บทที่ 81 การใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นในที่สาธารณะ ก็ถือเป็นอาชญากรรมอย่างหนึ่ง

เจียงหานไม่ได้มีอคติต่อคนอ้วน

คนประเภทนี้ส่วนใหญ่มักมีระบบย่อยอาหารและดูดซึมที่แข็งแกร่ง จึงสะสมไขมันได้เร็วกว่าคนอื่นมาก

ที่สำคัญกว่านั้นคือ คนอ้วนมักจะร้องเพลงเพราะ มีช่องท้องและทรวงอกที่แข็งแรง ความจุปีนสูง และการควบคุมลมหายใจจากกะบังลมจะทำได้ดีกว่า

ดังนั้น จึงจะประมาทไม่ได้

อู๋เป่าปิงสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะส่งเมนูคืนให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยด้วยรอยยิ้ม

"พวกคุณก็สั่งของที่อยากทานด้วยสิ"

ไม่จำเป็นเลยสักนิด!

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยข่มความรู้สึกอยากจะค่อนแคะไว้ในใจ แล้วสั่งเพิ่มไปเพียงแค่น้ำผลไม้สามแก้ว

ความเร็วในการเสิร์ฟอาหารของห้องอาหารลอยฟ้า "หยุนซ่าง" นั้นรวดเร็วมาก ไม่ถึงไม่กี่นาที พนักงานเสิร์ฟก็ทยอยนำอาหารที่สั่งมาวางจนเต็มโต๊ะ

อาหารประเภทนี้ค่อนข้างคล้ายกับติ่มซำทางตอนใต้ ถึงแม้ในเมนูจะมีจำนวนจานเยอะ แต่ปริมาณในแต่ละจานกลับดูประณีตและเล็กน้อย

ไม่แปลกใจเลยที่อู๋เป่าปิงต้องทานมากขนาดนี้เพื่อให้เพียงพอต่อพลังงานที่ต้องใช้ในช่วงบ่าย

เมื่อเห็นว่าจังหวะเหมาะสมแล้ว ซ่งเนี่ยนเสวี่ยจึงเริ่มเปิดประเด็นบอกจุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้เป็นคนแรก

หลังจากเล่าเรื่องราวของเหล่าหยา (อีกาแก่) จบ ทั้งสองคนที่มาหาต่างก็อยากฟังทัศนะของทนายอู๋

เจ้าหมอนี่เคี้ยวฮะเก๋าตุ่ยๆ ปากขยับอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้ยินซ่งเนี่ยนเสวี่ยถาม อู๋เป่าปิงก็รีบดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปากที่มันแวบ ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆ

"คดีไม่ซับซ้อน ตัวละครที่เกี่ยวข้องมีแค่ไม่กี่คน แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ จุดที่จะพลิกคดีได้คือตอนนั้นเจ้าของเขตก่อสร้างกับคนของเขาได้เริ่มหาเรื่องเพื่อนของพวกคุณก่อนหรือเปล่า"

"ถ้าหาข้อพิสูจน์ได้ถึงขีดสุด ก็สามารถสู้คดีในฐานะการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย เพื่อให้พ้นผิดได้"

"นั่นหมายความว่า คุณสามารถรับว่าความให้เขาได้ใช่ไหม?" ซ่งเนี่ยนเสวี่ยถามด้วยความตื่นเต้น

ทว่าอู๋เป่าปิงกลับรีบสาดน้ำเย็นรดหัวเธอทันที

"มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ถ้าฝ่ายตรงข้ามเตี๊ยมคำให้การกันแล้วยืนยันหนักแน่นว่าผู้ต้องหาเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อน เงื่อนไขที่เป็นประโยชน์ทั้งหมดก็จะหายไปทันที"

จริงอย่างที่ว่า... คำคนนั้นน่ากลัวดั่งทองหลอม ในเหตุการณ์ตอนนั้นมีเพียงเหล่าหยาคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเป็นลูกน้องของเจ้าของเขตก่อสร้างทั้งนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะยอมพูดช่วยเหล่าหยา

อย่างไรก็ตาม ปัญหาเหล่านี้ไม่ใช่หรือที่เป็นเหตุผลให้ทั้งสองมาหาอู๋เป่าปิงในวันนี้?

