บทที่ 86 พวกเราใช้จ่ายกันแบบนี้ ทั้งคืนจะถึงสองร้อยไหมเนี่ย

ในพจนานุกรมของเจียงหาน ไม่คำว่า "ล้มเหลว"

ดูเหมือนทุกคนจะสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมากว่าเกิดอะไรขึ้น เจียงหานจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป และเริ่มอธิบายเชิงให้ความรู้

โรคอ้วนเป็นอาการเจ็บป่วยหลักในยุคปัจจุบัน สาเหตุหลักคงไม่ต้องบรรยายซ้ำทุกคนก็คงทราบดี แต่มี "โรคอ้วนในเด็ก" ชนิดพิเศษที่เป็นปัญหารื้อรังในบรรดาโรคอ้วนทั้งหลาย

เพราะการใช้การแพทย์หรือการออกกำลังกายเพียงอย่างเดียวมักส่งผลข้างเคียงที่รุนแรง

หัวใจสำคัญของ "เก้ากบซ้อนเจดีย์" ที่เจียงหานทำในครั้งนี้ สรุปได้คือ: ขับพิษ, บำรุงกระเพาะ และยับยั้งความหิว หลังจากเข้ารับการบำบัดด้วยอาหารครบหนึ่งเดือน ก็จะสามารถบรรลุผลในการลดน้ำหนักได้โดยไม่ต้องออกกำลังกายหรือกินยา

"ผมใช้กบนาเป็นตัวนำยา ให้มันไหลเวียนไปในร่างกายของผู้ทานได้อย่างสะดวก ส่วนเนื้อกบที่มีคุณสมบัติในการดูดซับได้ดี จะทำหน้าที่จับไขมันและสารพิษในลำไส้ให้ติดมาด้วยกัน จากนั้นด้วยการขับเคลื่อนของระบบทางเดินอาหาร ซาชิมิกบเหล่านี้จะนำเอาขยะและสิ่งสกปรกในร่างกายทั้งหมดขับออกสู่ภายนอกครับ"

"แต่กบมันตายแล้วไม่ใช่เหรอ?" ใครบางคนถามด้วยความสงสัย ซึ่งเป็นคำถามที่คนส่วนใหญ่คิดเหมือนกัน

เจียงหานยิ้มแล้วอธิบายว่า "ตายครับ แต่พวกมันอยู่ในสภาพ 'กึ่งสุกกึ่งดิบ' ซุปที่ดื่มตามลงไปจะกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลันภายในร่างกาย และเคลื่อนที่ไปตามการบีบตัวของลำไส้ครับ"

"แล้วคุณไม่กลัวแขกจะลำไส้อุดตันเหรอ?"

"กระดูกของกบจิ๋วนั้นอ่อนนิ่มเหมือนไม่มีอยู่จริง ต่อให้การทำอาหารล้มเหลวแล้วเกิดอุดตันขึ้นมา ด้วยความสามารถในการย่อยที่แข็งแกร่งของทนายอู๋ ประเดี๋ยวเดียวมันก็สลายไปหมดแล้วครับ"

นี่คงเป็นการขับพิษจริงๆ ดูจากสภาพของอู๋เป่าปิงแล้ว เขาคงสัมผัสได้ถึงรสชาติของสิ่งที่เรียกว่า "กบทะลวงไส้" ได้อย่างถ่องแท้

"ยอดเยี่ยม... สิ่งที่เชฟเจียงพูดมา ตอนนี้ผมเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งแล้วครับ ที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ หลังจากถ่ายออกมาแล้ว ผมกลับไม่มีความรู้สึกหิวเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ"

ใบหน้าของอู๋เป่าปิงเปี่ยมไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด ปกติหลังจากเข้าห้องน้ำ เขาจะต้องเติมพลังงานจำนวนมหาศาลเพื่อฟื้นฟูกำลัง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป แม้ลำไส้จะว่างเปล่า แต่เขากลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด

เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้ "ธัญพืชวิเศษ"

พืชไร่ตามท้องนาช่วยบำรุงธาตุและเพิ่มพลัง สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี เมื่อรวมกับการรดชะโลมด้วยน้ำซุปสมุนไพรสามชนิด ทำให้ประสาทส่วนกลางของร่างกายอู๋เป่าปิงได้รับสัญญาณว่า "อิ่มแล้ว"

วิธีนี้ช่วยตัดวงจรเลวร้ายประเภท "ยิ่งหิวยิ่งกิน ยิ่งกินก็ยิ่งหิว" ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

"เก้ากบซ้อนเจดีย์" ไม่มีพลังทำลายล้างในวงกว้าง แต่มันกลับส่งผลลัพธ์ที่ไม่มีใครเทียบได้กับรายบุคคล

เมื่อเจียงหานอธิบายจบ ทุกคนก็เข้าใจทันที ที่แท้อาหารก็สามารถมี "พลังขับเคลื่อน" ได้ด้วยหรือนี่? คำบรรยายอาจจะไม่ถูกเป๊ะๆ แต่มันได้ก้าวข้ามขอบเขตการประเมินค่าอาหารแบบ "รูป รส กลิ่น" ไปไกลแล้ว

การลงมือทำให้ดูจริงในครั้งนี้ ทำให้อู๋เป่าปิงเกิดความสนใจในฝีมือของเจียงหานอย่างลึกซึ้ง เขาเริ่มเชื่อแล้วว่า เจียงหานสามารถแก้ปัญหาสุขภาพส่วนตัวที่เขาอยากจัดการมากที่สุดได้จริงๆ

ทั้งสองฝ่ายลาจากกัน อู๋เป่าปิงเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อซ่งเนี่ยนเสวี่ยเดินไปยังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายแต่ก็แอบปวดใจเล็กน้อยเพื่อเตรียมจะเช็คบิล บริกรกลับแจ้งว่าทนายอู๋เมื่อครู่นี้ได้จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว

"หมอนี่ก็มีคุณธรรมเหมือนกันนะเนี่ย" ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพูดออกมาด้วยความดีใจสุดขีด

เจียงหานพยักหน้า "ใจแลกใจครับ เขามองเห็นความจริงใจของพวกเรา ดังนั้นการบรรลุข้อตกลงความร่วมมือจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล"

ตอนนี้คดีของเหล่าหยาได้ทนายที่เหมาะสมแล้ว เจียงหานจึงพอจะถอนหายใจโล่งอกได้บ้าง

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงร้าน "หงเค่อสือเจียน" ก็ได้รับทราบจากปากของเฝิงถิงถิงว่า เหล่าหยาได้ไปมอบตัวแล้วเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน และเหล่าหยารู้เรื่องที่เจียงหานและคนอื่นๆ จะช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ลูกสาวของเขาแล้ว ชายวัยกลางคนคนนี้เข้มแข็งมาก เขาเพียงแต่ฝากคำขอบคุณมาคำเดียวและไม่ได้พูดอะไรอีกเลย

ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็นับว่าเป็นข่าวดี

เจียงหานให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยและพี่หนานไปดูแลเรื่องลูกสาวของเหล่าหยา ส่วนที่ร้าน ในช่วงเวลานี้พวกเขาที่เหลือจะช่วยกันประคองไปก่อน นอกจากเปิดร้านตามปกติแล้ว เจียงหานจะยังคงสืบหาข่าวคราวของแก๊งทวงหนี้นอกระบบกลุ่มนั้นต่อไป คนพวกนี้ถ้าจัดการไม่สะอาด สักวันคงรู้สึกเหมือนโดนมีดจ่อหลังอยู่ตลอดเวลา

พระอาทิตย์ตกดิน แสงไฟริมถนนเริ่มสว่างไสว

พวกเขากำลังเตรียมตัวจะปิดร้าน หลังจากคำนวณรายได้ทั้งวัน ตอนนี้รายได้ต่อวันพื้นฐานอยู่ที่ประมาณ 4,000 - 5,000 หยวน ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากแล้ว

ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกไม่นานคงพิจารณาซื้อรถสำหรับรับส่งพนักงานและใช้งานในร้านได้สักคัน เพราะการขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปมาทั้งวันมันไม่ค่อยสะดวกนัก

เมื่อเห็นลูกค้าคนสุดท้ายเดินจากไป และซ่งเนี่ยนเสวี่ยกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว เจียงหานจึงส่งสัญญาณให้พี่น้องคนอื่นๆ เตรียมตัวออกไปทำธุระ

แต่ในขณะที่กำลังจะปิดประตู เจ้าหนุ่มจางชิงหยางก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งข้ามถนนตรงเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริง

"นี่พวกพี่ วันนี้ปิดร้านเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? จะกลับไปดูทีวีกันหรือไง?"

"ไอ้เด็กนี่ นึกว่าพวกเราจะเหลวไหลเหมือนนายหรือไง พวกเรามีธุระสำคัญต้องไปทำ!"

