บทที่ 76 เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย วันนี้เลยไม่ได้ไปทำงาน

หลังจากจางชิงหยางระบายความในใจจบ เขาก็หันมามองเจียงหาน

เขากำลังรอฟังว่าเจียงหานจะมีคำแนะนำอย่างไรกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

สำหรับเจียงหาน แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้จางชิงหยางกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเกมนี้เด็ดขาด

ทางตำรวจต้องการจับทั้งปลาใหญ่ปลาเล็กในขบวนการค้ายา ถ้าจางชิงหยางเกิดถอดใจกลายเป็นพวกขี้ขลาดขึ้นมา แผนที่วางไว้ก็พังพินาศพอดี อุตส่าห์จัดฉากใหญ่โต ทั้งส่งคนมาแฝงตัว ทั้งเปิดร้านเพื่อเฝ้าจับตาดู ถ้าไม่ลากพวกมันเข้าคุกให้หมดก็คงไม่คุ้มกับต้นทุนที่ลงไป

นอกจากนี้ ไอ้คนที่ชื่อ "เหอไป๋" นั่นก็ต้องโดนด้วย ฟังดูแล้วน่าจะเป็นขาใหญ่ระดับแถวหน้าในเมืองเจียงไห่

หากทางตำรวจรู้ว่ามีตัวละครแบบนี้อยู่ คงอยากจะได้ของแถมเป็นผลงานชิ้นโบแดงเพิ่มแน่นอน

"จะกลัวอะไร? ถ้าไม่มีความกล้าแล้วจะหาเงินก้อนโตได้ยังไง ไม่ได้ยินที่พี่หลงพูดที่โรงพยาบาลเหรอ ว่าเจอเรื่องยากแค่ไหน ก็ต้องกล้าคิดกล้าทำเข้าไว้"

"ผมแนะนำว่า ตอนนี้ให้รับปากไปก่อน รอจนถึงจังหวะที่เหมาะสมค่อยกลับมาเป็นฝ่ายกุมอำนาจ"

เจียงหานยุยงด้วยสีหน้าเรียบเฉยโดยไม่กะพริบตา

จางชิงหยางที่หารู้ไม่ว่ากำลังถูกเจียงหานจูงจมูก พอได้ยินคำพูดนี้ดวงตาก็ลุกวาว สลัดความหดหู่ทิ้งไปทันที

"น้องชายพูดถูก! ตั้งแต่พี่หลงเข้าโรงพยาบาล ผมก็กลายเป็นคนโลเลไปซะได้ ชีวิตคนเรามันอยู่ที่ดวง ความรวยอยู่ที่ฟ้าลิขิต ลูกผู้ชายอกสามศอก ไม่ควรจะมานั่งตัวหดขี้ขลาดแบบนี้จริงๆ"

พูดจบเขาก็ชนแก้วกับเจียงหานทันที

ทั้งคู่คุยกันยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม จางชิงหยางจึงลากสังขารที่มึนเมากลับไป ก่อนไปเขายังบอกเจียงหานว่า คราวหน้าถ้าเขาไปคุยธุรกิจ อยากจะพาเจียงหานไปด้วย ถ้าไม่รังเกียจ พวกพี่หนานจะตามไปด้วยก็ได้

คำขอนี้ เจียงหานนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลงทันที

ราตรีอันเงียบสงบผ่านพ้นไป เช้าวันรุ่งขึ้น ร้าน หงเค่อสือเจียน เปิดให้บริการตามปกติ

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ  (เหล่าอา - อีกาแก่) เดินเข้ามาในร้านด้วยแผ่นหลังที่สูงใหญ่แต่ดูค่อมลงเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่นั่งลงสั่งกับข้าวหนึ่งอย่างและข้าวสวยหนึ่งถ้วย แล้วก้มหน้าก้มตาทานเงียบๆ

"วันนี้ไม่ทำงานเหรอเหล่าอา?"

เมื่อเห็นคนคุ้นเคย เจียงหานจึงยกจาน "หมูผัดเปรี้ยวเผ็ด" ที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มาวางตรงหน้า พร้อมแถมเครื่องเคียงเย็นๆ ให้ฟรีอีกหนึ่งอย่าง

เหล่าอาเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างซื่อๆ พุ้ยข้าวเข้าปากสองคำก่อนจะพูดตะกุกตะกักเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ "เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยครับ วันนี้เลยไม่ได้ไปทำงาน"

พอได้ยินว่าเขามีปัญหา เจียงหานก็ถามด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

ในภาพจำของเขา เหล่าอาคือหัวหน้าคนงานที่พาพี่น้องสิบกว่าคนไปรับงานก่อสร้าง แม้จะเหนื่อยและลำบากไปบ้าง แต่ชีวิตก็ดูมั่นคงและมีอะไรให้ทำตลอด

เขาจะมีเรื่องอะไรได้?

