บทที่ 84 วิธีกินแบบนี้ ถ้าเป็นสมัยก่อนต้องถูกจับถ่วงน้ำ

ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นความนัยบางอย่าง

"บางทีคำตอบอาจจะอยู่ที่ขั้นตอนการนวดเมื่อครู่นี้ ด้วยเทคนิคพิเศษที่ทำให้ผิวหนังของกบคลายตัว มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถลอกหนังออกมาได้อย่างง่ายดายและสมบูรณ์แบบ"

เจียงหานได้ยินข้อสันนิษฐานนี้ ก็เลิกคิ้วมองไปยังต้นเสียงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เขาพยักหน้าโดยไม่ปฏิเสธ ขั้นตอนเมื่อครู่นี้สำคัญมากจริงๆ

หากไม่ได้ให้เจ้ากบตัวน้อยพวกนี้ "กายบริหาร" ไปสองรอบ การจะจัดการผิวหนังให้สะอาดหมดจดขนาดนี้คงไม่ใช่งานง่าย แต่เทคนิคการใช้พลังแฝงแบบนี้คนทั่วไปยากจะเลียนแบบได้ การฝึกฝนที่สุดโต่งที่สุดที่เจียงหานเคยทำ คือการลอกหนังกบจิ๋วพวกนี้ออกมาแล้ว "สวม" กลับเข้าไปใหม่ให้เหมือนเดิม

การถอดเสื้อผ้าคนอื่นน่ะง่าย แต่ถ้าจะใส่กลับคืนให้เนียนเหมือนเดิม คุณต้องใช้ฝีมือไม่น้อยเลยล่ะ

การลงมือที่ราวกับมีเวทมนตร์ของเจียงหาน ทำเอาเหล่าบรรดาไทยมุงในห้องครัวอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

กบจิ๋วเก้าตัวที่ถูกลอกหนังออกแล้ว ในตอนนี้พวกมันยังคงขยับเขยื้อนอย่างมีชีวิตชีวา เจียงหานบิดคอผ่อนคลายกล้ามเนื้อเล็กน้อย ก่อนจะเทพวกมันทั้งหมดลงในหม้อ

ในตอนนี้อุณหภูมิน้ำในหม้ออยู่ที่ประมาณ 20°C เท่านั้น เมื่อพวกกบสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม พวกมันจึงขยับสี่ขาว่ายน้ำตามสัญชาตญาณ

เจียงหานโรยเกลือลงในหม้อพลางใช้ตะเกียบคนอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที กบที่เคยมีคราบเลือดติดอยู่ก็สะอาดสะอ้าน เผยให้เห็นเนื้อสัมผัสที่สดนุ่ม และถูกเจียงหานใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาทีละตัว

"ทำไมไม่ต้มให้สุกล่ะคะ?"

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยทนความสงสัยไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากถาม คนประเภทรักความสมบูรณ์แบบและใจร้อนอย่างเธอ เมื่อเห็นอาหารยังทำไม่เสร็จดี มักจะต้องซักไซ้ให้ไล่เลียงจนถึงที่สุดเสมอ

และแน่นอนว่าคำถามนี้ ก็เป็นคำถามที่ทุกคนในที่แห่งนี้อยากรู้เช่นกัน

เห็นๆ อยู่ว่าเริ่มต้มแล้ว แต่สุดท้ายคุณแค่ให้พวกกบลงไปอาบน้ำแล้วก็คีบขึ้นมาเนี่ยนะ? มันเกิด "อะไร" ขึ้นกันแน่?

เจียงหานยิ้มบางๆ "เมนูเก้ากบซ้อนเจดีย์จานนี้ โดยตัวมันเองไม่จำเป็นต้องต้มครับ ผมแค่ทำความสะอาดคราบเลือดเฉยๆ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน"

คำตอบที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ มักจะสร้างความเคลือบแคลงสงสัยให้ผู้ฟังเสมอ

เจียงหานเริ่มขั้นตอนสุดท้าย เขาใช้ช้อนตักธัญพืชห้าสีที่นึ่งจนสุกดีแล้ว ยัดเข้าไปในท้องของกบจิ๋วเหล่านั้น ตอนนี้เจ้ากบน้อยดูเหมือนจะสงบนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหวแล้ว จากนั้นเจียงหานจึงเริ่มจัดจาน

สวรรค์... เสร็จแล้วเหรอ?

เมื่อเห็นเจียงหานเริ่มเก็บอุปกรณ์ เชฟใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้วมุ่น นี่มันอาหารอะไรกัน ไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ยิน แถมดูๆ ไปแล้วมันออกจะไปทาง "อาหารมืด" เสียด้วยซ้ำ

ไอ้หนูคนนี้มาจากสมาคมอาหารมืดหรือไง!

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เจียงหานมองดู "เก้ากบซ้อนเจดีย์" ตรงหน้า แล้วหยิบน้ำมันงาที่วางอยู่ข้างๆ มาหยดลงบนรูจมูกของกบแต่ละตัวที่วางเรียงเป็นวงกลมตัวละหนึ่งหยด

สุดท้ายเขาก็จัดเตรียมซุปที่เคี่ยวไว้ให้พร้อม

"เรียบร้อยครับ!"

เจียงหานถอนหายใจยาว ยกจานอาหารเดินตรงไปหาอู๋เป่าปิง

ดวงตาหลายสิบคู่ในตอนนี้ต่างจ้องเขม็งไปที่อาหารในมือของเจียงหาน หากมองจากภายนอก การจัดจานของเจียงหานไม่ได้พิถีพิถันมากนัก เขาเพียงแค่วางมะนาวฝานแฉกไว้ตรงกลาง รอบๆ คือกบเก้าตัวที่นอนนิ่งสนิทตามทิศทั้งเก้า

"ดูไปดูมา เหมือนเครื่องตรวจวัดแผ่นดินไหวสมัยโบราณเลยนะ!" "โดยรวมแล้วน่าจะจัดเป็นประเภทซาชิมิ (ของดิบ) นะ แต่ทำไมไม่เห็นเครื่องปรุงหรือน้ำจิ้มเลย?"

เจียงหานไม่ได้ตอบคำถามเหล่านั้น เขาเพียงแค่ให้อู๋เป่าปิงลองชิมและติชม รูปลักษณ์ของเก้ากบซ้อนเจดีย์ดูใสกระจ่างราวกับคริสตัล มีประกายวาววับเหมือนน้ำนมที่เนียนลื่น แต่ยังคงรูปทรงเดิมของมันไว้

การวางเรียงเป็นวงกลมทำให้มันดูเปล่งประกายเย้ายวนใจราวกับขนมหวาน

เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็เริ่มสังเกตเห็นว่าการจัดการกบเหล่านี้ช่างแยบยล บนตัวของมันดูเหมือนจะมีเกล็ดละเอียดจางๆ เคลือบอยู่ ความรู้สึกแบบผิวกระจกฝ้าที่สดใหม่ถึงขีดสุดนี้ ชวนให้คนรู้สึกอยากลิ้มลองเป็นอย่างมาก

ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นจุดสำคัญ

"ละอองเกล็ดพวกนี้คืออะไรน่ะ กลิ่นหอมฟุ้งเลย ดมดูแล้วเหมือนเครื่องเทศดีปลี"

เจียงหานยิ้มและกล่าวว่า "ถูกต้องครับ ผมใช้วิธีผ่านน้ำผสมเกลือเพื่อขจัดสิ่งสกปรกและกลิ่นคาว ส่วนผงดีปลีจะช่วยให้อาหารจานนี้มีกลิ่นหอมที่เข้มข้นยิ่งขึ้น"

ในตอนนั้นเอง อู๋เป่าปิงก็เปิดปากพูดขึ้นในที่สุด

"ผมไม่มีปัญหากับพวกซาชิมินะ แต่ที่คุณบอกว่าเมนูนี้ชื่อ 'เก้ากบซ้อนเจดีย์' เนี่ย เจดีย์ผมยังไม่เห็นเลย เรียกว่า 'เก้ากบวนกลม' จะไม่เห็นภาพกว่าเหรอ?"

มุมมองนี้ช่างแปลกใหม่ จนทำเอาซ่งเนี่ยนเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไป นั่นสิ... ซ้อนเจดีย์มันก็ควรจะวางซ้อนกันขึ้นไปเป็นชั้นๆ ไม่ใช่เหรอ? วางเป็นวงกลมเนี่ยนะเรียกเจดีย์?

คำถามที่น่าสงสัยนี้ทำให้คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วยตามๆ กัน เรียก "กบวิ่งไล่จับเป็นวงกลม" อาจจะดูเข้าถึงง่ายกว่า

เจียงหานชะงักไปเล็กน้อย จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้คาดคิดว่าอู๋เป่าปิงจะถามคำถามนี้ แต่ดูเหมือนว่า ข้อสงสัยของพวกเขาจะมีเหตุผลอยู่พอสมควร

"คำถามนี้เดี๋ยวผมค่อยตอบนะครับ ตอนนี้เชิญทนายอู๋ชิมอาหารจานนี้ก่อน แต่มีเงื่อนไขเดียวครับ คือผมอยากให้คุณ 'กลืน' ลงไปเลย โดยไม่ต้อง 'เคี้ยว' พวกมัน"

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ผู้คนในเหตุการณ์เริ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันหนักกว่าเดิม กลืนลงไปเลยเนี่ยนะ หมายความว่ายังไง? อาหารจานไหนถ้าไม่ได้ลิ้มรสแล้วกลืนลงคอไปเลย จะเรียกว่าอาหารเลิศรสได้ยังไง?

"ไอ้หมอนี่มันเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า มีวิธีกินแบบนี้ที่ไหนกัน?" "คุณครับ กินกบดิบๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีใครเขาทำกันนะ!"

หลายคนเริ่มเตือนอู๋เป่าปิง ไม่ให้ทำตามที่เจียงหานบอก บางทีพ่อหนุ่มคนนี้อาจจะกำลังแกล้งปั่นประสาทเขาอยู่ก็ได้

อู๋เป่าปิงลังเลจริงๆ แต่เมื่อมองดูท่าทางของเจียงหานแล้ว เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายไม่มีเหตุผลที่จะมาล้อเล่นกับเขาแบบนี้ ทั้งสองคนเป็นฝ่ายมาขอร้องเขา และเขาก็เป็นทนายความชื่อดัง ถ้าพวกเขากล้ามาทำให้เสียหน้า ก็ต้องเตรียมตัวรับผลที่ตามมาให้ดี

วิธีกินแบบกลืนลงไปเลยนั้น ความจริงในโลกของอาหารก็พอมีอยู่บ้าง เช่น การกินน้ำมันหางแกะ สิ่งนี้ทั้งมันทั้งเลี่ยน ถ้าเคี้ยวจะทำให้รู้สึกพะอืดพะอมจนอยากอาเจียน แต่ถ้าจิ้มเครื่องปรุงแล้วตัดเป็นเส้นยาวๆ สูดเข้าไปทีเดียว... รสชาตินั้นมันสุดยอดมาก

อู๋เป่าปิงกลืนน้ำลาย พยายามเตือนด้วยความกังวลว่า "ผมจะกินนะ แต่เรื่องเล่นๆ แบบนี้ผมไม่ขำด้วยนะคุณเจียง เตรียมตัวรับจดหมายเตือนจากทนายความของผมไว้ได้เลย"

สิ้นเสียง อู๋เป่าปิงก็หยิบตะเกียบ คีบกบจิ๋วขึ้นมาหนึ่งตัวแล้วกลืนลงไปทั้งตัวทันที ตัวเดียวไม่สะใจ ตามด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม จนกระทั่งกินจนครบหมดทั้งเก้าตัว

วิธีกินตะกละตะกลามแบบนี้ ถ้าเป็นสมัยโบราณคงถูกจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำไปแล้ว (ข้อหาประพฤติตัวไม่เหมาะสม) แต่ก็นั่นแหละ คนอ้วนที่กินเก่งแบบถล่มทลาย มักจะไม่เกี่ยงอาหารที่ส่งมาถึงปากอยู่แล้ว

"ไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย นอกจากท้องอิ่มขึ้นมานิดหน่อย"

อู๋เป่าปิงขมวดคิ้วพูด พลางเหลือบมองถ้วยซุปเล็กๆ ในจาน อย่างน้อยเจ้าซุปนี่ก็ดูไม่มีอะไรประหลาด เขาซดซุปตามลงไปดังโครกๆ เช็ดปากแล้วมองเจียงหานด้วยสายตาดูแคลน

ถ้าอาหารมีดีแค่นี้ นอกจากวิธีทำและรูปร่างหน้าตาจะประหลาดไปสักหน่อย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องชื่นชมเลยจริงๆ ให้ตายสิ ทำเป็นลึกลับซับซ้อน ปล่อยให้เสียเวลารออยู่ตั้งนาน นึกว่าจะได้เห็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาเสียอีก ใครจะรู้ว่ามีแค่นี้!

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเริ่มร้อนรน เธอเห็นเจียงหานยังมีสีหน้าสงบนิ่ง ก็ไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังอุบไต๋อะไรไว้หรือเปล่า ตอนนี้ก็กินจนหมดแล้ว ปกติอาหารที่ออกมาจากมือเขามักจะมีปรากฏการณ์อัศจรรย์ให้เห็นอยู่บ้าง ทำไมครั้งนี้ไม่เห็นมีอะไรเลย หรือว่าขั้นตอนไหนผิดพลาดจนล้มเหลวไปแล้ว?

ทว่าในตอนนั้นเอง เจียงหานกลับชูนิ้วขึ้นมาส่ายไปมา พร้อมกับนับถอยหลังสามวินาที