บทที่ 85 เป็นฉันนะ จะแถมตบฉาดใหญ่ให้สักสองที!

“3! 2! 1!”

สิ้นเสียงนับถอยหลังของเจียงหาน อู๋เป่าปิงที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ก็พลันเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างประหลาด เขาเหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เกิดขึ้น จนอดไม่ได้ที่จะใช้มือขวาลูบไปที่หน้าท้องของตนเอง

ทว่าในสายตาของคนรอบข้าง ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด

“ทนายอู๋ คุณเป็นอะไรไปคะ?” ซ่งเนี่ยนเสวี่ยขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย หรือว่าซาชิมิที่เจียงหานทำจะทำให้เขาท้องไส้ปั่นป่วน? ถ้าเป็นแบบนั้น แล้วเกิดท้องเสียต่อหน้าฝูงชนขึ้นมา ชื่อเสียงของเจียงหานคงป่นปี้แน่ๆ

แต่อู๋เป่าปิงที่ดวงตาดูล่องลอยรีบส่ายหน้าทันที พลางอธิบายลนลานว่า “ไม่ใช่ท้องเสียครับ แต่มันรู้สึกอุ่นๆ ในท้อง... เป็นความรู้สึกที่สบายอย่างบอกไม่ถูก ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว พวกมันเหมือนกำลังนวดเฟ้นไปทั่วทุกตารางนิ้วในกระเพาะของผม แถมผมยังรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ธัญพืชห้าสีที่ถูกบรรจุอยู่ในตัวกบ ตอนนี้พวกมันกำลังร่วงหล่นลงในกระเพาะเหมือนการโปรยเมล็ดถั่วเลยครับ!”

“รู้สึกได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ใครบางคนตั้งคำถามอย่างเคลือบแคลง แต่เมื่อมองดูสีหน้าที่ดูเคลิบเคลิ้มของอู๋เป่าปิงในตอนนี้ มันกลับดูเหมือนว่าเรื่องนั้นเกิดขึ้นจริง

ภายใต้สายตาของผู้คน หน้าท้องของอู๋เป่าปิงเริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงอันละเอียดอ่อนนี้สังเกตได้จากรอยตึงของเสื้อเชิ้ต ถ้าจะบอกว่ากระเพาะกำลังย่อยอาหารจนเกิดแก๊สทำให้ท้องพองก็น่าจะพอฟังขึ้น แต่สภาวะของอู๋เป่าปิงตอนนี้ ไม่เหมือนอาการท้องอืดเลยสักนิด

เพราะอาการท้องอืดจะทำให้รู้สึกทรมาน ลักษณะเด่นคืออยากจะเรอแต่เรอไม่ออก แต่ชัดเจนว่าอู๋เป่าปิงในตอนนี้กำลังมีความสุข

“พวกมันยังขยับอยู่... ผมรู้สึกว่ากบพวกนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังลำไส้ใหญ่!” อู๋เป่าปิงโพล่งออกมา ทำเอาทุกคนในที่นั้นขวัญผวาไปตามๆ กัน

เชฟคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “คุณจะบอกว่ากบพวกนั้นยังมีชีวิตอยู่เหรอ? เป็นไปได้ยังไง!” “นั่นสิ เมื่อกี้ก็เห็นว่าจัดการความสะอาดเรียบร้อยแล้วนี่นา?” คนอื่นๆ พากันผสมโรง

ถ้ากบในตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือเจียงหานไม่ได้ฆ่าพวกมันตั้งแต่แรก

เมื่อเผชิญกับข้อกังขาจากทุกคน อู๋เป่าปิงก็ไม่ถือสาที่จะปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก พุงที่อวบอ้วนปรากฏแก่สายตา แต่บนผิวหน้าท้องนั้น ทุกคนกลับเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีร่องรอยการนูนขึ้นมาเล็กๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวไปตามแนวหน้าท้องของอู๋เป่าปิง มันเหมือนลูกชิ้นที่ร้อยอยู่ในไม้เสียบ ทำให้คนสามารถสังเกตเห็นร่องรอยของมันได้อย่างชัดแจ้ง พอนับดูแล้ว... มีจำนวนเก้าตัวพอดีเป๊ะ

