บทที่ 82 ทนายอู๋ครับ เมนูในวันนี้มีชื่อว่า "เจ็ดกบซ้อนเจดีย์"

ความรู้สึกนี้ชัดเจนที่สุดในยามค่ำคืนขณะหลับใหล คนอื่นอาจจะเจออาการ "ผีอำ" นานๆ ครั้ง แต่สำหรับเขา มันคือ "ผีอำ" ในทุกๆ คืน การนอนที่ไม่เพียงพอและอาการประสาทอ่อนแรง ทำให้อารมณ์ของอู๋เป่าปิงแปรปรวนไม่คงที่ เขารู้ดีว่าตนเองมาถึงจุดที่อันตรายอย่างยิ่งแล้ว

มีหมอบอกเขาว่า ถ้ายังไม่ควบคุมอาหารล่ะก็ อาจจะมีอันตรายถึงชีวิตได้จริงๆ แต่อู๋เป่าปิงรู้อยู่เต็มอกถึงผลลัพธ์นี้ เพียงแต่ทำได้แค่ยอมรับมันอย่างจำนน เขาพยายามช่วยตัวเองทุกวิถีทางแต่ไร้ผล จนในที่สุดก็ปล่อยเนื้อปล่อยตัว และบอกกับตัวเองว่า ต่อให้ต้องตาย เขาก็จะขอตายอย่างสบายๆ

ทว่าตอนนี้เจียงหานกลับบอกว่าเคยช่วยคนที่เป็นโรคอ้วนตั้งแต่เด็กเหมือนเขามาแล้ว เรื่องนี้ทำให้ประกายแห่งความหวังผุดขึ้นในใจของอู๋เป่าปิงอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขายังอายุแค่สี่สิบต้นๆ เท่านั้น มันยังเร็วเกินไปที่จะจากโลกนี้ไป

"คุณเป็นหมอเหรอ?" อู๋เป่าปิงลืมตาขึ้นในที่สุด พลางกวาดสายตามองเจียงหานตั้งแต่หัวจรดเท้า

เจียงหานส่ายหน้าแล้วตอบเรียบๆ "ผมเป็นแค่พ่อครัวครับ"

คำตอบนี้ทำให้อู๋เป่าปิงรู้สึกผิดหวังลงไปถนัดตา โชคดีที่เจียงหานรีบมอบความหวังให้เขาต่อทันที

"การบำบัดด้วยอาหารถือเป็นวิธีที่เฮลตี้ที่สุด คุณไม่อยากลองช่วยตัวเองดูสักครั้งเหรอ?"

ต้องยอมรับว่า ในวินาทีนี้อู๋เป่าปิงหวั่นไหวจริงๆ เจ้าเด็กที่ชื่อเจียงหานคนนี้ มีวิธีปั่นหัวและดึงจุดอ่อนของมนุษย์ได้เก่งจริงๆ อันที่จริงเจียงหานเองก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อย เขาแค่หวังว่าอู๋เป่าปิงจะไม่ใช่คนหัวรั้นจนเกินไป

สำหรับอู๋เป่าปิง คดีของเหล่าหยาเป็นเพียงระลอกคลื่นเล็กๆ ในชีวิตเขา แต่ชีวิตของเขานั้นคือเรื่องคอขาดบาดตาย ตอนนี้ทนายอู๋ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน อนาคตรุ่งโรจน์ แต่ถ้าหาเงินมาได้มหาศาลแล้วไม่มีโอกาสได้ใช้ มันจะมีประโยชน์อะไร

หลังจากชั่งน้ำหนักในใจอยู่ครู่ใหญ่ อู๋เป่าปิงก็เปิดปากพูดในที่สุด "ตกลงตามเงื่อนไข หวังว่าคุณจะไม่ได้โกหกผมนะ ถ้าทำไม่ได้ตามที่พูด ต่อให้ผมช่วยเพื่อนของคุณออกมาได้ ผมก็ส่งเขากลับเข้าไปใหม่ได้เหมือนกัน"

อู๋เป่าปิงมีความสามารถนั้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่โลดแล่นอยู่ในวงการตัดสินคดีทั้งด้านมืดและด้านสว่างมาได้นานขนาดนี้

เจียงหานพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ค่าธรรมเนียมตามสัญญาคงเดิม ส่วนค่าใช้จ่ายนอกเหนือจากสัญญา ผมจะใช้การกระทำของผมหักล้างแทน เวลาหนึ่งเดือน ผมจะทำให้คุณได้เกิดใหม่อีกครั้ง"

