บทที่ 83 นวดตัวให้เจ้ากบนา

เมื่อปรับจังหวะได้ที่ เจียงหานก็เริ่มลงมือทันที หัวใจสำคัญของเมนู "เก้ากบซ้อนเจดีย์" อยู่ที่การปรุงเนื้อสัตว์แบบ "กึ่งสุกกึ่งดิบ" (Semi-raw) ซึ่งแนวคิดเรื่องการกินเนื้อสัตว์แบบกึ่งสุกกึ่งดิบนี้ ดูเหมือนจะยังไม่เป็นที่แพร่หลายในทักษะของเชฟยุคปัจจุบันนัก

แต่ก็ยังพอมีบางอย่างที่สืบทอดกันมา อย่างเช่น การทำซาชิมิหรือปลาดิบ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในวิธีการทานเนื้อแบบกึ่งสุกกึ่งดิบรูปแบบหนึ่ง

หัวใจคือการหลีกเลี่ยงการปรุงแต่งที่มากเกินไป เพื่อให้วัตถุดิบคงรสชาติที่เป็นต้นตำรับที่สุดเอาไว้

อย่างไรก็ตาม อาหารประเภทนี้มักจะรักษาไว้เพียงแค่ "รสชาติ" ในบรรดา "รูป รส กลิ่น" แต่อาหารจานเย็นที่เจียงหานกำลังจะทำนี้ คือการฟื้นคืน "ความเคลื่อนไหว" ของวัตถุดิบขึ้นมาใหม่

นั่นก็คือ "พลังชีวิต" ของสิ่งมีชีวิตนั่นเอง

ส่วนมันคืออะไรนั้น อีกประเดี๋ยวอู๋เป่าปิงจะได้สัมผัสด้วยตัวเอง

"เก้ากบซ้อนเจดีย์" เป็นเพียงตัวนำอาหารขั้นเริ่มต้นเท่านั้น หากต้องการให้อู๋เป่าปิงสัมผัสถึงความมหัศจรรย์ของเมนูนี้ได้อย่างแท้จริง เจียงหานจำเป็นต้องมี "เมนูซุป" มาช่วยเสริมด้วย

ซุปถ้วยนี้จะเน้นไปที่สมุนไพรและวัตถุดิบที่ทานได้เป็นหลัก เช่น: ไป๋โต้วโค่ว (ลูกกระวานขาว), เจ๋อเซี่ย (หญ้าหางช้อน) และ หัวบุก

วัตถุดิบเหล่านี้ห้องอาหารลอยฟ้าหยุนซ่างไม่มีในสต็อก แต่เมื่อเจียงหานแจ้งความต้องการแก่บริกร อีกฝ่ายก็รีบบอกทันทีว่ามีร้านขายยาอยู่ใกล้ๆ และจะรีบไปซื้อกลับมาให้

ถึงตอนนี้ วัตถุดิบทั้งหมดที่เจียงหานต้องการก็ถือว่าครบถ้วน

ลูกกระวานขาว ช่วยขับลม อุ่นกระเพาะ ช่วยย่อยอาหารและทำให้ลำไส้โล่ง เจ๋อเซี่ย ช่วยขับน้ำ ลดความร้อน และสุดท้ายคือ หัวบุก ที่ช่วยลดความดันโลหิต น้ำตาลในเลือด และไขมันในเลือด เพื่อให้อาการสะสมของเสมหะและความชื้นในร่างกายของอู๋เป่าปิงสลายออกไปโดยเร็วที่สุด

หากทานครบชุด การทำงานของร่างกายเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

เจียงหานล้างธัญพืชอย่างคล่องแคล่ว พนักงานคนอื่นๆ รอบข้างต่างก็หันมามองด้วยความรู้อยากเห็น

จริงอยู่ที่ตอนนี้ระดับความเป็นอยู่ดีขึ้น การทานธัญพืชเป็นทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพมาก แต่การหยิบเอาธัญพืชหลากหลายชนิดมาทำขนาดนี้ หรือว่าพ่อหนุ่มคนนี้กำลังจะต้ม "โจ๊กแปดขุมทรัพย์" (ปาเป่าโจว) กันแน่?