มีคนถามอู๋เป่าปิงว่าปวดท้องไหม เพราะถ้าเป็นคนปกติป่านนี้คงท้องร่วงไปแล้ว แต่อู๋เป่าปิงกลับส่ายหน้า บอกว่าตอนนี้นอกจากความรู้สึกแน่นๆ นิดหน่อย ก็ไม่มีอาการผิดปกติอย่างอื่น

ทว่าผ่านไปประมาณไม่กี่นาที อู๋เป่าปิงก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ไหวแล้ว ผมต้องไปห้องน้ำก่อน... ผมรู้สึกว่า มันกำลังจะออกมาแล้ว”

สุดท้ายก็ท้องเสียสินะ? ถ้ามีกบเป็นๆ อยู่ในท้อง แค่นึกภาพตามก็อยากจะด่าเปิงแล้ว

ทุกคนเหมือนถูกกระชากความคาดหวังให้ตกลงมา ทำได้เพียงมองหน้ากันไปมาด้วยความอึดอัด ขณะที่อู๋เป่าปิงรีบสาวเท้าก้าวสั้นๆ ตรงไปยังห้องน้ำ ไทยมุงที่เหลือต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างสมเพช

ราวกับว่าสิ่งที่เจียงหานทำมาตั้งนาน เมนู "เก้ากบซ้อนเจดีย์" นี้เป็นเพียงอาหารมืดที่ทำขึ้นมามั่วๆ นอกจากจะทานไม่ได้แล้ว ยังทำให้แขกต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเร็วขนาดนี้อีก

“ล้มเหลวเหรอ เจียงหาน?” ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเขยิบเข้าไปถามด้วยความกังวล ถ้าเป็นไปได้ตอนนี้เธออยากจะพากันชิ่งหนีไปเลย ส่วนเรื่องคดีของเหล่าหยา ดูท่าคงต้องไปหาทนายคนอื่นแทนเสียแล้ว

ทว่าเจียงหานกลับส่ายหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกคนหมดศรัทธา เขากลับดูเหมือนจะล่วงรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่มีการโต้แย้ง หรือคำอธิบายใดๆ

เพราะโดยตัวมันเองแล้ว เมนู "เก้ากบซ้อนเจดีย์" นั้นมีความพิเศษอย่างยิ่ง หากจะพูดตามหลักการที่เข้มงวด มันไม่ใช่เมนูที่เน้นให้ลิ้มรสความอร่อย แต่สรรพคุณของมันมีค่ามากกว่ารสชาติมากนัก

ตามบันทึกในตำรา "เก้ากบซ้อนเจดีย์" ไม่ได้มีแต่วิธีทำที่แผลงๆ เท่านั้น แต่วิธีกินก็แปลกประหลาดพอกัน ในสายตาของคนทั่วไป อาหารจานนี้จึงเหมือนแกลบที่กลืนไม่ลงคอจนหลายคนขยาด

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยนึกว่าเมนูนี้จะเป็นข่าวดีสำหรับคนอ้วนเสียอีก ตอนนี้ดูท่าว่าการจะโปรโมทมันออกไปคงไม่ง่ายเลย

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องน้ำ อู๋เป่าปิงนั่งอยู่บนชักโครก สัมผัสถึงความรู้สึกพิเศษทั่วร่างกาย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลังจากทานอาหารจานนี้เข้าไป เขารู้สึกถึงความปรอดโปร่งที่แทบไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต จะบรรยายยังไงดีล่ะ? เหมือนร่างกายเดิมที่เป็นดั่งเครื่องจักรเก่าคร่ำครึขาดการซ่อมแซม แต่ตอนนี้กลับเบาสบายและเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรง

เมื่อก่อนแค่เข้าห้องน้ำ อู๋เป่าปิงก็เหงื่อซึมหน้าผาก นั่งจนขาชา แต่วันนี้ หลังจาก "ปล่อยของ" ออกมาอย่างเต็มสูบ เขากลับรู้สึกตัวเบาราวกับนก สบายตัวอย่างที่สุด

จิตใจสงบนิ่ง ทุกอย่างรอบตัวดูชัดเจนขึ้น ไม่รู้สึกหงุดหงิดฟุ้งซ่านเลยแม้แต่น้อย แปลกจริงๆ

แต่กระนั้น ก็ยังมีคำถามหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวของอู๋เป่าปิง “ทำไมเจียงหานถึงเรียกเมนูนี้ว่า 'เก้ากบซ้อนเจดีย์' กันนะ?”

เมื่อสิ้นเสียงกดชักโครก อู๋เป่าปิงสัมผัสได้ถึงความพึงพอใจอย่างมหาศาล ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่ขยะในร่างกายถูกระบายออกจนหมดจดแบบนี้มานานแล้ว และเมื่อเขาหันไปมอง "ผลงาน" ของตนเองในโถชักโครกตามความเคยชิน...

เขาก็พลันชะงักนิ่งอยู่กับที่ทันที

เพราะตอนนี้เองที่เขาเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่เจียงหานเรียกว่า "เก้ากบซ้อนเจดีย์" นั้นหมายความว่าอย่างไร

“ที่แท้มันเป็นแบบนี้นี่เอง!”

ความผ่อนคลายทั้งกายและใจ ความซาบซ่านที่บอกไม่ถูก อู๋เป่าปิงประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกายตนเองในขณะนี้ เขาเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องน้ำ ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อมีเลือดฝาด ราวกับเพิ่งผ่านการบำรุงร่างกายมาอย่างดี

“ความรู้สึกแบบนี้ ไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว!”

ในที่สุดตัวเอกของเรื่องก็ปรากฏตัว ทุกคนต่างรอคอยดูเรื่องตลก เพราะการทานอาหารแปลกๆ จนท้องร่วง แขกย่อมต้องโกรธจัดเป็นธรรมดา

“ไอ้หนูคนนี้เสร็จแน่ แขกคนนั้นต้องทำให้เขารู้จักความสิ้นหวัง” “เป็นฉันนะ จะแถมตบฉาดใหญ่ให้สักสองที!” “คอยดูเถอะ มีเรื่องสนุกแน่ ต่อให้เป็นเพื่อนที่รู้จักกัน ก็ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก”

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบๆ ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกำหมัดแน่นจนเหงื่อซึมฝ่ามือ อู๋เป่าปิงที่เดินตรงเข้ามามีสีหน้าเคร่งขรึมเรียบเฉย เขาจ้องมองเจียงหานด้วยสายตาเป็นประกายอยู่นาน ก่อนจะยกมือขึ้นมา...

จังหวะนี้คือการจะตบหน้าหรือเปล่านะ?

ไม่... ไม่ใช่เลย อู๋เป่าปิงใช้มือตบเบาๆ ที่ไหล่ของเจียงหาน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจว่า “นับถือจริงๆ! พี่ชาย ฝีมือเยี่ยมมาก! เมนูเก้ากบซ้อนเจดีย์นี้ สมคำร่ำลือจริงๆ!”

“อะไรนะ? ทำไมถึงยังชมอยู่อีก!” “ไม่น่าเป็นไปได้!”

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงจนอ้าปากค้างของทุกคน อู๋เป่าปิงหัวเราะอย่างเปิดเผย “บางทีคงมีแค่คนอย่างผมเท่านั้นแหละที่สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ของอาหารจานนี้ พวกคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก มหัศจรรย์! มหัศจรรย์เกินไปแล้ว! ผมรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เลยจริงๆ!”

“เจ้าหมอนี่ท้องเสียจนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า?” “เจียงหานคะ ทนายอู๋ไม่ยอมบอก คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม!” ซ่งเนี่ยนเสวี่ยไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมอู๋เป่าปิงถึงยกยอเจียงหานขนาดนั้น ทั้งที่เห็นชัดๆ ว่าเมนูนี้มันล้มเหลวไปแล้ว

ความจริงแล้วจะเรียกว่าล้มเหลวไม่ได้เลย ตรงกันข้าม เมื่อเห็นสีหน้าของอู๋เป่าปิงในตอนนี้ เจียงหานถึงได้รู้สึกว่าตนเองประสบความสำเร็จอีกครั้ง