บทที่ 78 เจ้านั่นผมสีเหลือง ใส่ต่างหูรูปเซียนเทวดา

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเกิดเรื่อง?

เจียงหานไม่มีเวลาคิดทบทวนมากนัก เขาตระหนักได้ทันทีว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย

เนื่องจากต้องดูแลโต้วโต้ว ปกติซ่งเนี่ยนเสวี่ยจะออกจากร้านเร็วกว่าคนอื่นๆ เพื่อไปรับลูก หลังจากทำกับข้าวและจัดการธุระให้เด็กน้อยเรียบร้อยแล้ว เธอถึงจะดูสถานการณ์แล้วค่อยกลับมาที่ร้านอีกครั้ง

ตอนนี้ที่ร้าน หงเค่อสือเจียน มีพี่น้องอีกสามคนคอยช่วยอยู่ เจียงหานจึงไม่ได้ให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยทุ่มเทแรงกายแรงใจกับที่ร้านมากเกินไปนัก เขาอยากให้เธอมีเวลาอยู่กับลูกให้เต็มที่หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน

ขณะนี้เวลาเกือบสองทุ่ม เจียงหานรีบโทรหาอาหนานทันที สั่งให้ทุกคนละทิ้งงานในมือแล้วมุ่งหน้าไปยังที่พักของซ่งเนี่ยนเสวี่ย

เมื่อได้รับข่าว อาหนานและคนอื่นๆ ก็ไม่รอช้า รีบปิดร้านก่อนเวลาและเรียกแท็กซี่บึ่งตรงไปทันที

แสงไฟริมทางเริ่มสว่างไสว บ้านของซ่งเนี่ยนเสวี่ยตั้งอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรเก่าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสวนซินหยวนนัก ทางเข้าหมู่บ้านต้องผ่านถนนคนเดินสายยาวที่มีตึกแถวเตี้ยๆ ขนาบสองข้างทาง

เมื่อไปถึงที่หมาย มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเจียงหานก็แทบจะหมดไฟพอดี ส่วนพวกอาหนานก็ตามมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน

เจียงหานโทรหาซ่งเนี่ยนเสวี่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โชคดีที่เธอยังรับสาย

"พี่อยู่ที่ไหน?" เจียงหานถามด้วยความร้อนรน

"เดินเข้าซอยที่สองทางซ้ายมาเลย พวกมันหนีไปแล้ว... แต่ นายรีบมาเถอะ" เสียงของซ่งเนี่ยนเสวี่ยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เจียงหานและพวกอาหนานเดินตามเส้นทางที่เธอบอก จนมาถึงสุดซอยของตึกแถวและพบร่างของซ่งเนี่ยนเสวี่ย แต่ข้างกายเธอกลับมีผู้ชายอีกคนยืนอยู่ด้วย

เมื่อเจียงหานเข้าไปใกล้และมองชัดๆ เขาจึงพบว่าชายคนนั้นคือ เหล่าอา

ทว่าเหล่าอาในตอนนี้ดูท่าไม่ค่อยดีนัก แขนขวาของเขาโชกไปด้วยเลือด ดูเหมือนจะถูกของมีคมบาด แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ

เมื่อเห็นเจียงหานและพรรคพวกมาถึง เหล่าอาแม้จะเจ็บจนต้องซี้ดปาก แต่ก็ยังฝืนยิ้มทักทาย

"ผมไล่พวกมันไปหมดแล้ว พวกคุณมาช้าไปนะเนี่ย"

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจียงหานยังไม่กระจ่าง จนกระทั่งซ่งเนี่ยนเสวี่ยเล่าออกมาด้วยความหวาดพรั่นที่ยังหลงเหลืออยู่

เรื่องมีอยู่ว่า หลังจากรับโต้วโต้วกลับบ้านเมื่อช่วงบ่าย ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเตรียมตัวจะกลับไปที่ร้าน แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน เธอก็ถูกกลุ่มผู้ชายดักทางไว้ที่หน้าปากซอย

พวกนี้เธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน แต่หัวโจกดูเหมือนจะรู้ว่าเธอเป็นหนึ่งในเจ้าของร้านหงเค่อสือเจียน มันไม่พูดพร่ำทำเพลง พยายามจะฉุดเธอขึ้นรถ

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนต่อโลก พอเห็นท่าไม่ดีเธอก็สับตีนแตกหนีทันที เมื่อทางข้างหน้าและข้างหลังถูกบล็อก เธอจึงถอดรองเท้าวิ่งหนีเข้าไปในซอกซอยเล็กๆ

พวกนั้นไล่ตามไม่ลดละ ในจังหวะที่เกือบจะถูกจับได้ โชคดีที่เหล่าอาเดินผ่านมาพอดี จึงเกิดฉากฮีโร่ช่วยสาวงามขึ้น

"ไอ้พวกนี้บางคนผมเคยเห็น เป็นพวกทวงหนี้นอกระบบน่ะครับ แต่ลงมือโหดเอาเรื่อง ชักมีดออกมาเล่นกันเลยทีเดียว" เหล่าอาเล่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับว่าอาการบาดเจ็บไม่ได้ทำให้เขาดูอ่อนแอลงเลย

เจียงหานพยักหน้ารับรู้ ในใจคิดว่าพวกนี้น่าจะเป็นกลุ่มนักเลงท้องถิ่นกลุ่มเดิม

แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าใครคือลูกพี่ใหญ่ของพวกมัน แต่จากเหตุการณ์คืนนี้ เป้าหมายการล้างแค้นของพวกมันชัดเจนมาก นั่นคือคนของร้านหงเค่อสือเจียน และซ่งเนี่ยนเสวี่ยที่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ย่อมตกเป็นเป้าหมายที่ลงมือง่ายที่สุด

ต้องขอบคุณเหล่าอาที่ปรากฏตัวได้ทันท่วงที มิเช่นนั้นผลลัพธ์คงเลวร้ายเกินคาด

เจียงหานตรวจดูแผลของเหล่าอาอย่างละเอียด ฝ่ายตรงข้ามน่าจะใช้มีดผีเสื้อ ใบมีดเรียวยาว แม้แผลจะไม่ลึกมาก แต่ก็ทำให้เขาเสียเลือดไปไม่น้อย

"ปลอดภัยก็ดีแล้วครับ ไปโรงพยาบาลทำแผลหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะติดเชื้อเอา พี่เหล่าอา ครั้งนี้ขอบคุณพี่มากจริงๆ ไม่ฉะนั้นพี่เสวี่ยอาจจะถูกลักพาตัวไปแล้ว"

"ฮ่ะๆ พูดอะไรอย่างนั้น แผลแค่นี้เองจะไปโรงพยาบาลทำไม พวกผมคนงานก่อสร้างใครบ้างไม่เคยเลือดตกยางออก อ้อ ในกลุ่มพวกนั้นมีคนหนึ่งชอบไปเที่ยวบาร์แถวๆ นี้ เจ้านั่นผมสีเหลือง ใส่ต่างหูรูปเซียนเทวดา อายุประมาณยี่สิบกว่าๆ จำง่ายมาก พวกคุณลองสังเกตดูแล้วกัน"

พูดจบ เหล่าอาก็กุมแขนเดินจากไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เจียงหานได้กล่าวขอบคุณมากกว่านี้

เหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด เจียงหานจึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยยังคงขวัญเสีย เธอไม่รู้ว่าควรจะแจ้งความหรือไม่ เพราะเมื่อครู่นี้ถ้าไม่มีเหล่าอาอยู่ ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

"เหล่าอานี่ซื่อตรงจริงๆ ฉันเกือบตายอยู่แล้ว เขาคนเดียวสู้กับวัยรุ่นเจ็ดแปดคนได้สบายเลย นึกไม่ถึงว่าเขาจะมารับมีดแทนฉันด้วย ฉันต้องหาทางตอบแทนเขาให้ได้"

