บทที่ 77 เจียงหาน รีบมาช่วยที ฉันถูกดักทางไว้

แต่ว่า "วิญญูชนพึงแสวงหาทรัพย์อย่างถูกครรลอง"

ในเมื่อตกลงราคากันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เจียงหานย่อมไม่ถือโอกาสนี้เรียกราคาใหม่

เขาปฏิเสธความปรารถนาดีของหลินเหวินเซวียน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นพืชไม่กี่ต้นที่ปลูกอยู่ในแปลงเพาะชำในสวน

"ที่นี่คุณมีไอ้ตัวนี้ด้วยเหรอ?"

เจียงหานเขย่งเท้าก้าวข้ามรั้วกั้นอย่างระมัดระวัง แล้วย่อตัวลงลูบไล้ใบของพืชที่มีลักษณะคล้ายต้นอ่อนแครอทอย่างทะนุถนอม

ลำต้นและรากของพืชชนิดนี้ฝังอยู่ใต้ดิน หากมองจากภายนอก หลายคนอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเพียงวัชพืชธรรมดา

เมื่อเห็นท่าทางของเจียงหาน หลินเหวินเซวียนถึงกับอึ้งไป

"คุณรู้จักเจ้านี่ด้วยเหรอ? เมื่อหลายปีก่อนเพื่อนชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของฉันเอาต้นกล้ามาฝาก บอกว่าเป็นของล้ำค่ามาก แต่ฉันไม่ค่อยชอบรูปร่างหน้าตามันเท่าไหร่ เลยปลูกทิ้งไว้ในสวนแล้วคอยดูแลบ้างเป็นครั้งคราวน่ะ"

เจียงหานลูบใบสีเขียวขจีเบาๆ พร้อมกับตอบโดยไม่เงยหน้าว่า "เจ้านี่เรียกว่า โสมหัวผี เป็นพืชป่าที่กินได้ ในประเทศเราเคยมีการค้นพบที่จางเจียเจี้ย แต่จำนวนน้อยมากจนแทบนับหัวได้"

"สรรพคุณทางสารอาหารของมันเทียบเท่ากับโสมร้อยปีของจริงเลยทีเดียว มีฤทธิ์พิเศษในการรักษาโรคเกี่ยวกับระบบประสาท"

"เมื่อมันโตเต็มที่ รูปร่างจะเหมือนหัวไชเท้า แต่ที่แปลกคือรูปลักษณ์ภายนอกจะบิดเบี้ยวจนดูเหมือนใบหน้าคน คนท้องถิ่นเลยเรียกมันว่าโสมหัวผี"

เจียงหานพูดอย่างมีหลักการ หลินเสี่ยวเฟยนึกว่าเขาพูดโม้ไปเรื่อย แต่พอเห็นสีหน้าของพ่อเธอ เธอก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

ไม่ผิดแน่ หมอนี่พูดถูกอีกแล้ว

เขารู้เรื่องของแปลกๆ พวกนี้ไปหมดทุกอย่างได้ยังไงกันนะ

หลินเหวินเซวียนเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน คนที่จะรู้จักโสมหัวผีได้ ในประเทศนี้คงมีไม่กี่คน

ตัวเขาเองก็เพิ่งจะมารู้จักตอนที่เพื่อนแนะนำให้ฟัง แต่ดูจากท่าทางของเจียงหานแล้ว ดูเหมือนเขาจะรู้ลึกรู้จริงยิ่งกว่าเสียอีก

"ของชิ้นนี้แพงมากครับ ผงแห้งแค่หนึ่งกรัมในตลาดมืดมีค่าเท่ากับทองคำหนึ่งตำลึง เลยทีเดียว ไม่ต้องพูดถึงแบบต้นสดๆ เลย" เจียงหานขมวดคิ้วพลางกล่าว

นึกไม่ถึงว่าหลินเหวินเซวียนจะดูไม่ออกว่าของดีอยู่ตรงหน้า ปล่อยโสมหัวผีทิ้งไว้ในสวน แต่ก็ยังโชคดีที่สภาพแวดล้อมแบบนี้ทำให้มันเติบโตได้อย่างงดงาม

จากการคาดคะเนผ่านใบที่พ้นดินออกมา พอเข้าช่วงฤดูร้อนเจ้านี่ก็น่าจะโตเต็มที่

แม้จะมีเพียงสามต้น แต่มันก็ล้ำค่ามหาศาล

"เอ่อ... เอาเถอะพ่อหนุ่ม ถ้าคุณชอบ คุณก็ขุดไปได้เลยนะ"