คำว่า "เกิดใหม่" เพียงไม่กี่คำ เกือบจะสั่นคลอนหัวใจของอู๋เป่าปิงได้จริงๆ แต่เขายังคงถามด้วยความระแวงว่า "ในเมื่อคุณเป็นพ่อครัว งั้นก็ลองโชว์ฝีมือที่นี่ดูหน่อย ให้ผมเห็นว่าคุณมีฝีมือจริงๆ"

"โอ้?" เจียงหานประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ "ไม่มีปัญหาครับ เพียงแต่ร้านอาหารระดับไฮเอนด์แบบนี้ ต้องให้ทางครัวเขาตกลงก่อน"

อู๋เป่าปิงหัวเราะเบาๆ แล้วตอบสั้นๆ "ไปเถอะ ผมเป็นสมาชิกบัตรดำของที่นี่ ถ้าผมอนุญาต พวกเขาไม่กล้าขวางหรอก"

เป็นไปตามนั้น อู๋เป่าปิงเรียกบริกรมาคนหนึ่ง กระซิบข้างหูไม่กี่คำ บริกรคนนั้นก็เชิญให้เจียงหานลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัว อู๋เป่าปิงเองก็อยากเห็นฝีมือที่แท้จริงของเจียงหาน จึงพยุงตัวลุกจากโซฟาแล้วเดินตามไปอย่างโอ่อ่า

ห้องครัวของห้องอาหารลอยฟ้าหยุนซ่างไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่มีการจัดวางที่เป็นระบบระเบียบ ชัดเจน เตาแต่ละชุดมีเชฟเฉพาะทางคอยดูแล เมื่อทราบว่าแขกต้องการลองปรุงอาหาร ผู้จัดการจึงรีบจัดเตรียมเตาว่างตำแหน่งหนึ่งให้ พร้อมกับบอกเจียงหานว่าอุปกรณ์และวัตถุดิบต่างๆ อยู่ตรงไหน

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก้าวเท้าเล็กๆ เดินตามหลังมาด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อเห็นเจียงหานถอดเสื้อตัวนอกออก เธอก็รีบรับมาถือไว้ในอ้อมแขนทันที ถึงจะดูเหมือนลูกน้องคอยเดินตาม แต่ไม่ต้องบอกเลยว่าเธอมีความสุขแค่ไหน

ตอนแรกนึกว่างานนี้จะล่มเสียแล้ว ใครจะคิดว่าเจียงหานจะแก้ปัญหานี้ได้อย่างง่ายดาย ถ้าเขาออกโรงล่ะก็ อู๋เป่าปิงต้องยอมสยบแน่นอน ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเชื่อมั่นในฝีมือของเจียงหานสุดๆ

แต่ว่า... อาหารที่หมอนี่ทำจะรักษาโรคอ้วนที่เป็นมาตั้งแต่เกิดได้จริงๆ เหรอ? ถ้าเมนูนี้ถูกเผยแพร่ออกไปในภายหลังล่ะก็ ต้องดังระเบิดเทิดเทิงแน่นอน

ท่ามกลางความวุ่นวายในครัว พนักงานทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจกับเจียงหานมากนัก การที่มีแขกมาลองปรุงอาหารเองเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยในร้านอาหารหรู เพราะอาหารบางอย่างแขกอาจจะทานแล้วไม่ได้รสชาติที่ต้องการ การทำเองจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งไปกว่านั้นร้านระดับนี้มีวัตถุดิบพรั่งพร้อม ตราบใดที่ขอทำอะไรที่ไม่แปลกประหลาดจนเกินไป ก็มีเตรียมไว้ให้เสมอ

"ทนายอู๋ครับ เมนูในวันนี้มีชื่อว่า 'เก้ากบซ้อนเจดีย์'" เจียงหานสวมผ้ากันเปื้อนพลางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

เก้ากบซ้อนเจดีย์? ชื่อประหลาดอะไรกัน เขาที่ทานอาหารเลิศรสมานักต่อนัก กลับไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

อู๋เป่าปิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่เมื่อดูท่วงท่าของเจียงหานแล้ว ดูเหมือนจะมีหลักการและทะมัดทะแมง ไม่เหมือนพ่อครัวกำมะลอ

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเมนูใหม่อีกแล้ว ซ่งเนี่ยนเสวี่ยรีบควักมือถือออกมาถ่ายคลิปไว้อย่างตั้งใจ ซึ่งเรื่องนี้ "หวังต้าเฟย" เคยย้ำกำชับเธอไว้เป็นพิเศษ คราวก่อนที่ทำ "ข้าวผัดไข่ภูเขาไฟระเบิด" ในโรงเรียน ไม่รู้ว่าใครแอบเอาไปลงเน็ตจนกลายเป็นกระแสฮือฮา