เรื่องตอบแทนนั้นต้องทำแน่นอน ในยุคสมัยนี้หาคนดีที่กล้ายื่นมือช่วยคนอื่นยามลำบากได้ยากยิ่งนัก เจอสักคนก็ควรรักษาไว้

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการตามหาที่กบดานของพวกทวงหนี้นอกระบบกลุ่มนี้ หากไม่รีบจัดการ พวกมันอาจจะซุ่มโจมตีอีกในภายหลัง

"ผมไปส่งพี่กลับก่อน คืนนี้พวกมันลงมือไม่สำเร็จคงเตลิดไปไกลแล้ว แต่คงจะโผล่หัวมาอีกในไม่ช้า ไว้รอจังหวะเถอะ ผมไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่"

เจียงหานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่อยากให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยต้องมาพัวพันกับเรื่องสกปรกพวกนี้ เพราะยังไงเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง

หลังจากส่งซ่งเนี่ยนเสวี่ยถึงบ้าน เจียงหานหันไปมองอาหนานแวบหนึ่ง ซึ่งอาหนานก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ

พี่น้องทั้งสี่มุ่งหน้าไปยังบาร์ที่เหล่าอาบอกเพื่อตามหาเบาะแส แต่กลับไม่พบร่องรอยของชายหนุ่มที่ใส่ต่างหูรูปเซียนเทวดาคนนั้น ดูท่าจะเป็นไปตามที่คาดไว้ คือคืนนี้พวกมันคงหลบไปกบดานเพื่อรอดูสถานการณ์

ส่วนเรื่องแจ้งความ เจียงหานยังไม่มีแผนนั้นในตอนนี้ ตำรวจให้บทเรียนที่ฝังใจแก่คนพวกนี้ไม่ได้... แต่พวกเขาทำได้

คืนที่เงียบงันผ่านพ้นไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เมืองเจียงไห่มีฝนตกปรอยๆ นับเป็นฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิปีนี้ หยาดฝนชะล้างเมืองจนสะอาดสะอ้าน

เจียงหานให้อาหนานและหลวงพี่คอยดูแลร้านไปก่อน ส่วนตัวเขาและเจ้าหมาป่าเฒ่า รับหน้าที่ไปส่งซ่งเนี่ยนเสวี่ยในช่วงเช้าเพื่อความปลอดภัย

"หลังจากส่งโต้วโต้วเสร็จ พี่กลับไปที่ร้านก่อนนะ ผมกับเจ้าหมาป่าจะไปหาเหล่าอาเพื่อถามเรื่องกลุ่มคนพวกนั้นอีกที เผื่อจะเจอตัวพวกมันเร็วขึ้น"

"งั้นพวกนายระวังตัวด้วยนะ มีอะไรก็ให้ตำรวจจัดการล่ะ"

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพยักหน้าด้วยความกังวล พร้อมกับยื่นร่มคันใหญ่ของเธอให้เจียงหานแทนร่มคันเล็ก จากนั้นเธอก็จูงมือโต้วโต้วขึ้นแท็กซี่และหายลับไปสุดสายตา

ในวันฝนตก ไซต์งานก่อสร้างมักจะหยุดงาน เจียงหานคาดว่าเหล่าอาน่าจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน

หลังจากสืบหาที่อยู่ของเขาได้ เจียงหานและเจ้าหมาป่าก็เดินตามเลขที่บ้านไป จนเจอที่พักของเหล่าอา

ในมือของเจ้าหมาป่าถือกล่องนมของขวัญหนักอึ้ง แม้มันจะไม่ใช่ของราคาแพง แต่นับว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของเจียงหานคือ เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าบ้านของเหล่าอา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรถตำรวจสองคันที่เปิดไฟกะพริบจอดอยู่หน้าบ้าน

กู่ฮั่นหยางยืนอยู่ตรงหน้าประตูในสภาพเปียกโชกเหมือนลูกหมาตกน้ำ เขากำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง