บทที่ 79 เชือกมักขาดตรงที่เปื่อยล้า คราวเคราะห์มักซ้ำเติมคนสู้ชีวิต

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เจียงหานเริ่มระแวง หรือว่าเหล่าอาจะเสียเลือดมากจนตายไปแล้วเมื่อคืน? แต่บาดแผลแค่นั้นไม่น่าจะถึงชีวิตนี่นา

กู่ฮั่นหยางที่อยู่ไม่ไกลเหลือบเห็นเจียงหานกับเจ้าหมาป่าเฒ่าพอดี ทั้งสามคนยืนจ้องหน้ากันตาปริบๆ

"พวกนายสองคนมาทำอะไรที่นี่?" กู่ฮั่นหยางขมวดคิ้วถามพลางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เจ้าหมาป่าเฒ่าชิงตอบด้วยความสงสัย "พวกเราตั้งใจจะมาเยี่ยมเจ้าของบ้านนี้ครับ เมื่อคืนเขาทำความดีช่วยเถ้าแก่เนี้ยร้านเราไว้ แล้วพวกคุณล่ะ...?"

"เหลวไหลน่า"

กู่ฮั่นหยางเกาหัว พลางมองสำรวจเจียงหานกับเจ้าหมาป่าด้วยความระแวง พยายามวิเคราะห์ว่าทั้งคู่มีแรงจูงใจแฝงอะไรในการมาที่นี่วันนี้หรือเปล่า แต่คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก เพราะดูเหมือนทั้งสองเรื่องจะไม่เกี่ยวข้องกันเลย

เจ้าของบ้านนี้เพิ่งทำความดีช่วยคนเมื่อคืนเนี่ยนะ? เหลือเชื่อเกินไปหน่อยมั้ง

"ซ่งฮุยจวิน ฉายาเหล่าอา หัวหน้าคนงานก่อสร้างแถวนี้ พวกนายรู้จักเหรอ?"

"รู้จักครับ เขาเคยไปกินข้าวที่ร้านหงเค่อสือเจียนบ่อยๆ ก็นับว่าพอคุ้นเคยกัน" เจียงหานตอบพลางถือร่ม สายตายังคงจับจ้องไปที่จุดเกิดเหตุด้านหน้า เห็นตำรวจหลายนายเดินเข้าออกเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

กู่ฮั่นหยางเม้มปาก ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหูเจียงหานเบาๆ "ซ่งฮุยจวินเพิ่งไปฟันคนมาเมื่อคืน เจ้าของไซต์งานโดนฟันมือขาดไปข้างหนึ่ง ตอนนี้เขาหนีไปแล้ว ตำรวจกำลังระดมกำลังตามจับกันทั้งเมือง"

ข่าวนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ เจียงหานกับเจ้าหมาป่าเฒ่ายืนอึ้งอยู่กับที่

เหล่าอาฟันมือคนขาด แล้วหนีไปเนี่ยนะ?

เห็นได้ชัดว่าเจียงหานตั้งตัวรับไม่ทัน ในภาพจำของเขา เหล่าอาแม้จะเป็นคนโผงผางตามประสาชายฉกรรจ์ แต่ไม่ใช่คนวู่วามไร้สติที่จะทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น ทว่าจากสีหน้าของกู่ฮั่นหยาง มันชัดเจนว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

"มันเกิดอะไรขึ้น? เหล่าอาไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นแน่" เจียงหานเอ่ยเสียงเข้ม

เขาเต็มใจจะเชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ มากกว่าจะเชื่อว่ามันคือเรื่องตั้งใจ

กู่ฮั่นหยางมองท่าทีจริงจังของเจียงหาน ก็พอเดาได้ว่าเขาน่าจะมีมิตรภาพที่ดีกับเหล่าอา แม้คดีจะมีกฎการรักษาความลับ แต่เมื่อนึกได้ว่าเจียงหานกำลังช่วยตำรวจทำคดีใหญ่คดีอื่นอยู่ เขาจึงยอมเปิดปากเล่าความจริงหลังจากลังเลครู่หนึ่ง

"เมื่ออาทิตย์ก่อน ลูกสาวของซ่งฮุยจวินตรวจเจอว่าเป็นโรคเม็ดเลือดขาว (ลูคีเมีย) ตอนนี้ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล"

"นายก็รู้ โรคนี้รักษายากมาก และสำหรับครอบครัวธรรมดา ค่ารักษาพยาบาลที่สูงลิบลิ่วคือตัวเลขในจินตนาการเลยทีเดียว"

"ไซต์งานของซ่งฮุยจวินค้างค่าจ้างมาครึ่งปีแล้ว เขาจนปัญญาเลยไปทวงเงินจากเถ้าแก่ แต่กลับโดนไล่ตะเพิดกลับมา เมื่อคืนซ่งฮุยจวินเลยพกมีดไปที่บ้านเถ้าแก่ พวกนั้นกำลังตั้งวงเล่นมาจองกันอยู่ แล้วก็เกิดการปะทะกันจนถึงขั้นฟันคนขาด"

กู่ฮั่นหยางเล่าจบก็ถอนหายใจ ในสายตาคนนอก นี่คือโศกนาฏกรรมของการทวงหนี้ค่าแรงไม่สำเร็จจนนำไปสู่ทางตัน เพียงแต่ต้นทุนที่ต้องจ่ายมันสูงเกินไป

ตอนนี้เหล่าอาหนีไปแล้ว ของเยี่ยมที่เตรียมมาก็กลายเป็นของเหลือใช้ไปโดยปริยาย กู่ฮั่นหยางถามเรื่องสัพเพเหระกับเจียงหานอีกสองสามคำก่อนจะบอกให้พวกเขารีบกลับไป

ทางตำรวจสันนิษฐานว่าเหล่าอาหลบซ่อนตัวอยู่ แต่ยังไม่รู้ว่าที่ไหน ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ คือเขาต้องแอบไปเยี่ยมลูกสาวที่โรงพยาบาลแน่นอน เพราะความผูกพันพ่อลูกที่ลึกซึ้ง ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางทิ้งลูกสาวไว้เพียงลำพังหรอก

เจียงหานเดินคอตกกลับไปที่ร้าน เมื่อถึงหงเค่อสือเจียน ซ่งเนี่ยนเสวี่ยก็เพิ่งกลับมาถึงไม่นาน

เธอนึกว่าเจียงหานได้เจอเหล่าอาแล้ว แต่พอเจ้าหมาป่าเฒ่าชี้ไปที่กล่องของขวัญที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เธอก็เข้าใจทันทีว่าไม่ได้เจอตัว

ตอนแรกเธอนึกว่าคงมีธุระธรรมดา จนกระทั่งเจียงหานเล่าเรื่องที่เหล่าอาไปฟันคนเมื่อคืนให้ฟัง ซ่งเนี่ยนเสวี่ยถึงกับช็อกค้าง

"จะเป็นไปได้ยังไง? เหล่าอาจะไปเจอเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!"

มือที่สั่นเทาบอกเล่าอารมณ์ของซ่งเนี่ยนเสวี่ยได้เป็นอย่างดี เธอไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ สายตาที่เคยสดใสกลับหม่นแสงลงเพราะความจริงที่แสนโหดร้าย

"เชือกมักขาดตรงที่เปื่อยล้า คราวเคราะห์มักซ้ำเติมคนสู้ชีวิตจริงๆ... เหล่าอาหนีไปแล้ว ลูกสาวก็ยังอยู่โรงพยาบาล การฟันมือคนขาดถือเป็นคดีทำร้ายร่างกายสาหัส อย่างน้อยต้องติดคุกสามปี"

อาหนานทอดถอนใจในอก เมื่อวานยังเป็นฮีโร่ช่วยคน วันนี้กลับต้องมาจบอนาคตครึ่งชีวิตหลังด้วยเรื่องของตัวเอง

บรรยากาศในร้านเงียบกริบ เฝิงทิงทิง (ตำรวจสาวแฝงตัว) จ้องมองทุกคนโดยไม่พูดอะไร เธอเพิ่งรู้เรื่องคดีของเหล่าอาจากปากเจียงหานนี่เอง

โดยรวมแล้ว เรื่องแบบนี้พบเห็นได้บ่อยในสังคม แต่กฎหมายนั้นไร้ความรู้สึก เมื่อคนธรรมดาตัดสินใจเหวี่ยงมีดลงไป อนาคตก็ถูกกำหนดให้พังทลายทันที

ไม่รู้ทำไม ยิ่งอยู่ใกล้เจียงหานนานเท่าไหร่ เฝิงทิงทิงยิ่งรู้สึกว่าคนกลุ่มนี้มี "เนื้อแท้" มากกว่าใคร แม้จะเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา แต่พวกเขารู้ซึ้งถึงความหมายของความยุติธรรมและมโนธรรม

"ตอนนี้มีสองทางเลือก หนึ่งคือให้เหล่าอามอบตัว สองคือหาทนาย... ทนายที่เก่งพอจะพลิกคดีนี้ได้"

คำพูดของเฝิงทิงทิงทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นอย่างใช้ความคิด

"นี่คือวิธีที่ดีที่สุด" เจียงหานพยักหน้าเห็นด้วย

เขาก็คิดแบบนั้น เพราะตอนนี้คดีถูกตั้งขึ้นแล้ว การหนีสุดขอบฟ้านั้นเป็นเพียงความเพ้อฝัน

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยบีบดั้งจมูกและเม้มปากแน่นก่อนจะกล่าวว่า "เหล่าอาช่วยฉันไว้ ฉันต้องช่วยเขา ฉันรู้จักทนายที่เก่งมากคนหนึ่ง เขาอาจจะช่วยสู้คดีนี้ได้"

"ส่วนเรื่องค่ารักษาลูกสาวเขาที่โรงพยาบาล ฉันจะช่วยออกให้ก่อนบางส่วน"

ผู้หญิงที่มีคุณธรรมและใจกว้างขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่ยอมสยบให้ และนี่ไม่ใช่แค่การตอบแทนบุญคุณธรรมดา แต่นี่คือการหยิบยื่นมือเข้าไปฉุดครอบครัวที่กำลังแตกสลายให้กลับมายืนได้อีกครั้ง

พอซ่งเนี่ยนเสวี่ยเปิดประเด็น อาหนานและคนอื่นๆ ก็ยิ้มออกมาและพยักหน้าเห็นชอบทันที

"ร่วมด้วยช่วยกัน ผมเอาด้วย"

"ฉันด้วย"

หลวงพี่กับเจ้าหมาป่าเฒ่าไม่ยอมน้อยหน้า

ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว แผนคือต้องช่วยคนเจ็บก่อน แล้วค่อยช่วยเหล่าอา แม้ตอนนี้เงินของทุกคนจะไม่ได้มีมากมายมหาศาล แต่สำหรับการรักษาเบื้องต้นก็น่าจะพอรับมือได้ระยะหนึ่ง

เจียงหานนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจโทรหาเหล่าอาเพื่อให้เขาไปมอบตัว แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าเหล่าอาจะรับสายไหม

ตอนที่กดโทรออก เจียงหานเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะไม่มีคนรับ

ทว่าเหนือความคาดหมาย หลังจากเสียงสัญญาณดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ

เจียงหานเอ่ยสั้นๆ ผ่านสายโทรศัพท์ที่โชคชะตาลิขิตมาครั้งนี้ว่า "มอบตัวซะ ที่เหลือพวกเราจะช่วยพี่เอง"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงสะอื้นไห้เหมือนเด็กๆ ของเหล่าอาจะดังลอดออกมา เขาไม่ได้พูดอะไรมาก มีเพียงเสียง "อืม" สั้นๆ คำเดียวแล้วกดวางสายไป

ดูเหมือนเขาจะยอมรับข้อเสนอนี้แล้ว

เจียงหานเก็บโทรศัพท์ ทุกคนในที่นั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะต่างกลัวว่าเหล่าอาจะดึงดันหนีไปจนหมดโอกาสสุดท้าย ดีที่เขายังคว้ามันไว้

เจียงหานจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อคลายความเครียด ในจังหวะนั้นเอง เสียงของอาหนานก็ดังขึ้นจากในครัว เจียงหานเดินตามเข้าไป เห็นอาหนานกำลังก้มๆ เงยๆ เหมือนกำลังคุ้ยหาอะไรบางอย่างบนพื้น

เมื่อเจียงหานเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่เห็น...

กล่องแอปเปิลที่หลินฮ่าวให้มาเมื่อวานถูกอาหนานแกะออก และข้างในนั้นไม่ใช่แอปเปิลเพียงอย่างเดียว แต่มันคือปึกธนบัตรเงินสดที่วางเรียงรายกันอยู่

ประเมินคร่าวๆ น่าจะมีเงินสดอยู่หนึ่งล้านหยวน!