"ธุระสำคัญ! ธุระอะไรเหรอ?" จางชิงหยางตาลุกวาวด้วยความสนใจ รีบเซ้าซี้ให้เจียงหานบอก

เจียงหานไม่ได้ปิดบัง เขาบอกยิ้มๆ ว่า "จะไปบาร์น่ะ"

"บาร์เหรอ? ทางนี้ผมถนัดเลย ไปด้วยดิ!"

จางชิงหยางนึกว่าเจียงหานจะมีธุระที่เป็นงานเป็นการ พอได้ยินว่าเป็นบาร์ เขาก็คิดทันทีว่าพวกพี่ๆ คงไม่อยากทำงานแล้วอยากไปพักผ่อนกัน นั่นไงล่ะ คนในสังคมจริงๆ แหล่งความสุขของผู้ชายยุคนี้มักจะหนีไม่พ้นเรื่องพวกนี้

พี่หนานมองเจียงหานอย่างไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไปบาร์เพื่อไปดักซุ่มหาข่าวนะ จะพาไอ้เด็กจอมกะล่อนอย่างจางชิงหยางไปทำไม เดี๋ยวจะเสียเรื่องเอาเปล่าๆ

ทว่าเจียงหานมีแผนของเขา การสนิทกับจางชิงหยางจะช่วยให้อีกฝ่ายเปิดใจเล่าความลับออกมาได้มากขึ้น ตอนนี้ข่าวคราวเรื่องพ่อค้ายาคนใหม่ยังไม่มีเบาะแส ไม่แน่ว่าคืนนี้อาจจะตะล่อมถามอะไรบางอย่างออกมาได้

ดังนั้น ขาดไปหนึ่งคนไม่เป็นไร แต่เกินมาหนึ่งคนก็ไม่เสียหาย ถือว่าเป็นพวกเดินตามต้อยๆ ไปแล้วกัน

เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนจึงเบียดกันเข้าไปในรถแท็กซี่คันเดียว มุ่งหน้าตรงไปยังบาร์ที่เหล่าหยาให้เบาะแสไว้ทันที

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดลงที่หน้าบาร์ชื่อว่า "เฮยหวงบาร์" จางชิงหยางมองดูสถานที่ซบเซาและเก่าคร่ำครึแห่งนี้ เขาไม่คิดเลยว่าเจียงหานจะมีรสนิยมต่ำขนาดนี้

เสียงดนตรีชวนเวียนหัวดังลอดออกมาจากข้างใน เมื่อชายร่างสูงใหญ่ห้าคนเดินเข้าไป ก็ดึงดูดสายตาของผู้คนได้ไม่น้อย

แต่ต้องยอมรับว่า ถึงภายนอกเฮยหวงบาร์จะดูเก่าและเล็ก แต่การตกแต่งและพื้นที่ข้างในนั้นถือว่าดูดีทีเดียว บนฟลอร์เต้นรำ หนุ่มสาวมากมายกำลังโยกย้ายส่ายสะโพก ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ พวกเขามีสีหน้าเคลิบเคลิ้มและขยับเข้าหากันอย่างนัวเนีย

พวกเขาทั้งหมดหาที่นั่งตรงมุมหนึ่ง สั่งเบียร์มาไม่กี่โหล แล้วเริ่มสังเกตการณ์อย่างใจเย็น ตั้งแต่ "หลวงพี่" (เหอซ่าง) และ "หมาป่าแก่" (เหล่าหลาง) ออกจากคุกมา เจียงหานและพี่หนานยังไม่เคยพาพวกเขาออกมาหาความสำราญเลย ก่อนหน้านี้ชีวิตค่อนข้างลำบากเพราะทุนทรัพย์จำกัด ตอนนี้พอมีเงินบ้างแล้ว ในที่สุดก็ได้มาใช้จ่ายให้พอเชิดหน้าชูตาได้บ้าง

"คืนนี้ไม่ต้องเกรงใจ ฉันเลี้ยงเอง" พี่หนานโบกมือใหญ่ๆ เรียกบริกรมาทันที ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ ว่า: "ขอถั่วคั่วจานละ 10 หยวนมาสองจาน!"

"ลูกพี่ครับ... พวกเราใช้จ่ายกันแบบนี้ ทั้งคืนจะถึงสองร้อยไหมเนี่ย"

เหอซ่างลูบหัวตัวเองพลางพูดขำๆ เขาเผลอนึกถึงคำสาบานที่พวกเขาสี่คนเคยให้ไว้ตอนอยู่ในคุกขึ้นมาทันที