แต่พอเจียงหานถาม เหล่าอาที่อยู่ตรงหน้ากลับดูประหม่าขึ้นมา เขารีบส่ายหัวไปมาและบอกว่าทานเสร็จก็จะไปทันที

ในเมื่อเขาไม่อยากพูด เจียงหานก็ไม่เซ้าซี้ต่อ

จนกระทั่งทานเสร็จ เขารีบจ่ายเงินและบอกลาด้วยรอยยิ้ม แถมยังชมว่ากับข้าวที่เจียงหานทำนั้นอร่อยจริงๆ

แปลกคนแฮะ...

เจียงหานมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไป ก่อนจะได้รับยินเสียงของ ซ่งเนี่ยนเสวี่ย ดังมาจากข้างหลัง

"เหล่าอาอาศัยอยู่ที่ห้องเช่าราคาถูกแถวบ้านฉันน่ะ ปกติเวลาเข้าออกบางทีก็เจอกัน เขาใช้ชีวิตตัวคนเดียวเลี้ยงลูกสาวมาลำพัง ฉันเคยเห็นเด็กคนนั้น เป็นนักเรียนมหาวิทยาลัย ว่านอนสอนง่าย แถมยังเรียนเก่งมากด้วยนะ"

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยพูดพลางยื่นน้ำชาร้อนให้เจียงหานเพื่อให้เขาพักผ่อน

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย โดยเฉพาะกลุ่มเงินกู้นอกระบบที่ทำร้ายพี่หลงในวันนั้น ตอนนี้ตำรวจเพิ่งจะจับสมุนได้เพียงไม่กี่คน

แต่พวกนี้ยอมรับผิดแทนลูกพี่ใหญ่ พอเข้าคุกไปปากก็แข็งโป๊ก

ดังนั้นจึงยังสรุปไม่ได้ว่าคดีนี้ถูกคลี่คลายอย่างสมบูรณ์

พอเรื่องเริ่มแดง พวกมันก็พากันมุดหัวลงรูไม่ยอมโผล่หน้าออกมาอีก จึงต้องวางแผนจับกุมกันในระยะยาว

จริงๆ แล้วเจียงหานไม่ได้สนใจนักว่าจะจับได้หรือไม่ โลกกว้างย่อมมีนกหลายชนิด ก็ต้องดูว่าพรานป่าอย่างกู่ฮั่นหยางและผู้กองหยางจะมีความสามารถแค่ไหน

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเที่ยง

หลังจากเตรียมวัตถุดิบเสร็จ เจียงหานก็ฝากงานในครัวไว้กับพี่น้องที่เหลือ ส่วนเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังบ้านของ หลินเสี่ยวเฟย ตามเวลานัดหมาย

ในฐานะคนรวย สถานที่พักอาศัยย่อมไม่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป

แต่เมื่อเจียงหานเห็นคฤหาสน์หรูในโครงการ "เซินไห่หาวถิง" เขาก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้

แม้แต่พนักงานรักษาความปลอดภัยยังงุนงง เพราะย่านคนรวยระดับนี้ ผู้ที่อยู่อาศัยไม่เศรษฐีก็ผู้มีอิทธิพล ทำไมถึงมีแขกขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามารับคำเชิญแบบนี้

หลังจากเลี้ยวโค้งอยู่สองสามรอบ เจียงหานก็เห็นหลินเสี่ยวเฟยยืนรออยู่ที่ทางเข้าวิลล่าหลังหนึ่ง

ไม่ได้เจอกันหลายวัน สีหน้าของเธอดูดีขึ้นกว่าครั้งแรกที่พบกันมาก

"เชิญทางนี้ค่ะ คุณพ่อรอคุณอยู่นานแล้ว" หลินเสี่ยวเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทั้งคู่เดินคุยกันไปพลาง วิลล่าหลังนี้มีพื้นที่กว้างขวางมาก มีการปลูกดอกไม้และต้นไม้นานาพันธุ์ หลังจากเดินผ่านกำแพงประดับที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์เขียวขจี เจียงหานก็เห็น หลินเหวินเซวียน นั่งอยู่บนรถเข็นในสวน โดยมีคนรับใช้คอยเข็นให้ ในมือของเขาถือกระบอกฉีดน้ำคอยรดน้ำดอกไม้รอบๆ

ดูเหมือนเขาจะจำได้ทันทีว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือเชฟผู้รังสรรค์เมนู "เกราะทองเหลืองอร่ามทั่วทั้งเมือง" หลินเหวินเซวียนจึงดูดีใจเป็นพิเศษ

หากไม่มีอาหารจานนั้นของเจียงหาน หลินเหวินเซวียนก็คงไม่มีวันที่สุขภาพจะฟื้นฟูกลับมาได้แบบในวันนี้

"พ่อหนุ่ม ฉันต้องขอโทษด้วยที่ไม่สะดวกเดินไปรับด้วยตัวเองนะ"

คำว่า "พ่อหนุ่ม" (สหายผู้น้อย) ช่วยลดระยะห่างระหว่างทั้งคู่ได้ทันที

เจียงหานเพียงแค่กวักมือทักทายเบาๆ เมื่อเห็นผิวพรรณที่ดูมีเลือดฝาดและร่างกายที่เริ่มแข็งแรงขึ้นของหลินเหวินเซวียน ก็เห็นได้ชัดว่าสรรพคุณบำรุงของตะพาบอายุร้อยปีถูกร่างกายดูดซึมไปจนหมดสิ้น ตอนนี้อยู่ในช่วงพักฟื้น อีกไม่นานก็คงจะลงเดินบนพื้นได้เอง

"ไม่ทราบว่าคุณหลินเรียกผมมาวันนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

หลินเหวินเซวียนมองเจียงหานด้วยสายตาขอบคุณอย่างสุดซึ้ง พร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันก็ต้องอยากเห็นหน้าผู้มีพระคุณหน่อยสิว่าเป็นใคร"

"เสี่ยวเฟยพูดถึงคุณให้ฉันฟังบ่อยมาก ถ้าไม่ได้คุณ นอกจากฉันจะไม่รอดแล้ว เสี่ยวเฟยก็อาจจะถูกคนอื่นรังแกได้ สรุปคือที่นัดคุณมาวันนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคืออยากจะขอบคุณคุณ"

"ไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ทำอาหารที่ผมอยากทำอยู่แล้ว ส่วนคุณเสี่ยวเฟยก็แค่ปรากฏตัวต่อหน้าผมในเวลาและจังหวะที่เหมาะสมพอดี ทำให้ผมมีโอกาสได้ทำอาหารจานนี้จนสำเร็จ"

เจียงหานพูดความจริง แม้คำพูดจะดูเหมือนถ่อมตัวกึ่งวางท่าเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้คิดจะหยิ่งยโสหรือเรียกร้องความดีความชอบอะไรเลย

ทว่าหลินเหวินเซวียนดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น

"ถ้าคุณมานั่งอยู่ในจุดที่ฉันอยู่ตอนนี้ คุณจะเข้าใจความหมายที่ฉันพูด หลังจากผ่านความตายมาได้ ฉันก็มองข้ามอะไรไปได้เยอะเลย"

"เสี่ยวเฟยบอกว่าเธอจ่ายค่าตอบแทนให้คุณไปก้อนหนึ่ง พอฉันได้ยินแล้วรู้สึกว่ามันน้อยไปนิด"

"พ่อหนุ่ม ฉันไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ฝีมือระดับคุณไม่ควรจะมีค่าตัวถูกขนาดนี้ บอกมาเถอะว่าอยากได้อะไร วันนี้สิ่งที่ฉันให้ได้ ฉันจะตอบตกลงทั้งหมด"

ดูออกเลยว่าหลินเหวินเซวียนเป็นคนตรงไปตรงมา

ที่แท้ วันนี้เรียกเจียงหานมาเพื่อจะ "ตบรางวัล" ให้เขานั่นเอง

นับตั้งแต่เจียงหานแสดงฝีมือที่โรงพยาบาลในวันนั้น ไม่เพียงแต่ช่วยฉุดชีวิตคนมาจากเงื้อมมือมัจจุราช แต่อาชีพในวงการบันเทิงของหลินเสี่ยวเฟยก็เริ่มกระเตื้องขึ้นตามลำดับ

หากเทียบกับสิ่งเหล่านี้ เงินรางวัลเกือบสองแสนหยวนที่ตระกูลหลินให้เจียงหานไปก่อนหน้านี้ มันดู "จ้อยร่อย" ไปจริงๆ