หลินเหวินเซวียนกล่าวโดยไม่ลังเล เจียงหานไม่ได้เอ่ยปากขอของอย่างอื่น ซึ่งจุดนี้ทำให้เขาชื่นชมในตัวชายหนุ่มคนนี้มาก

อีกอย่างหมอนี่ก็พูดจาซื่อสัตย์ รู้ว่าโสมหัวผีล้ำค่าขนาดนั้นแต่ก็ยังบอกมูลค่าตามจริงออกมา

แต่สำหรับเขาแล้ว โสมหัวผีสามต้นนี้ก็เป็นแค่พืชที่ฝังอยู่ใต้ดิน มองก็ไม่เห็น ใช้ก็ไม่เป็น มันจึงไม่ต่างจากดอกไม้ใบหญ้าทั่วไป

มอบให้เจียงหานไป ก็ถือว่าได้ใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่าที่สุด

เมื่อได้ยินหลินเหวินเซวียนยกโสมหัวผีให้แบบใจป้ำ เจียงหานรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยิ้มและยอมรับไว้ด้วยความยินดี

ของที่คนอื่นไม่ได้ใช้ แต่เขาสามารถนำมาใช้ได้

เพราะในตำรา "คัมภีร์อาหารจากใจ" มีเมนูสวรรค์ที่ติดอันดับ 36 ลำดับสุดท้ายอยู่จานหนึ่ง ซึ่งมีวัตถุดิบหลักคือโสมหัวผีนี่เอง

หากทำจานนี้ออกมาได้จริงๆ ไม่รู้เลยว่าจะเกิดเรื่องมหัศจรรย์อะไรขึ้นบ้าง

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ แต่ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป เพื่อเป็นการตอบแทน ผมจะจัดเมนูอาหารบำบัดให้ตามความคืบหน้าของการฟื้นฟูร่างกายของคุณเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มครับ"

"อ้อ แล้วก็ปล่อยให้โสมหัวผีสามต้นนี้เติบโตอยู่ที่นี่ไปก่อนเหมือนเดิมนะครับ เมื่อไหร่ที่ผมต้องการ ผมจะแวะมาขุดเอาไปเอง"

เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยอดเยี่ยม ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ สำหรับหลินเหวินเซวียนและหลินเสี่ยวเฟยแล้ว การที่เจียงหานยอมจัดเมนูอาหารบำบัดแบบเฉพาะตัวให้หนึ่งเดือนเต็ม ถือว่าเป็นอะไรที่คุ้มค่าเกินราคาแน่นอน

ทั้งสามคนสบตากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา นานๆ ทีจะมีช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและมีความสุขขนาดนี้

เวลาที่เหลือ หลินเสี่ยวเฟยพาเจียงหานเดินชมวิลล่า ห้องหับมากมายทั้งกว้างและใหญ่ เจียงหานก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะอยู่กันหมดได้ยังไง

ตอนหลังถึงได้รู้ว่า ตระกูลหลินมีคนรับใช้ถึงสิบคน

จนกระทั่งพลบค่ำ เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว เจียงหานเล่นหมากรุกจีนกับหลินเหวินเซวียนไปสองสามกระดาน ก่อนจะตัดสินใจขอตัวกลับ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ที่หน้าประตูวิลล่ากลับมีรถโรลส์-รอยซ์สีดำขับเข้ามา

ดูเหมือนหลินเสี่ยวเฟยจะรู้แล้วว่าผู้ที่มาคือใคร รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจึงจางหายไปและเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที

แต่ทางด้านหลินเหวินเซวียน เขายังคงรักษาสีหน้ายิ้มแย้มได้อย่างสุขุมเหมือนเดิม

มีเพียงมือขวาที่เผลอใช้นิ้วบีบดั้งจมูกเบาๆ ตามสัญชาตญาณ ซึ่งซ่อนเร้นอารมณ์ที่คุกรุ่นไว้ลึกๆ

ผู้ที่มาคือ หลินฮ่าว และพ่อของเขา หลินฉางเหอ

หลินฉางเหอ ชายวัยกลางคนที่ดูสุภาพเรียบร้อยเหมือนบัณฑิต แต่เจียงหานกลับรู้สึกได้ถึงความเย็นชาและมืดมนบางอย่างที่แฝงอยู่

ความประทับใจของเจียงหานที่มีต่อเขายังหยุดอยู่ที่ภาพจำสั้นๆ ในโรงพยาบาล ในสถานการณ์แบบนั้น หลินฉางเหอเป็นเหมือนตัวประกอบทั่วไปที่เจียงหานไม่ได้ให้ความสนใจ

แต่เมื่อสังเกตดูให้ดีในวันนี้ เขาเห็นความลึกลับซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึงในตัวชายคนนี้

บางทีพวกอาจจะได้รับข่าวแล้วว่าวันนี้เจียงหานจะมาเป็นแขกที่บ้านหลินเหวินเซวียน จึงได้รีบตามมาที่นี่

หรืออาจจะเป็นเพราะเรื่องอื่น

"พี่ใหญ่ ที่บ้านมีแขกเหรอครับ" หลินฉางเหอเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยิ้มอย่างสุภาพ มือทั้งสองข้างรับที่จับรถเข็นไปถือไว้เอง เขามองเจียงหานแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยท่าทีที่อบอุ่นว่า "ที่แท้ก็คือเชฟเจียงนี่เอง ผมอยากจะขอบคุณคุณต่อหน้ามานานแล้วครับ"

เมื่อมีหลินฉางเหออยู่ด้วย ท่าทางอวดดีของหลินฮ่าวก็ลดลงไปมาก แต่ทักษะการวางตัวที่แนบเนียนของพ่อเขา ดูเหมือนไอ้หนูนี่คงไม่มีทางเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต

เจียงหานส่งสัญญาณทักทายตามมารยาท พร้อมบอกชัดเจนว่าเพิ่งมาได้ไม่นานและกำลังจะกลับพอดี

หลินฉางเหอเหลือบมองสีหน้าของพี่ชายตนเองแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าโดยไม่รั้งไว้ให้มากความ แต่เขากลับหันไปสั่งหลินฮ่าวอย่างนุ่มนวลว่า "ไปส่งเชฟเจียงหน่อยสิ แล้วคราวหน้าอย่าลืมเชิญเขามาทานข้าวที่บ้านเรานะ"

"อ้อ ในฝากระโปรงหลังมีของพื้นเมืองอยู่นิดหน่อย อย่าลืมหยิบให้เชฟเจียงติดมือไปด้วยล่ะ"

หลินฮ่าวพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เขายิ้มให้เจียงหานและเดินไปส่งที่หน้าประตูอย่างสนิทสนม

เมื่อเปิดฝากระโปรงหลังรถออกมา ข้างในไม่มีของพิเศษอะไรมากนัก นอกจากแอปเปิลหนึ่งลังที่ยังไม่ได้แกะกล่อง

หลินฮ่าวออกแรงยกมันมาวางบนรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเจียงหาน ก่อนจะเหลียวกลับไปมองในสวนวิลล่า แล้วกระซิบกับเจียงหานเบาๆ ว่า "เรื่องของผม คุณยังรักษาคำพูดอยู่ใช่ไหม?"

ดูเหมือนไอ้หนูนี่จะกังวลตลอดเวลาว่าเจียงหานจะหักหลังเอาความลับไปบอกคนอื่น

ถ้าจะหักหลังก็ทำไปนานแล้ว และอีกอย่างมันจำเป็นต้องทำด้วยเหรอ? หลินเสี่ยวเฟยกับหลินเหวินเซวียนไม่ใช่คนโง่ มีหรือที่จะไม่รู้สึกว่าคนข้างกายคนไหนที่มีใจเป็นอื่น

"คราวหน้าอย่าถามเรื่องนี้อีกเลย อ้อ แล้วค่าเช่าโกดังห้องเย็นน่ะ สิ้นเดือนนี้จ่ายด้วยนะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับแอปเปิลด้วย"

"ขอบคุณพ่อผมเถอะครับ"

"แล้วก็... น้ำสมุนไพรทะยานมังกรน่ะ หาเวลาจัดให้ผมสักชุดสิ!!"

หลินฮ่าวดีดนิ้วพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้เจียงหาน

พ่อลูกคู่นี้... ไม่มีอะไรเหมือนกันเลยจริงๆ

เจียงหานส่ายหัวอย่างระอา เมื่อเห็นท้องฟ้าเริ่มมืดลง เขาก็รีบขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับทันที

ระยะทางอันยาวไกลทำให้เขารู้สึกเหมือนเดินทางเกือบชั่วโมงกว่าจะใกล้ถึงร้านหงเค่อสือเจียน

แต่จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ก็ทำให้เปลือกตาของเจียงหานกระตุกเบาๆ

"เจียงหาน รีบมาช่วยที ฉันถูกดักทางไว้"