หวังต้าเฟยเห็นเข้าก็โกรธจัด แต่เขาก็ไม่กล้าบ่นเจียงหาน ทำได้เพียงโทรหาซ่งเนี่ยนเสวี่ย กำชับว่าหลังจากนี้ถ้าเจียงหานทำเมนูใหม่ ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องเป็นคนแรกที่ได้เผยแพร่และโฆษณา ต่อให้จังหวะไม่ดีแล้วเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ก็ให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเก็บรวบรวมฟุตเทจแล้วส่งให้เขา แน่นอนว่า "ค่าข่าว" นั้นไม่มีอั้น

เมนูที่เจียงหานให้ความสำคัญ ไม่มีจานไหนที่เป็นอาหารธรรมดา ซ่งเนี่ยนเสวี่ยจึงกลายเป็นแหล่งข่าววงในของหวังต้าเฟย โดยหวังทั้งรายได้และการโปรโมทไปในตัว

ในขณะนั้นเจียงหานเริ่มยุ่งอยู่กับการเตรียมงาน บนหัวสวมหมวกเชฟ ผนวกกับใบหน้าที่หล่อเหลา ทำให้เขาดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน (ดั่งกระเรียนในหมู่ฝูงไก่) เขาเดินไปที่โซนวัตถุดิบ เลือกกบนา (bullfrog) ตัวเล็กจิ๋วมาเก้าตัวจากตู้แช่ จากนั้นก็ไปที่โซนธัญพืช ใช้ถ้วยแบ่งชั่งน้ำหนัก ข้าวกล้อง, ข้าวเหนียวดำ, ข้าวเหนียวขาว, ข้าวสวย และตามด้วย ข้าวโอ๊ต, เมล็ดบัว, ลูกเดือย, ถั่วแดง และอื่นๆ แม้จะมีหลายชนิด แต่โดยหลักพื้นฐานแล้วล้วนเป็นธัญพืชห้าสี

"เก้ากบซ้อนเจดีย์" เป็นเมนูอาหารจากดินในตำรา "เปิ่นซินสือจิง" (คัมภีร์อาหารดั้งเดิม) ตามบันทึกในหนังสือ เมนูนี้ถูกรังสรรค์มาเพื่อผู้ป่วยโรคอ้วนโดยเฉพาะ เล่ากันว่า ฮ่องเต้เกาเหยียนจง แห่งราชวงศ์เป่ยฉี ทรงเป็นโรคอ้วนมาตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นร่างกายก็อ้วนท้วนราวกับช้าง มีรูปร่างแปลกประหลาด ใน จดหมายเหตุราชวงศ์เป่ยฉี บรรยายไว้ว่า: "เหยียนจงมีรูปลักษณ์อวบอัด เวลานั่งต้องแหงนหน้า นอนก็ลำบากจนคนหัวเราะเยาะ"

พระองค์เคยทำเตียงหักจนถูกเหล่าขุนนางหัวเราะเยาะ แต่ฮ่องเต้องค์นี้มีนิสัยโหดเหี้ยม ใช้เชลยลองดาบ บังคับคนให้กินอุจจาระ นิสัยที่รุนแรงเช่นนี้ส่วนหนึ่งก็มีผลมาจากความอ้วน ต่อมามีพ่อครัวจากชาวบ้านเสนอแผน จัดทำเมนู "เก้ากบซ้อนเจดีย์" ถวาย หลังจากเกาเหยียนจงได้ชิมและทานต่อเนื่องมาระยะหนึ่ง ร่างกายก็ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ภายหลังเกิดสงคราม เกาเหยียนจงไม่ได้รักษาสุขภาพตามสูตรอาหารต่อ สุดท้ายจึงล้มเหลวไป โชคดีที่วิธีทำเมนูนี้ยังคงสืบทอดต่อมาได้

"เก้ากบซ้อนเจดีย์" ทำหน้าที่เป็นตัวนำ ที่สำคัญยิ่ง ซึ่งเป็นหัวใจหลักที่จะทำให้ร่างกายของผู้ทานเกิดการเปลี่ยนแปลง

เจียงหานเข้าสู่สมาธิ นึกถึงวิธีทำในตำรา มีดทำครัวในมือของเขาภายใต้การจับที่มั่นคง เริ่มส่องประกายเย็นเยียบออกมา