แต่ไม่นานนัก วิธีการของเจียงหานก็ทำให้พวกเขาแทบตกตะลึง

เจียงหานแยกธัญพืชจากชามต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ ใช้มือหยิบเพื่อกะน้ำหนักอย่างแม่นยำ จากนั้นก็นำส่วนหนึ่งมาวางลงบนผ้ามัสลินรองนึ่งในซึ้ง

ภาพนี้ทำให้อู๋เป่าปิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ นึกถึงตอนเด็กๆ ที่พ่อแม่ทำหมั่นโถวไม่มีผิด

"อาหารทุกชนิด วิธีการปรุงที่เฮลตี้ที่สุดก็คือ 'การนึ่ง' ครับ" เจียงหานหันไปมองคนรอบข้างพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

การนึ่งใช้น้ำเป็นตัวกลาง อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ทำให้สูญเสียสารอาหารน้อย

คนสมัยนี้ชอบทานของทอด แต่วิธีนั้นสารอาหารต่ำมาก แถมผลข้างเคียงยังทำให้ความไวของลิ้นลดลงด้วย สำหรับอาหารของอู๋เป่าปิง ส่วนใหญ่มักจะเป็นแบบพลังงานล้นเกินแต่สารอาหารไม่เพียงพอ การนึ่งจึงมาช่วยอุดช่องโหว่นี้ได้เป็นอย่างดี

อาหารจานนี้ถูกออกแบบมาเพื่ออู๋เป่าปิงโดยเฉพาะ แม้จะดูแปลกไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้

สิ่งที่อู๋เป่าปิงไม่เข้าใจก็คือ ในเมื่อเจียงหานจะทำอาหารจากธัญพืช แล้วทำไมต้องจับกบนามาเก้าตัวด้วย?

ในอ่างน้ำบนโต๊ะเตรียมอาหาร กบนาเก้าตัวกำลังกระโดดไปมาอย่างร่าเริง แม้รูปร่างหน้าตามันจะดูอัปลักษณ์ไปเสียหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเมื่อปรุงออกมาแล้วรสชาติอร่อยจริงๆ

ยุคนี้ใครบ้างไม่เคยทานเมนูจากกบ ร้านแฟรนไชส์กบนาชื่อดังมีอยู่ทั่วทุกเมือง ทว่า กบที่เจียงหานเลือกมานั้นมีขนาดเล็กกว่าปกติมาก ตัวที่ใหญ่ที่สุดยังขนาดไม่ถึงครึ่งของไข่ไก่เลยด้วยซ้ำ

"เจ้าหมอนี่หยิบเศษๆ พวกนี้มาทำไมเนี่ย ฉันยังไม่ทันจะทิ้งเลย!" เชฟคนหนึ่งพึมพำ

แถมเนื้อแค่นี้ สำหรับอู๋เป่าปิงแล้ว มันแทบไม่พออุดฟันด้วยซ้ำ แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น อู๋เป่าปิงจึงยังคงจดจ้องทุกฝีเข็มของเจียงหานอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อไอน้ำจากซึ้งนึ่งเริ่มมากขึ้น อุณหภูมิภายในเริ่มทำให้ธัญพืชที่ใส่ลงไปนุ่มนวลขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ลอยฟุ้งออกมาทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

ในตอนนั้นเอง บริกรที่ไปซื้อสมุนไพรก็กลับมาถึงพอดี

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เจียงหานถือมีดด้วยมือเดียว ข้อมือขยับราวกับติดตั้งมอเตอร์ไฟฟ้า เขาซอย เจ๋อเซี่ย ให้กลายเป็นแผ่นบางใสราวกับกระดาษอย่างรวดเร็ว

ขนาดเท่ากันเป๊ะ ความบางสม่ำเสมอ การโชว์เหนือครั้งนี้ ทำเอาเชฟใหญ่ที่ยืนข้างๆ ถึงกับอยู่ไม่สุข

"นี่น้องชาย เจ๋อเซี่ยนี่เนื้อมันร่วนซุยนะ ถึงจะคล้ายขิงแต่มันซอยให้บางขนาดนี้ยากมากเลยนะ นายต้องเป็นเชฟระดับเหรียญทองแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

"เชฟระดับสูงเหรอครับ? เปล่าหรอกครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีใบเซอร์ (ใบประกอบวิชาชีพ) เลย" เจียงหานยิ้มอย่างเขินๆ ตอบอย่างถ่อมตัว

พอได้ยินว่าเจียงหานไม่มีแม้แต่ใบเซอร์ เชฟใหญ่ก็มองเขาด้วยความอึ้ง พลางลองหยิบแผ่นเจ๋อเซี่ยที่ซอยไว้ขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็เหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ตะโกนเรียกเพื่อนร่วมงานคนอื่นเสียงหลง: "แม่เจ้าโว้ย! พวกแกมาดูนี่เร็ว วัตถุดิบเจ้านี่มันบางจนแสงส่องผ่านเห็นหน้าคนได้เลย!"

ทุกคนที่ถูกดึงดูดด้วยเสียงตะโกนต่างรุมเข้ามาดู และเห็นเงาร่างลางๆ ของเจียงหานผ่านแผ่นสมุนไพรในมือเชฟคนนั้นจริงๆ

ใช้มีดเล่มเดียวกันแท้ๆ ทำไมพวกเขาถึงทำไม่ได้... โคตรเก่งเลย

ท่ามกลางเสียงชื่นชม เจียงหานส่ายหน้าอย่างจนใจและทำขั้นตอนต่อไป เจ๋อเซี่ยและหัวบุกที่หั่นแล้วถูกใส่ลงในโถซุป ตามด้วยลูกกระวานขาว เติมเครื่องปรุงและเกลือเล็กน้อย เป็นอันเสร็จสิ้นขั้นตอนพื้นฐาน

และต่อจากนี้คือ "ไฮไลท์" สำคัญ: การจัดการกับกบนาตัวจิ๋วทั้งเก้าตัว

สำหรับเชฟทั่วไป กบยิ่งตัวใหญ่ยิ่งจัดการง่าย ถ้าตัวเล็กเกินไปแค่การลอกหนังก็ถือเป็นงานที่เสียเวลามากแล้ว

กบตัวจิ๋วที่กำลังดิ้นมีผิวสัมผัสลื่นมือ เจียงหานช้อนพวกมันขึ้นมาทีละตัวเพื่อตรวจดู ก่อนจะ "นวดตัว" ให้พวกมันอย่างเบามือ จากนั้นก็อาบน้ำให้พวกมันอย่างสง่างาม

เมื่อเสร็จสิ้น เขาก็ปิดไฟที่ซึ้งนึ่ง รอให้ธัญพืชที่สุกแล้วเย็นตัวลง

เจียงหานวางมีดทำครัวลง แล้วหยิบมีดแล่ที่บางและคมกริบขึ้นมาแทน เขารอให้น้ำในหม้อเริ่มอุ่น (ใช้ไฟอ่อนรุมๆ) จากนั้นใช้นิ้วชี้ขวาข่มคมมีด มือซ้ายคีบกบตัวน้อยไว้ กรีดเพียงแผ่วเบาหนึ่งครั้ง ก็สามารถควักเครื่องในออกมาได้จนสะอาด

แม้เครื่องในจะถูกนำออกไปแล้ว แต่เจ้ากบตัวจิ๋วยังคงขยับขาไปมาเหมือนยังไม่ตาย เพราะสัตว์ประเภทนี้มีระบบประสาทที่ไวมาก ต่อให้ตายไปแล้ว แต่ลมหายใจที่หลงเหลือยังไม่หมดไปในทันที เหมือนที่มีคนเคยโดนหัวงูที่ขาดแล้วกัดตายมาแล้วนั่นแหละ

อู๋เป่าปิงกลั้นหายใจ เขาไม่อยากพลาดแม้แต่รายละเอียดเดียวในการปรุงอาหารครั้งนี้ ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายพูดจาเพ้อเจ้อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าหนุ่มนามเจียงหานคนนี้จะมีฝีมือจริงๆ

คนที่ผ่านการทานอาหารมานับไม่ถ้วน ย่อมดูออกว่าฝีมือของพ่อครัวคนนั้นอยู่ในระดับไหน

เมื่อมองไปอีกครั้ง กบตัวจิ๋วในมือเจียงหานกำลังรับการ "ผ่าตัด" อย่างประณีต เจียงหานดึงจากส่วนท้ายเบาๆ เพียงครั้งเดียว เขาก็สามารถลอกหนังของกบออกมาได้ครบถ้วนสมบูรณ์แบบไม่มีรอยแหว่ง

ตัวที่เหลือก็ถูกจัดการด้วยวิธีเดียวกัน ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก

"มือเจ้านี่มีเวทมนตร์หรือไง? ตอนฉันลอกหนังกบมันโคตรลำบากเลยนะ"

"ดูสิ กบตัวจิ๋วพวกนี้ขนาดเท่าลูกวอลนัทเอง แต่พอลอกหนังออกมาแล้ว ขาทั้งสี่ข้างกลับอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์แบบไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ"