บทที่ 80 การพบกันครั้งแรกกับทนายเจ้าเนื้อ

อาหนานอ้าปากค้างด้วยความตกใจจนพูดไม่ออก ทว่าข้างนอกยังมีเฝิงทิงทิงอยู่ ในตอนนี้เขาจึงยังไม่สามารถส่งเสียงเอะอะได้

เขาทำเพียงหันกลับไปมองเจียงหานแวบหนึ่ง เพื่ออยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

ลังแอปเปิลนี้เจียงหานนำกลับมาจากบ้านตระกูลหลิน พูดตามตรง ตาเฒ่าหลินเหวินเซวียนนั้นใจป้ำมากที่มอบผลประโยชน์ให้เจียงหานมากมายขนาดนี้หลังจากรอดตายมาได้

ทว่าในตอนนี้ สีหน้าของเจียงหานกลับไม่ได้ดูดีนัก

เขาปิดฝากล่องกระดาษลงอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเริ่มจัดการวัตถุดิบลงบนเขียงต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อาหนานไม่รู้ แต่เจียงหานรู้ดีว่าเงินนี้... หลินเหวินเซวียนไม่ได้เป็นคนให้

แต่มันมาจาก หลินฮ่าว และดูท่าทางแล้ว เงินจำนวนมากขนาดนี้ หลินฉางเหอ คงเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อมอบให้ทันทีที่พบเขา

แต่ทำไมหลินฉางเหอถึงต้องแสดงน้ำใจอย่างใจป้ำขนาดนี้? หรือเพราะกลัวว่าเขาจะเอาเรื่องลูกชายไปโพนทะนา?

ดูเหมือนจะไม่ใช่เหตุผลแค่นั้น

แม้เจียงหานจะยังขบคิดไม่แตก แต่เขาก็รู้สึกว่าเงินก้อนนี้มาได้จังหวะพอดี

อย่างน้อยค่ารักษาลูกสาวของเหล่าอา ก็ไม่ต้องควักเนื้อจากเงินทุนสำรองของพวกเขาในตอนนี้

ผลประโยชน์ที่ลอยมาเข้าปาก มีหรือจะไม่รับไว้ เจียงหานไม่ได้คิดจะส่งลังนี้กลับคืนไปอยู่แล้ว

เกิดเรื่องกับเหล่าอา แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับคนในร้านหงเค่อสือเจียน แต่ดูเหมือนวันนี้ทุกคนจะไม่มีกะจิตกะใจในการทำอาหารเลย

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยไล่หาเบอร์โทรศัพท์ในมือถือ หลังจากพยายามติดต่ออยู่หลายครั้ง ในที่สุดเธอก็ได้ข่าวคราวของทนายความที่เธอพูดถึง

"เจียงหาน เที่ยงนี้กินข้าวเสร็จแล้วไปกับฉันหน่อย ฉันเจอตัวทนายคนนั้นแล้ว เราจะไปขอให้ช่วยเป็นทนายแก้ต่างให้เหล่าอากัน"

"ตกลงครับ ไม่มีปัญหา" เจียงหานพยักหน้า

จากการแนะนำของซ่งเนี่ยนเสวี่ย เจียงหานพอจะเข้าใจคร่าวๆ ว่าทนายที่พวกเขากำลังจะไปหานั้นเป็นคนแบบไหน

ชายผู้นี้ชื่อว่า อู๋เป่าปิง เป็นทนายมือหนึ่งระดับเหรียญทองของสำนักงานทนายความในเจียงไห่ ว่ากันว่าในอาชีพการงานกว่ายี่สิบปี เขาแทบจะไม่เคยแพ้คดีเลย

ทว่านิสัยของเขาก็ค่อนข้างแปลกประหลาด และชื่อเสียงในวงการทนายก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก จัดเป็นพวกที่ "กินรอบวง" ทั้งสายขาวและสายดำ

เขามักจะรับทำคดีแก้ต่างให้ฆาตกรหรือคนชั่วที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ จนถูกชาวบ้านก่นด่ากันระงม

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ สำหรับคดีของเหล่าอา ประวัติการทำงานของทนายแซ่อู๋คนนี้ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

"การจะพบทนายอู๋ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ได้ยินว่าถ้าเขาอารมณ์ไม่ดี ต่อให้ประเคนเงินให้มากแค่ไหนเขาก็ไม่โผล่หัวมาหรอก" ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกล่าวด้วยความกังวล

เจียงหานนิ่งคิด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องลองเสี่ยงดู

ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องให้เหล่าอาพูดให้น้อยที่สุด อย่างน้อยก็จนกว่ากำลังสนับสนุนจะเข้าถึงตัว

หลังมื้อเที่ยง เจียงหานฝากร้านไว้กับพวกอาหนาน แม้จะไม่มีหัวหน้าเชฟอย่างเขาอยู่ แต่ฝีมือของพี่น้องที่เหลือก็เพียงพอที่จะรักษาชื่อเสียงของหงเค่อสือเจียนไว้ได้

สำนักงานของอู๋เป่าปิงตั้งอยู่ใกล้ใจกลางเมืองเจียงไห่ หลังจากพยายามโทรติดต่อนานสองนาน ปลายสายก็มีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายตอบกลับมา

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเอ่ยปากขอร้องอย่างนอบน้อมอยู่สองสามประโยค ก่อนจะรีบวางสาย

"ทนายอู๋ยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยง เขาให้เราไปจองโต๊ะที่ร้าน 'หยุนซ่าง' ร้านอาหารลอยฟ้าใจกลางเมืองเพื่อรอพบเขา... แต่ว่า..."

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพูดพลางทำหน้าเซ็งๆ

"แต่ว่าอะไรครับ?"

"ร้านหยุนซ่างเป็นร้านระดับไฮเอนด์มากในเจียงไห่ แค่ค่าจองโต๊ะก็ปาเข้าไปสองพันหยวนแล้ว ตาบ้านี่ช่างกล้าอ้าปากขอจริงๆ หน้าด้านที่สุด"

แต่การจะขอให้คนช่วยงาน หากไม่มีความจริงใจย่อมทำไม่ได้

เจียงหานบอกให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยจองโต๊ะไปก่อน หากทนายแซ่อู๋คนนี้แค่คิดจะมาหลอกกินฟรี เขาจะทำให้หมอนั่นคายออกมาให้หมด

ค่าจองโต๊ะสองพันหยวนนั้นถือว่าแพงจนน่าเหลือเชื่อ แต่ร้านอาหารยิ่งหรูหราเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่เคยขาดแคลนลูกค้า

เจียงหานเองก็ใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง เขาจะเปิดร้านอาหารระดับนี้ให้ได้เช่นกัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่ก็จอดลงที่หน้าตึกสูงตระหง่าน

เจียงหานลงจากรถแล้วแหงนหน้ามอง ตึกตรงหน้าสูงเสียดฟ้า และที่ส่วนยอดของตึกนั้นมีโครงสร้างสถาปัตยกรรมรูปทรงคล้ายจานบินตั้งอยู่

มันดูเหมือนจะหมุนไปรอบๆ อย่างช้าๆ จินตนาการได้เลยว่าหากได้นั่งทานอาหารที่นั่น คงจะได้เห็นทัศนียภาพครึ่งเมืองของเจียงไห่ได้อย่างเต็มตา

ทั้งคู่ขึ้นลิฟต์ไปด้านบน ซ่งเนี่ยนเสวี่ยดูประหม่าเล็กน้อยพลางจัดปกเสื้อให้เข้าที่

"ถ้าทนายอู๋ไม่รับคดีของเหล่าอา ในหัวฉันก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีใครเป็นตัวเลือกที่สอง"

"อย่ากังวลไปเลยครับ ไปเจอตัวก่อนถึงจะรู้" เจียงหานให้กำลังใจ

วันนี้เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำที่ดูสะอาดสะอ้านและคล่องตัว ชุดนี้เขาเพิ่งแวะซื้อแบบสำเร็จรูปมาจากร้านขายชุดทำงานระหว่างทาง

แม้จะราคาถูกไปหน่อยแต่ก็พอดูออกงานได้ และด้วยรูปร่างของเจียงหานที่เป็นเหมือนไม้แขวนเสื้อชั้นดี ชุดอะไรก็ดูดีขึ้นมาได้ทันที

ร้านหยุนซ่างที่ความสูงชวนเสียวไส้ ทั้งคู่ต้องนั่งลิฟต์อยู่นานถึงสามนาทีกว่ายจะถึงยอดตึก

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอย่างช้าๆ ความหรูหราอลังการภายในก็ปรากฏแก่สายตา

เคาน์เตอร์หินอ่อนสีทองอร่าม ตรงกลางเพดานแขวนโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมา

พรมที่เหยียบอยู่ใต้เท้านั้นหนานุ่มเกือบสองเซนติเมตร

พนักงานเสิร์ฟที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีกุลีกุจอมาเปิดม่านต้อนรับ ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นเงาร่างของคนที่เธอมั่นใจที่ริมหน้าต่าง

"ไอ้เจ้าอ้วนคนนั้นคือ...?"

เจียงหานอึ้งไปครู่หนึ่งด้วยความสงสัย เพราะเมื่อมองตามทิศทางที่ซ่งเนี่ยนเสวี่ยบอก ที่ที่นั่งริมหน้าต่างไม่ไกลนัก มีชายวัยกลางคนที่น้ำหนักตัวน่าจะเกินหนึ่งร้อยกิโลกรัมนั่งอยู่

แม้จะสวมสูทผูกไทดูภูมิฐาน แต่ชุดบนตัวเขาก็แทบจะปริแตกออกมาอยู่แล้ว

รูปลักษณ์นี้ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ทนายความผู้แสนสุภาพในอุดมคติของคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกระซิบกำชับ "อย่าดูถูกเขาเชียวนะ ฝีปากเขากล้าน่าดูเลยล่ะ"

แน่นอนว่าคนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้ เจียงหานพยักหน้าและเดินตามเธอเข้าไปอย่างกระชั้นชิด

อู๋เป่าปิงที่มารออยู่ก่อนแล้ว กำลังทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างไม่แยแส ผ่านแสงสะท้อนของกระจก เขาเห็นซ่งเนี่ยนเสวี่ยและเจียงหานกำลังเดินตรงมาหาเขา

เขาเบือนหน้ากลับมาอย่างช้าๆ บนใบหน้าที่กว้างและเจ้าเนื้อนั้น เครื่องหน้าทั้งห้าถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบในที่ที่มันควรอยู่

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยบอกว่าชายวัยกลางคนคนนี้อายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่ในสายตาเจียงหาน ดูเหมือนเขาจะดูแลตัวเองดีมาก ผิวพรรณของเขาเรียกได้ว่าขาวใสหมดจดเลยทีเดียว

"สวัสดีครับทนายอู๋"

"สวัสดีครับ"

อู๋เป่าปิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางขยับตัวถอยหลังไปนิดเพื่อให้เขานั่งได้สบายขึ้น

อย่างไรเสีย สำหรับคนที่มีน้ำหนักตัวร้อยกว่ากิโลกรัม การขยับตัวแต่ละครั้งย่อมเผาผลาญแคลอรีไปไม่น้อย

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเป็นงาน เธอหยิบเมนูส่งให้อู๋เป่าปิงเลือกก่อน ไม่ว่าเรื่องจะด่วนแค่ไหน ก็ต้องให้อีกฝ่ายอิ่มท้องเสียก่อนถึงจะคุยกันได้

ทว่าไม่นานนัก ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

เพราะหลังจากอู๋เป่าปิงรับเมนูไป เขาก็ไม่ได้กะพริบตาแม้แต่นิดเดียว มือจับปากกาติ๊กช่องอาหารในใบสั่งอย่างรวดเร็ว

เพียงครู่เดียว อาหารหลายสิบอย่างก็ถูกเขาสั่งจนครบ

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยรู้สึกเหมือนเลือดในอกกำลังไหลซิบๆ นี่มันตือโป๊ยก่ายกลับชาติมาเกิดหรือเปล่าเนี่ย กินเยอะขนาดนี้ไม่กลัวจุกตายเหรอ

โชคดีที่เจียงหานยังคงสุขุม เขายื่นชิ้นแตงโมในจานผลไม้ให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ย เพื่ออุดปากเธอไม่ให้เผลอหลุดคำทักทาย "ที่แสนหวังดี" ออกไปก่อนเวลาอันควร

คนอ้วนย่อมกินเยอะเป็นธรรมดา ไม่เห็นจะมีอะไรน่าแปลกใจตรงไหน