเก่าของย่านเมืองเก่า สภาพแวดล้อมภายในค่อนข้างซับซ้อน นอกจากฟลอร์เต้นรำตรงกลางแล้ว ดูเหมือนจะมีห้องส่วนตัว (VIP) แยกย่อยออกมาอีกมากมาย

ทิศทางที่เจ้าหนุ่มนั่นเดินไป คือห้องสุดทางเดินนั่นเอง

โถงทางเดินนี้ค่อนข้างแคบและยาว พื้นที่มีจำกัด ประตูห้องแต่ละห้องก็ดูเล็กๆ เหมือนทางเข้าห้องนอนในหอพักราคาถูก

เจียงหานคอยสังเกตการณ์รอบข้างอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะมีพวกพ้องอยู่แถวนี้ แต่จนกระทั่งพวกเขามาถึงหน้าประตูห้องสุดทางเดิน ก็ยังไม่พบว่ามีใครสังเกตเห็นพวกเขา

"เดี๋ยวเข้าไปแล้วใส่หนักๆ เลยนะ เค้นหาที่กบดานของพวกมันให้ได้ แล้วเราจะได้ไปถล่มที่ถัดไป" พี่หนานพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

เขารอวันนี้มานานแล้ว กล้าดีมาหาเรื่องคนของร้านหงเค่อสือเจียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า นึกว่าพวกเราเป็นลูกพลับนิ่มให้บีบเล่นหรืองไง

"วางใจเถอะพี่ อย่างน้อยต้องเอาให้กึ่งพิการ ขู่ให้มันขี้หดตดหายไปเลย!" เหอซ่าง (หลวงพี่) ยิ้มอย่างใสซื่อแต่แฝงความโหด

เหล่าหลาง (หมาป่าแก่) หรี่ตาลง กำหมัดแน่นจนกระดูกลั่น ส่วนจางชิงหยางนั้นดูจะกระตือรือร้นกว่าใครเพื่อน เพราะมีพวกเจียงหานคอยหนุนหลัง

พี่น้องไม่ต้องพูดเยอะ ลุยแม่งเลย!

ทั้งหมดมองตากันเป็นสัญญาณเตรียมพร้อม

พี่หนานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กลั้นหายใจแล้วกระชากประตูเปิดออก พร้อมกับคำรามลั่น!

แต่ทว่า... เพียงอึดใจเดียวเขาก็เหมือนเห็น "อะไรบางอย่าง" แล้วรีบดึงประตูปิดลงทันควัน พลางรัวคำพูดใส่คนที่อยู่ข้างหลังไม่หยุด:

"โกยเถอะโยมมมมมมม โกย โกย โกย โกย โกย โกย โกย โกยยยยย!"

ลิ้นแทบจะพันกันเป็นปม

เนื่องจากโถงทางเดินมันแคบ ทุกคนยืนซ้อนอยู่ด้านข้างพี่หนาน เจียงหานจึงไม่เห็นว่าข้างในมีอะไร แต่การที่พี่หนานก้มหน้าก้มตาบอกให้เผ่นแบบไม่คิดชีวิตขนาดนี้ แสดงว่าเรื่องมันไม่ธรรมดาแน่

พี่หนานบอกให้โกย เจียงหานก็ไม่ลังเล เตรียมจะหันหลังกลับทันทีเพราะสถานการณ์คงไม่เป็นไปตามแผน

แต่ยังไม่ทันได้ถอยก้าวที่สอง จางชิงหยาง ไอ้หนุ่มจอมบุ่มบ่ามดันกระโดดพรวดออกมา!

"จะกลัวหอกอะไรวะ!"

พูดจบเขาก็ใช้มือกระชากประตูเปิดออกอีกครั้ง พร้อมเงื้อหมัดพุ่งหลาวเข้าไปข้างในทันที

"ไอ้เศษเดน! วันนี้ปู่จะมาเอาชีวิตมึง!"

และในวินาทีนั้นเอง เจียงหาน เหอซ่าง และคนอื่นๆ ถึงได้เห็นชัดๆ ว่า... หลังประตูบานจิ๋วนั่น มันไม่ใช่ห้องเล็กๆ แต่มันคือ "ลานกว้างกลางแจ้ง"

และในลานกว้างนั้น ตอนนี้มีชายชุดดำยืนมืดฟ้ามัวดินไม่ต่ำกว่า 40-50 คน กำลังจ้องเขม็งมาทางพวกเขาด้วยสายตาอำมหิต!

การพุ่งพรวดเข้าไปของพี่หนานเมื่อครู่ทำให้พวกมันเริ่มไหวตัวแล้ว และการปรากฏตัวของจางชิงหยางก็ทำให้พวกชุดดำที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว คว้าตัวเขาเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย

จางชิงหยางยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง ก็ถูกพวกมันกดลงกับพื้นเรียบร้อย!

"เอาไงดีวะ? ไอ้โง่นี่ไม่ฟังคำสั่งเลย!" พี่หนานสบถด่าอย่างหัวเสีย

แต่ขาก็ไม่ได้ก้าวถอยหนี คนมาด้วยกัน จะทิ้งให้มันเป็นกระสอบทรายอยู่คนเดียวก็ใช่ที่

พูดตามตรง เจียงหานเองก็ตกใจ ไม่นึกว่าเปิดประตูบานเล็กๆ เข้ามาแล้วจะเจอฐานทัพลับขนาดนี้ แถมยังซ่อนชายฉกรรจ์ไว้มากมายมหาศาล

พวกเจียงหานไม่กลัวการตะลุมบอน สมัยอยู่ในคุกสี่พี่น้องเคยฟัดกับคนนับสิบมาแล้ว แต่ในสังคมข้างนอกมันต่างออกไป ใครจะไปรู้ว่าพวกมันมี "ของ" (อาวุธ) อะไรซ่อนอยู่บ้าง

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว อย่างน้อยต้องช่วยจางชิงหยางออกมาให้ได้ก่อน!

ไม่มีใครพูดพร่ำทำเพลง ทั้งหมดขมวดคิ้วแน่น กำหมัดพุ่งเข้าไปทันที!

ชายชุดดำร่างยักษ์สองคนพุ่งสวนออกมาด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ บางทีพวกมันอาจไม่คิดว่าจะมี "แขกไม่ได้รับเชิญ" โผล่มาเพิ่มอีก

แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่า พวกมันจึงไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย

แขนล่ำสันพุ่งเข้าคว้าตัวพวกเขา เจียงหานเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว ก่อนจะเตะเข้าที่สีข้างสวนกลับไป ส่งร่างชายชุดดำคนหนึ่งกระเด็นไปไกลกว่า 5 เมตร!

เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามไม่ใช่พวกกระจอก พวกชุดดำที่เหลือจึงเริ่มกรูเข้ามาหาพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง!