บทที่ 74 ถ้าฝึกจนสำเร็จ นั่นคือวิชาชีพขั้นสุดยอด

หากพูดถึงเรื่องการเปลี่ยนสีหน้า ครูใหญ่เกามั่นใจว่าในโรงเรียนนี้ไม่มีใครเทียบเขาได้

ถ้าในโรงเรียนมีพ่อครัวอย่างเจียงหาน ต่อไปคงใช้เป็นจุดขายหลักในการดึงดูดนักเรียนใหม่ได้สบายๆ

ทว่าเจียงหานรีบโบกมือปฏิเสธทันที เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อหางาน แต่มาเพื่อสอนให้พ่อครัวในโรงเรียนรู้จักวิธีปฏิบัติต่ออาหารทุกจานอย่างเหมาะสมต่างหาก

"ยังเป็นคำเดิมครับ เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งไป ผมจะสอนคุณทำกับข้าว ตอนนี้ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม?" เจียงหานหันไปถามเชฟโจวที่กำลังหน้าเสีย

"ได้... ไม่มีปัญหาครับ" เชฟโจวที่เพิ่งโดนฉีกหน้าตอบรับด้วยความอับอายและยอมจำนน

สำหรับคนธรรมดา เจียงหานไม่ใช่คนประเภทที่ได้ทีขี่แพะไล่ เพียงแต่พ่อครัวบางคนขาดจรรยาบรรณวิชาชีพไปบ้าง หากทำให้เขากลับตัวกลับใจได้ก็นับว่าคุ้มค่าที่จะช่วย

อย่างไรเสียโต้วโต้วยังต้องเรียนที่นี่ ไม่เห็นแก่หน้าพระก็ต้องเห็นแก่หน้าเจ้า หน้าตาของครูใหญ่เกาก็ยังต้องรักษาไว้บ้าง

การทำให้เรื่องบานปลายอาจจะสะใจชั่วคราว แต่เด็กอาจจะลำบากในภายหลัง ซึ่งเป็นสิ่งที่เจียงหานไม่อยากให้เกิดขึ้น

แต่ในฐานะตัวแทนผู้ปกครอง เขาก็ต้องทำให้โรงเรียนเห็นสถานการณ์ที่ชัดเจน และรู้ว่าเขาจริงจังกับเรื่องนี้แค่ไหน

เมื่อเห็นว่าเด็กๆ ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว เจียงหานจึงเตรียมสละเวลาครึ่งวัน เพื่อช่วยครูใหญ่เกาสะสางบรรยากาศในโรงอาหารของนักเรียนใหม่ทั้งหมด

เริ่มจากด้านสุขอนามัย

จุดไหนที่ไม่ผ่านเกณฑ์ เจียงหานเดินสำรวจเพียงรอบเดียวก็ชี้จุดบกพร่องออกมาได้ทั้งหมด

"ขยะเศษอาหารในช่วงเร่งด่วนต้องกำจัดทุกๆ ครึ่งชั่วโมง จดไว้หรือยัง?"

"จดแล้วครับ"

"วัตถุดิบแต่ละประเภทต้องแยกสถาที่จัดเก็บให้ชัดเจน เขียง มีด หรืออุปกรณ์ที่ใช้แล้ว ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อย เข้าใจไหม?"

"เข้าใจครับ"

"ส่วนเรื่องสำคัญที่สุดคือวัตถุดิบ วัตถุดิบที่เน่าเสียหรือหมดอายุอาจทำให้เด็กๆ เจ็บป่วยได้ เรื่องนี้คงไม่ต้องให้ผมย้ำนะ"

"จดไว้หมดแล้วครับ"

ร่างที่ดูสง่าและเด็ดเดี่ยวของเจียงหานเดินนำหน้า โดยมีกลุ่มพ่อครัวเดินตามหลังคอยรับคำวิจารณ์ แม้แต่ครูใหญ่เกาและครูอีกหลายท่านก็ยังร่วมเดินตามด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความละอาย

"บางทีพวกคุณอาจจะทำอาชีพพ่อครัวแค่เพื่อหาเลี้ยงปากท้อง แต่จงรู้ไว้ว่าอาหารทุกจานที่พวกคุณทำ คือตัวแทนของความเชื่อใจที่ลูกค้ามีต่อคุณ"

"แม้ลูกค้าเหล่านี้จะยังเด็กและไร้เดียงสา แต่พวกเขาก็บริสุทธิ์ที่สุด โรงเรียนคือสถานที่ประสิทธิ์ประสาทวิชา ผมหวังว่าทุกคนจะมอบความทรงจำที่งดงามในช่วงวัยเยาว์ให้กับเด็กๆ ผ่านอาหารเหล่านี้"

คำสอนของเจียงหานนั้นเรียบง่ายและน้ำเสียงแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของทุกคนในที่นั้น

กู้อี๋ในตอนนี้มองเจียงหานด้วยสายตาปลาบปลื้มราวกับเป็นแฟนคลับตัวยง

เขาก็แค่ผู้ปกครองคนหนึ่ง แต่ในยามที่เขายืนพูดอย่างเรียบง่าย บรรดาผู้บริหารโรงเรียนและพ่อครัวกลับต้องยืนฟังอย่างนอบน้อม ความแตกต่างที่ชัดเจนนี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนไหนก็เกิดความรู้สึกพิเศษได้

ทว่าน่าเสียดาย... เขามีครอบครัวแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้อี๋ก็แอบถอนหายใจด้วยความเสียดาย

ปัญหาด้านสุขอนามัยได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็ว ครูใหญ่เกายังรับปากว่าหลังจากนี้จะทำการจัดระเบียบให้เป็นมาตรฐานสากลทันที

ต่อไปจะไม่มีการทำแบบผักชีโรยหน้า ต่อให้เป็นญาติพี่น้องของเขาเอง เขาก็จะจัดการอย่างเคร่งครัดแน่นอน

เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ เจียงหานจึงเริ่มพอใจขึ้นมาบ้าง

เวลาที่เหลือ เจียงหานก็กลับมาสุภาพเหมือนเดิม ไม่ได้เย็นชากับเหล่าพ่อครัวอีกต่อไป

พวกพ่อครัวที่ได้เห็นฝีมือขั้นเทพของเจียงหาน ต่างพากันเอ่ยปากถามว่าอยากเรียนวิธีทำ "ข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟ" จานนั้น

"วิธีทำจานนี้ไม่ยากครับ แต่ถ้าอยากจะทำให้ออกมาสมบูรณ์แบบ อาจจะต้องใช้เวลาฝึกฝนสักหน่อย"

จริงๆ แล้ววัตถุดิบของเมนูนี้มีเพียงไม่กี่อย่าง ความยากอยู่ที่การควบคุม "จังหวะ" ในกระบวนการทำ

โดยเฉพาะเรื่องของระดับไฟและอุณหภูมิ

แม้เพียงวินาทีเดียวที่คลาดเคลื่อน ก็อาจทำให้ข้าวระเบิดก่อนเวลา หรือทำให้รสชาติสูญเสียไปได้

เมื่อได้ฟังเจียงหานอธิบายอย่างไม่ปิดบัง ทุกคนถึงได้เข้าใจว่าทำไมอาหารจานนี้ถึงมหัศจรรย์นัก

เหตุผลคือเจียงหานสามารถจับ "จุดวิกฤต"  ของการระเบิดได้อย่างแม่นยำ

โครงสร้างโมเลกุลภายในเมล็ดข้าวขยายตัวด้วยความร้อนสูง แต่ในจังหวะสุดท้ายก่อนที่จะแตกออก เขากลับลดอุณหภูมิลงอย่างฉับพลันเพื่อล็อคพลังงานความร้อนเอาไว้ข้างใน

บวกกับการเคลือบด้วยไข่ พลังงานนี้จึงคงอยู่ในเมล็ดข้าวได้นาน

เมื่อนำเข้าปากและถูกแรงกดจากการเคี้ยว มันจึงเกิดภาพปรากฏการณ์อย่างที่เห็นก่อนหน้านี้

ฟังดูง่ายแต่ทำยาก สมองบอกว่าเข้าใจแต่มือกลับทำไม่ได้ เหล่าพ่อครัวได้แต่พยักหน้ากึ่งรับกึ่งสู้ ตั้งใจว่าหลังเลิกงานจะไปลองฝึกฝนดูบ้าง

ถ้าฝึกจนสำเร็จ นั่นคือวิชาชีพขั้นสุดยอดเลยทีเดียว

ทว่าในใจเจียงหานรู้ดีว่ามันไม่ได้ฝึกง่ายขนาดนั้น กว่าเขาจะบรรลุความสามารถในการสังเกตจุดวิกฤตของอาหารได้ เขาต้องใช้เวลาเกือบสิบปีเต็ม

เจียงหานใช้เวลาเกือบทั้งช่วงบ่ายไปกับการจัดระเบียบโรงอาหาร

แม้เขาจะมีฐานะเพียงผู้ปกครอง แต่กลับได้รับการยอมรับจากบรรดาครูอย่างท่วมท้น

เพราะผู้ปกครองที่มีความรับผิดชอบและไม่หาเรื่องกดดันโรงเรียนแบบเจียงหานนั้นหาได้ยากมาก

ตอนนี้ครูใหญ่เกาไม่เพียงแต่ชวนเขามาเปิดร้าน แต่ยังเสนอให้เขาเข้าร่วม "สมาคมผู้ปกครอง" เพื่อช่วยให้คำแนะนำแก่โรงเรียนบ่อยๆ ในอนาคตอีกด้วย

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ส่วนเชฟโจวผมได้คุยกับเขาเป็นการส่วนตัวแล้ว เขามีทัศนคติที่ดีมาก ส่วนที่บอกว่าเลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งไป นั่นก็แค่คำพูดประชดประชัน ผมแค่แนะนำวิธีทำอาหารให้เขา และเขาก็ยอมรับคำวิจารณ์ของผมด้วยดี" เจียงหานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

จะไม่ยอมรับได้ยังไงล่ะ! กู้อี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบคิดในใจอย่างอึ้งๆ

หลังจากจัดระเบียบสุขอนามัยเสร็จ เจียงหานก็กลับไปที่ช่องหมายเลข 3 แล้วคว้าตัวเชฟโจวไปคุยส่วนตัว แม้คนอื่นจะไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น แต่กู้อี๋ที่ขี้สงสัยแอบมองผ่านช่องว่างจนเห็นหมดแล้ว

หมอนี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อต่อหน้าเชฟโจวเพื่อโชว์กล้ามเนื้อและรอยสักเต็มตัว ทำเอาเชฟโจวอึ้งกิมกี่อยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เป็นการข่มขวัญชัดๆ ว่าหลังจากนี้ให้ตั้งใจทำงาน ไม่อย่างนั้นจะโดนอัดแน่

โคตรแมนเลย!

กู้อี๋นึกถึงภาพที่ทั้งเย้ายวนและชวนหัวนั้นแล้วก็อดแอบยิ้มไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เจียงหานไม่รู้เลยว่าตัวเอง "หลุด" ต่อหน้ากู้อี๋ไปแล้ว

เขาแค่ใช้ "อีกวิธีหนึ่ง" เพื่อให้เชฟโจวเห็นความแตกต่างว่า กับข้าวก็ทำสู้ไม่ได้ คนคุณก็สู้ไม่ไหว

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในโรงเรียน เจียงหานเดินทอดน่องไปตามคำเชิญของกู้อี๋ที่อยากพาเขาชมสถานที่เรียนของโต้วโต้ว

จริงๆ แล้วในใจเจียงหานก็รู้สึกตื้นตันไม่น้อย

เขาไม่เคยเข้าโรงเรียน ไม่ใช่เพราะเขาโง่ แต่เพราะตั้งแต่เด็ก เขามีครูสอนพิเศษส่วนตัวคอยสอนความรู้ทุกแขนง

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ความรู้เหล่านั้นจะวนเวียนอยู่กับการทำอาหาร

ดูเหมือนว่าในสายเลือดที่ติดตัวมาแต่เกิด จะมีรหัสพันธุกรรมของนักชิมและยอดเชฟไหลเวียนอยู่

ตระกูลเจียงไม่ได้มีฐานที่มั่นอยู่ในเมืองเจียงไห่ แต่กลับอยู่ในมหานครที่รุ่งเรืองและห่างไกลออกไป แต่ในความทรงจำ เจียงหานกลับไม่มีความผูกพันกับสถานที่แห่งนั้นเลยแม้แต่น้อย

คนตระกูลเจียง... เลือดเย็นเกินไป

กู้อี๋ที่เดินอยู่ข้างๆ มองเจียงหานที่มีท่าทางเศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า

"คุณเจียงคะ... คุณคืนดีกับแม่ของโต้วโต้วแล้วเหรอ?"