เขาจะโยนคำถามกลับมาแบบนี้ไม่ได้

"บอกเงื่อนไขมาเถอะครับ ถ้าจะให้รับทำคดีนี้และต้องชนะด้วย" เจียงหานมองอู๋เป่าปิงที่กำลังสวาปามอาหารตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย

อู๋เป่าปิงยังคงตั้งหน้าตั้งตาทานต่อไป จนสุดท้ายถึงขั้นถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อแทะอาหารรสเลิศในชาม

ในช่วงจังหวะที่ว่างเว้น เขาก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า: "นี่เป็นคดีใหญ่ เมื่อพิจารณาจากแรงจูงใจในการก่อเหตุ ถ้าแพ้ผมคาดว่าศาลน่าจะตัดสินจำคุกประมาณ 5 ปี"

"ถ้าพวกคุณอยากช่วยคนและชนะคดี ค่าธรรมเนียมตามสัญญาคือสามหมื่นหยวน ส่วนค่าใช้จ่ายนอกเหนือจากสัญญา... ขายบ้านสักหลังก็น่าจะพอ"

ขายบ้าน... ตามราคาตลาดของเมืองเจียงไห่ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมี 7-8 แสนหยวนขึ้นไป

ก่อนมาพวกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าอีกฝ่ายจะเรียกราคาสูง แต่ไม่คิดว่าจะไร้เหตุผลขนาดนี้

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยประสานมือวางบนโต๊ะอย่างจนใจ เธอกันไปมองเจียงหานแวบหนึ่ง ค่าตอบแทนนี้สูงเกินไปจนเธอเริ่มมีความคิดที่จะถอยจากอู๋เป่าปิงแล้ว

แม้ว่าทนายคนนี้จะมีประวัติในการทำให้เรื่องที่เป็นไปไม่ได้กลายเป็นปาฏิหาริย์มาหลายครั้ง แต่ค่าตัวที่สูงลิ่วขนาดนี้ก็ทำเอาหนังศีรษะชาได้เหมือนกัน

บางทีอาจจะมีทนายที่พึ่งพาได้คนอื่นให้ลองดูก็ได้ พวกเขาล้วนเป็นคนที่คอยหาช่องว่างทางกฎหมายเหมือนกัน คนอื่นก็น่าจะทำได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ

เจียงหานนิ่งคิด แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าที่ดูตะกละตะกลามไม่รู้จักอิ่มของอู๋เป่าปิง

"ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ ทนายอู๋เป็นโรคอ้วนตั้งแต่เด็ก (Juvenile Obesity) หรือเปล่า?"

สิ่งที่เรียกว่าโรคอ้วนตั้งแต่เด็ก คือสภาวะที่บุคคลมีน้ำหนักเกินมาตรฐานมาตั้งแต่สมัยเป็นทารก และสภาวะนี้จะติดตัวไปจนถึงช่วงวัยรุ่นหรือแม้กระทั่งวัยผู้ใหญ่

ไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดทางกายภาพหรือการใช้ยาควบคุม ก็ไม่สามารถรักษาต้นเหตุของความอ้วนนี้ให้หายขาดได้

บางคนบอกว่าการฝืนออกกำลังกายควบคู่กับการควบคุมอาหารจะช่วยให้ผอมลงได้ แต่สำหรับผู้ที่ป่วยเป็นโรคอ้วนตั้งแต่เด็ก สาเหตุหลักไม่ได้อยู่ที่สภาพแวดล้อมภายนอก แต่อยู่ที่ความบกพร่องของยีนภายในร่างกาย

ตามสภาพร่างกายปัจจุบันของอู๋เป่าปิง เมื่อถึงอายุ 50 ปี ภาระของร่างกายจะปรากฏชัดเจนขึ้นอย่างมาก จนเป็นปัญหาว่าเขาจะฝืนประคองชีวิตไปจนถึงงานฉลองอายุครบ 60 ปีได้หรือไม่

เมื่อได้ยินเจียงหานพูดว่าตนเองอ้วน อู๋เป่าปิงที่กำลังยัดอาหารเข้าปากก็หน้าถอดสีและเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

เขาดูเหมือนจะไม่พอใจอย่างมากกับการ "ถากถาง" ที่หลุดออกจากหัวข้อสนทนาเดิมของเจียงหาน ถึงกับคายอาหารในปากทั้งหมดลงในจาน

"การกล่าววาจาสบประมาทผู้อื่นในที่สาธารณะ ก็ถือเป็นอาชญากรรมอย่างหนึ่งนะครับคุณเจียง"

เจียงหานรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิด จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายครับ แต่ผมอยากจะทำข้อแลกเปลี่ยนกับทนายอู๋สักอย่าง"

"แลกเปลี่ยน? แลกเปลี่ยนอะไร? ทุกอย่างมีราคาที่ระบุไว้ชัดเจน จ่ายเงินมางานก็เดิน ชื่อเสียง 'ผีสองหน้า' ของผมในวงการทนายความไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วยนะ"

