บทที่ 75 รู้สึกปวดหัวจี๊ด เหมือนสมองกำลังจะงอกออกมาเลย

คืนดี?

คำนี้ทำเอาเจียงหานแทบกระอักเลือดออกมา

แม้ต้องยอมรับว่าซ่งเนี่ยนเสวี่ยยังดูสาวและสวยอยู่ แต่เจียงหานไม่ได้มีความคิดเกินเลยกับเธอเลยสักนิด อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กู้อี๋ถามก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ชายแปลกหน้าคนไหนปรากฏตัวข้างกายโต้วโต้วเลย

"คุณเข้าใจผิดแล้วครับครูกู้อี๋ พี่เสวี่ยกับผมไม่มีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยาเลยแม้แต่นิดเดียว"

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็เป็น... พ่อของโต้วโต้ว!!"

"อ๋อ เธอมีพ่อตั้ง 4 คนแน่ะครับ เด็กตัวแค่นี้ ยังไงก็ต้องการความรักจากคนเป็นพ่อบ้างน่ะ"

คำตอบที่ดูเหมือนพูดเรื่องลมฟ้าอากาศ กลับทำให้กู้อี๋รู้สึกปวดหัวจี๊ด เหมือนสมองกำลังจะงอกออกมาเสียให้ได้

มีพ่อตั้ง 4 คนเหรอ? ความสัมพันธ์บ้านนี้มันจะซับซ้อนเกินไปแล้ว!

แต่พอได้ยินเจียงหานยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรกับซ่งเนี่ยนเสวี่ย กู้อี๋ก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็ต้องเก็บอาการไว้ ไม่ฉะนั้นคนอื่นจะหาว่าเธอเป็นพวกบ้าผู้ชาย

เจียงหานเป็นพวกผู้ชายสายตรง ยิ่งถ้าต้องคุยกับผู้หญิงที่ไม่สนิท เขาแทบจะหาหัวข้อสนทนาไม่เจอเลย แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ากู้อี๋ใส่ใจโต้วโต้วมาก จุดนี้ทำให้เจียงหานเริ่มประทับใจในตัวเธอ

"ถ้ามีเวลาฉันจะแวะไปที่ร้านนะคะ ปกติฉันไม่ค่อยสนใจเรื่องกินเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้คุณทำให้ฉันเริ่มหลงใหลในศาสตร์แห่งอาหารเข้าแล้ว ขอบคุณมากนะคะคุณเจียง"

"ยินดีครับ"

เจียงหานพยักหน้ายิ้มให้ และในจังหวะนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็น หลินเสี่ยวเฟย โทรมา

"ฮัลโหล เจียงหาน ไม่เจอกันนานเลย พรุ่งนี้ว่างไหม? คุณพ่อฉันอยากพบคุณค่ะ"

หลินเสี่ยวเฟยพูดเข้าเรื่องทันที น้ำเสียงของเธอดูอารมณ์ดีไม่น้อย

นับจากวันที่หลินเหวินเซวียนออกจากโรงพยาบาลก็ผ่านไปพักใหญ่แล้ว แม้เจียงหานจะไม่ได้ติดตามข่าวคราวมากนัก แต่ผ่านทางหน้าฟีดโซเชียลของหลินเสี่ยวเฟย เขาก็เห็นรูปการใช้ชีวิตของคุณพ่อหลินที่ดูมีสีเลือดฝาดและสุขภาพดีขึ้นมาก

นั่นถือเป็นเรื่องดี แต่เจียงหานก็ไม่ได้คิดจะไปเกาะแข้งเกาะขาตระกูลเศรษฐีที่ไหน เขาจึงปฏิบัติกับเธอเหมือนเพื่อนธรรมดาคนหนึ่ง

พรุ่งนี้เขาก็ไม่มีธุระด่วนอะไร โดยเฉพาะในช่วงที่พี่ใหญ่คนที่สองของจางชิงหยางยังเดินทางมาไม่ถึงเมืองเจียงไห่ ทางตำรวจก็ว่าง งานของเขาก็พลอยว่างไปด้วย

ในเมื่ออีกฝ่ายโทรมาเชิญ เขาก็ตอบตกลงไปว่าจะเข้าไปพบในวันพรุ่งนี้ช่วงบ่าย

กู้อี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงผู้หญิงลอดออกมาจากโทรศัพท์ แม้เธอจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ แต่เธอก็รวบรวมความกล้าขอเบอร์โทรศัพท์ของเจียงหานไว้ โดยอ้างว่าถ้ามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับโต้วโต้วที่โรงเรียน จะได้ส่งข่าวให้เขาดูได้โดยตรง

นี่ถือเป็นการสร้างสายสัมพันธ์แบบทางอ้อมที่เนียนใช้ได้เลยทีเดียว

ยามราตรีมาเยือน

เจียงหานกลับมาถึงร้าน หงเค่อสือเจียน

เรื่องที่เจียงหานไปแผลงฤทธิ์ที่โรงเรียนในวันนี้ ซ่งเนี่ยนเสวี่ยได้รับรู้ผ่านคำบอกเล่าของบรรดาครูหลายท่านแล้ว

เพียงแค่ส่งหนึ่งในสี่จตุรเทพไปที่โรงเรียน ปัญหาที่กวนใจเธอมาหลายวันก็คลี่คลายลงทันที ซ่งเนี่ยนเสวี่ยดีใจจนเนื้อเต้น

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เจียงหานโชว์ฝีมือในวันนี้ โต้วโต้วก็กลายเป็นเด็กดังในโรงเรียนไปโดยปริยาย ไม่เพียงแต่เพื่อนนักเรียนที่ชื่นชม แม้แต่คุณครูต่างก็ให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

"ยัยหนูนี่ตอนเลิกเรียนเดินยืดอกอย่างกับนกยูงลำพองแน่ะ ฉันเตือนพวกนายเลยนะว่าอย่าตามใจแกให้มากนัก"

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยบ่นยิ้มๆ จนตาหยีเป็นสระอิ โต้วโต้วคือแก้วตาดวงใจของเธอ คนเป็นแม่ย่อมภูมิใจอยู่แล้วที่ลูกได้รับความสนใจในแง่ดี

เรื่องนี้ทำให้ อาหนานรีบเสนอตัวทันทีว่า ถ้าคราวหน้าโรงเรียนมีเรื่องอะไรอีก ถึงตาเขาต้องออกโรงบ้างแล้ว

"พี่หนานไปแล้วก็ต่อด้วยฉัน พอฉันเสร็จก็ตาเจ้าหมาป่าเฒ่า" หลวงพี่ร่วมวงด้วย

"นายเป็นพระจะไปยุ่งอะไรกับเขาด้วย!!" เจียงหานหัวเราะด่าอย่างหมั่นไส้

แต่อันที่จริง ตั้งแต่หลวงพี่ติดคุก เขาก็ถูกลบชื่อออกจากวัดไปนานแล้ว จะพูดให้ถูกคือเขาเป็นพวก "สึกโดยปริยาย"

บรรยากาศที่สนุกสนานนั้นช่างแสนสั้นทว่าอบอุ่น

ใกล้ช่วงค่ำ จางชิงหยาง เดินโซซัดโซเซมาจากตึกฝั่งตรงข้าม พอเข้าประตูมาก็บอกให้เจียงหานทำบะหมี่คลุกซอสให้ชามหนึ่ง

ตั้งแต่พี่หลงต้องนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาล สภาพจิตใจของหมอนี่ก็หดหู่ลงไปเยอะ เหมือนสูญเสียเสาหลักไป ดูไร้ชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก

อย่างไรก็ตาม เขากลับเริ่มสนิทใจกับพวกเจียงหานมากขึ้นเรื่อยๆ

ดูเหมือนว่าเหตุการณ์ "โดนซ้อม" แบบงงๆ ในวันนั้น จะช่วยลดระยะห่างระหว่างพวกเขาลง

มันทำให้จางชิงหยางเกิดความรู้สึกไปเองว่า การเปิดใจคุยกับพวกเจียงหาน จะช่วยบรรเทาความโดดเดี่ยวที่ต้องอาศัยอยู่ในเมืองแปลกหน้าแห่งนี้ได้

"ดื่มเหล้าหน่อยไหม?"

ไม่นานนัก เจียงหานก็ยกชามบะหมี่มาวางตรงหน้าจางชิงหยาง

ตอนนี้ความกดดันตกอยู่ที่ฝั่งตำรวจ ดังนั้นจางชิงหยางจะล้มเลิกกลางคันไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเขาถอดใจแล้วหนีไป เบาะแสของขบวนการค้ายานี้คงไม่รู้ว่าจะต้องขุดรากถอนโคนกันไปถึงเมื่อไหร่

"เอามาสักสองขวดสิ อยู่คุยเป็นเพื่อนผมหน่อย" จางชิงหยางยิ้มบางๆ ก่อนจะเริ่มโซ้ยบะหมี่คำโต

ในยามที่เหนื่อยล้าที่สุด มีเพียงอาหารรสเลิศเท่านั้นที่ช่วยฟื้นฟูจิตใจได้ พอหมี่ลงท้องไปชามหนึ่ง พลังงานของเขาก็ดูดีขึ้นมาก

หลังจากแกล้มด้วยถั่วลิสงนิดหน่อย จางชิงหยางก็เริ่มเปิดกล่องพะวน

"ช่วงนี้หนักใจนิดหน่อยครับ ตลาดขยายตัวช้ามาก ผมปวดหัวจริงๆ เจียงหาน นายช่วยวิเคราะห์เรื่องหนึ่งให้ผมหน่อยสิ"

เจียงหานหูผึ่งทันทีแล้วถามต่อ "ว่ามาสิ"

แน่นอนว่าหัวข้อสนทนาของทั้งคู่คือเรื่อง "เครื่องเกม" แต่ในใจเจียงหานรู้ดีว่าเครื่องเกมนั้นหมายถึงยาเสพติด

ขณะนี้กล้องวงจรปิดกำลังจับภาพไปที่จางชิงหยางโดยตรง แต่เจ้าตัวไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดเหล่านี้เลย

"บริษัทแม่สั่งให้ผมหาตัวแทนจำหน่ายที่เหมาะสมในท้องที่ เมื่อไม่นานมานี้ ผมกับพี่หลงนัดเจอคนคนหนึ่งที่มีฉายาว่า เหอไป๋"

เหอไป๋ (เทพแห่งแม่น้ำ)... ช่างเป็นชื่อที่แปลกจริงๆ

เจียงหานไม่ขัดจังหวะ ปล่อยให้จางชิงหยางเล่าต่อ

จางชิงหยางเล่าว่า "ไอ้หมอที่ชื่อเหอไป๋นี่มีอิทธิพลในเมืองเจียงไห่มาก ตระกูลเขาก็ทำธุรกิจสายบันเทิงอยู่ แต่มันโลภมาก บอกว่าถ้าของล็อตนี้เข้าเจียงไห่ มันจะเป็นคนหาเครือข่ายปล่อยของเอง แต่ขอแบ่งกำไรแบบ 80/20 มันเอา 8 ส่วน ผมเอา 2 ส่วน ทั้งในตอนนี้และระยะยาว"

"สายบันเทิงเหรอ?"

คลับและสถานบันเทิงชื่อดังในเจียงไห่ส่วนใหญ่อยู่ในมือของขาใหญไม่กี่คน ถ้าระบุได้ว่าเป็นที่ไหน ก็จะยืนยันตัวตนของอีกฝ่ายได้ทันที

เบาะแสใหม่นี้ช่วยให้ตำรวจมีทิศทางในการสืบสวนก้าวหน้าไปอีกขั้น

การค้ายาคืออาชญากรรมที่มีความเสี่ยงสูง เจียงหานและพรรคพวกเคยเจอพวกพ่อค้ายาในคุกมาบ้าง ตามที่พวกนั้นเล่า สัดส่วนกำไรปกติคือคนต้นน้ำเอา 4 คนปลายน้ำเอา 6

แต่พอทำไปได้สักพัก สัดส่วนจะสลับกันเป็นคนต้นน้ำเอา 6 คนปลายน้ำเอา 4

สาเหตุเพราะเมื่อตลาดเปิดกว้างแล้ว ฝั่งที่มีของอยู่ในมือจะเป็นผู้มีอำนาจต่อรองสูงสุด

เจียงหานเอ่ยเสียงเข้ม "ไอ้เหอไป๋นี่มันไม่อยากให้พวกนายส่งคนเข้ามาในเจียงไห่มากเกินไป มันกะจะคุมตลาดที่นี่ไว้คนเดียวทั้งหมดน่ะสิ"

คำพูดที่แทงใจดำและตรงจุดทำเอาจางชิงหยางมองเจียงหานด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าเจียงหานจะมองทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้

เหอไป๋คิดแบบนั้นจริงๆ เขาไม่ยอมให้คนนอกเข้ามาแตะต้องเครือข่ายที่เขาวางไว้ในภายหลัง เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่จะรับประกันผลประโยชน์สูงสุดในระยะยาวของเขาได้