อารมณ์ของเจียงหานยังคงนิ่งสงบเหมือนเช่นเคย เขาพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "ถ้าคุณยังกินแบบนี้ต่อไป ในอนาคตคุณต้องตายฉับพลันแน่นอน นี่ไม่ใช่การขู่ให้ขวัญเสียนะครับ คนที่เป็นโรคอ้วนตั้งแต่เด็กถ้าอายุเกิน 40 แล้วน้ำหนักยังไม่ลด อวัยวะในร่างกายจะรับภาระมหาศาลขนาดนี้ไม่ไหวเข้าสักวัน ที่ผมบอกคุณแบบนี้ เพราะผมเคยช่วยคนที่มีอาการเดียวกับคุณมาแล้ว"

ผู้ป่วยโรคอ้วนตั้งแต่เด็กจะมีความอยากอาหารรุนแรงกว่าคนทั่วไปมาก ความอยากนี้ยากจะควบคุมจนแทบจะเป็นไปไม่ได้ การไม่มีอาหารตกถึงท้องสำหรับพวกเขาเปรียบเสมือนการถูกลงทัณฑ์ที่ทรมานที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อขีดจำกัดของร่างกายสูงขึ้น อาหารธรรมดาทั่วไปก็ยิ่งยากที่จะตอบสนองกระเพาะและลำไส้ที่ช่างเลือกของพวกเขาได้

ยิ่งกินก็ยิ่งอยากกินของที่ดีกว่า อร่อยกว่า แต่ระดับความสุขของร่างกายมนุษย์นั้นมีขีดจำกัด การพยายามทะลุขีดจำกัดนั้นอย่างไม่จบสิ้น ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็พอจะคาดเดาได้

เมื่อเห็นว่าเจียงหานไม่ได้พูดเล่น อู๋เป่าปิงที่เคยฉุนเฉียวก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

เขากึ่งหลับตาลงเหมือนกำลังสัปหงก แต่สถานะนี้ไม่ใช่การพักผ่อน ทว่าเป็นการครุ่นคิดว่าทำไมเจียงหานถึงมองเรื่องเหล่านี้ออก

และทำไมถึงสามารถจี้จุดอ่อนของเขาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

ตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก อู๋เป่าปิงเป็นเด็กทารกตัวอ้วนกลมที่มีน้ำหนักเกือบ 5 กิโลกรัม ในตอนนั้นพ่อแม่คิดว่าเป็นแค่ไขมันเด็กทารกตามปกติจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

แต่เมื่อเวลาผ่านไป น้ำหนักของอู๋เป่าปิงกลับเพิ่มขึ้นพรวดพราดราวกับน้ำป่าไหลหลาก

ตอนเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 เขามีน้ำหนักตัวถึง 65 กิโลกรัมแล้ว

การถูกล้อเลียนในวัยเด็กทำให้คนที่มีความภาคภูมิใจในตนเองสูงอย่างอู๋เป่าปิงกลายเป็นคนเก็บตัวอยู่นาน ต่อมาเขาจึงทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเรียน เพื่อที่ว่าวันหนึ่งจะได้ประสบความสำเร็จและได้รับการยอมรับจากคนที่เคยหัวเราะเยาะเขา

อู๋เป่าปิงทำสำเร็จ รูปลักษณ์ที่ไม่น่ามองไม่อาจปิดกั้นสติปัญญาอันล้ำเลิศ จนในที่สุดเขาก็กลายเป็นทนายความที่ยอดเยี่ยม

ยิ่งชื่อเสียงโด่งดังขึ้น คำเยินยอจากคนภายนอกก็ยิ่งแยบยลขึ้นตามไปด้วย

บ้างก็ว่าเขาเป็นคนใจกว้างตามขนาดตัว บ้างก็ว่านี่คือลักษณะของผู้มีบุญวาสนา

อู๋เป่าปิงรู้ดีว่าคนพวกนี้หน้าไหว้หลังหลอก จุดด้อยกลายเป็นจุดเด่นไปเสียอย่างนั้น มันเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี

ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะลดน้ำหนัก เขาเคยลองทั้งการผ่าตัดดูดไขมัน และเข้าค่ายฝึกมหาโหดเพื่อออกกำลังกาย

อย่างไรก็ตาม ความปรารถนาในอาหารนั้นเปรียบเสมือนมะเร็งที่จารึกอยู่ในกระดูก ทำให้เขาไม่สามารถทำตามความปรารถนาเล็กๆ นี้ให้เป็นจริงได้

โดยเฉพาะในช่วงสองปีมานี้ อู๋เป่าปิงเริ่มรู้สึกหมดเรี่ยวแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แรงกดทับจากร่างกายทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายอยู่บ่อยครั้ง