บทที่ 73 ถูกเขาขี่คอลงมือตบหน้าตัวเอง

การสะบัดกระทะด้วยมือเดียว พ่อครัวสิบคนจะมีสักห้าคนที่ทำได้เชี่ยวชาญ

เทคนิคการสะบัดกระทะหลักๆ คือการใช้ทั้งสิบนิ้วประคองกระทะ ใช้นิ้วหัวแม่มือหนีบไว้ แล้วใช้แรงส่งที่พอเหมาะ โดยมีข้อมือเป็นจุดสำคัญ ผลักไปข้างหน้าแล้วดึงกลับ พร้อมกับตวัดยกขึ้นด้านบน อาศัยกำลังจากข้อมือและแขนในการพลิกกระทะด้วยมือเดียว

อาหารที่ผ่านการสะบัดกระทะจะได้รับความร้อนสม่ำเสมอ เครื่องปรุงเข้าเนื้อได้ดีกว่า การทำเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อความเท่ แต่สิ่งสำคัญคือเพื่อรับประกันรสสัมผัสและสีสันของอาหาร

ทว่าการสะบัดกระทะเป็นเวลานานถือเป็นภาระทางกายที่หนักหน่วงสำหรับพ่อครัวทุกคน พ่อครัวที่ผัดกับข้าวมานานหลายปีส่วนใหญ่จึงมักจะมีโรคประจำตัวบริเวณข้อมือ

เชฟโจวไม่ปฏิเสธว่าเขาก็มีพื้นฐานข้อนี้ แต่การจะใช้สองมือสะบัดกระทะใบใหญ่พร้อมกันสองใบนั้น เขาไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน

เจียงหานผู้เหนือชั้นขยับมือซ้ายขวาประสานกัน เมล็ดข้าวในกระทะพุ่งทะยานพลิกคว่ำพลิกหงายอยู่กลางอากาศ

ความเร็วที่ใช้รวดเร็วเสียจนน่าขนลุก

เมล็ดข้าวสีเหลืองทองที่ไหลหลั่งจากบนลงล่าง เปลี่ยนช่วงเวลานี้ให้กลายเป็นอาหารตาที่หาชมได้ยาก

หากมองจากระยะไกล ด้านหน้าของเจียงหานราวกับมีน้ำตกสีทองไหลรินอยู่กลางอากาศ ทุกจังหวะการพลิกและการผัด กลิ่นหอมของข้าวและเครื่องปรุงก็ระเบิดออกมาจากช่องหมายเลข 3 ทันที

"นี่มันข้าวผัดอะไรกัน? ไม่เคยเห็นใครทำด้วยวิธีแบบนี้มาก่อนเลย!"

"ฉันทำไม่เป็น อาจารย์ไม่เคยสอน สงสัยไอ้แก่หนั่นจะกั๊กวิชาไว้จริงๆ"

ครูใหญ่เกามองเจียงหานอย่างไม่ยากจะเชื่อ สายตาเต็มไปด้วยความระแวงก่อนจะหันไปถามกู้อี๋ที่อยู่ข้างๆ ว่า "ครูกู้อี๋ ผู้ปกครองคนนี้คุณหามาเพื่อฉีกหน้าผมใช่ไหม! ดูคุณสนิทสนมกับลูกสาวเขาจังเลยนะ!"

กู้อี๋ฝืนยิ้มออกมา เธอจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจียงหานมีความสามารถขนาดนี้ แต่นี่มันก็น่าทึ่งเกินไปจริงๆ สมัยนี้แม้ผู้ชายทำกับข้าวจะเป็นเรื่องปกติ แต่ผู้ชายที่ทำเก่งระดับเจียงหานนั้นหาได้ยากยิ่ง

"ครูใหญ่เกาครับ ในเมื่อฝีมือเราสู้เขาไม่ได้ ก็ต้องยอมรับความจริงนะคะ"

กู้อี๋ตอบกลับอย่างนุ่มนวล แต่ทำเอาครูใหญ่เกาโกรธจนตัวสั่น

ภายในครัว เมื่อเจียงหานปิดเตา ข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟกระทะแรกก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

กลิ่นหอมอบอวลไม่จางหาย ความหอมมันอันเป็นเอกลักษณ์ของไข่ทำให้เหล่านักเรียนถึงกับน้ำลายสอ

ลำพังแค่ปริมาณจากสองกระทะนี้ ก็เพียงพอให้เด็กๆ 50 คนกินจนอิ่ม

เมื่อเห็นเจียงหานถือกะละมังเดินผ่านหน้าไปอย่างผ่าเผย เชฟโจวที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายก็ยอมหลีกทางให้ด้วยความไม่เต็มใจ

แต่ปากยังแข็งพูดว่า "ก็แค่ลูกไม้แพรวพราว จะอร่อยสักแค่ไหนเชียว"

จะอร่อยหรือไม่ ทุกคนจะเป็นคนตัดสินเอง

โต้วโต้วที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นคนแรกที่ตักไปลองชิม ส่วนเด็กคนอื่นๆ ด้านหลังก็ทยอยเข้าแถวตามลำดับ ถือกล่องข้าวรอเจียงหานตักให้

เหล่าพ่อครัวที่ยืนมุงดู รวมถึงครูใหญ่เกาและครูคนอื่นๆ ลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะหน้าด้านตักมาลองหนึ่งถ้วย

ไม่ว่ายังไง อาหารกลางวันมื้อพิเศษแบบนี้พวกเขาก็ไม่เคยชิม อีกอย่างตอนเจียงหานทำมันดูน่าตื่นตาตื่นใจ ส่วนรสชาตินั้น ต้องเข้าปากก่อนถึงจะรู้

ตอนนั้นเอง กู้อี๋ที่ถือข้าวที่ตักมาแล้วพึมพำกับตัวเองว่า "ข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟ? ชื่อเท่ชะมัด"

หากดูจากรูปลักษณ์ อาหารจานนี้ของเจียงหานมีการจับคู่สีที่สดใส สีเขียวของแตงกวาและสีแดงของแครอทสลับกันอย่างลงตัวในหมู่เมล็ดข้าว

และจุดสำคัญคือเมล็ดข้าวที่ไม่เหมือนข้าวสวยทั่วไป หลังจากผ่านการทอดกึ่งอบด้วยความร้อนสูง เมล็ดข้าวแต่ละเม็ดก็พองตัวกลมมน เนื่องจากภายนอกเคลือบด้วยไข่ จึงดูเหมือนเม็ดถั่วที่ขยายขนาดขึ้นมา

กลิ่นหอมกรุ่นลอยออกมาจากจานข้าว ต่อให้เป็นคนที่ทานอิ่มมาแล้วก็ยากจะห้ามใจไม่ให้พยาธิในท้องทำงานจนต้องหยิบช้อนตักข้าวคำหนึ่งเข้าปาก

ครูใหญ่เกาทนรอแบบไม่มีคำตอบไม่ไหว รีบยัดคำโตเข้าปากทันที

แต่ในจังหวะนั้น เจียงหานกลับยิ้มแล้วพูดกับทุกคนว่า "แนะนำว่าให้ทานคำเล็กๆ นะครับ"

"ทำไมล่ะ?"

ครูใหญ่เกาตอบกลับอย่างไม่พอใจ และตั้งใจจะกินคำใหญ่ต่อไป

"เพราะว่า... มันจะระเบิดครับ!"

สิ้นเสียงของเจียงหาน ทันใดนั้น ทั่วทั้งโรงอาหารก็เกิดเสียงดัง "เปรี๊ยะ ปะ" ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่เมื่อมาจากคนจำนวนมากพร้อมกัน มันจึงเหมือนเสียงเล่นพลุกระดาษ ในวันปีใหม่ที่ดังมาจากทุกสารทิศ

เชฟโจวที่ตะลึงงันรีบมองตามเสียง จึงพบว่าเสียงเหล่านั้นดังออกมาจาก "ปาก" ของทุกคนนั่นเอง

เขาเกาหัวอย่างงุนงงพลางถามติดอ่างว่า "ระ...ระเบิดจริงๆ เหรอ?"

"ว้าว! มันระเบิดจริงๆ ด้วย! เหมือนภูเขาไฟพ่นลาวาเลย!"

"มิน่าถึงชื่อข้าวผัดระเบิดภูเขาไฟ ตอนใส่ปากแรกๆ ยังไม่มีอะไร แต่พอเคี้ยวปุ๊บมันก็ดังเปรี๊ยะปะแตกกระจายในปากเลย ทำให้นึกถึงลูกอมเปรี๊ยะปะเลย อร่อยมาก!"

มันมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

เชฟโจวมองไปทางครูใหญ่เกาอย่างไม่เชื่อสายตา

ตาแก่นั่นตอนนี้เหมือนโดนมนต์สะกด เขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวเพราะมันเหลือเชื่อเกินไป ไม่นึกเลยว่าป๊อปคอร์นข้าวที่ไม่ได้ระเบิดในกระทะ กลับมาระเบิดในปากแทน

ความนุ่มละมุนและรสเลิศของไข่ ผสมกับความกรอบหอมของผัก เดิมทีมันก็ทำให้หยุดกินไม่ได้อยู่แล้ว

แต่พอมี "การระเบิด" เข้ามาเสริม มันเหมือนกับจะกระชากวิญญาณคนกินออกไปเลยทีเดียว

จินตนาการถึงความรู้สึกที่เมล็ดข้าวแต่ละเม็ดหมุนวนและกระโดดอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟันได้ไหม? ตอนนี้แหละที่หัวคิ้วที่เคยขมวดมุ่นของครูใหญ่เกาคลายออกอย่างหมดจด

อาหารที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานแบบนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ประสาทสัมผัสการรับรสรู้สึกดี แต่ยังส่งผลต่อสภาพจิตใจ ทำให้ผู้คนหวนนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขในวัยเด็ก

สถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่ นักเรียนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เบียดเสียดกันอยู่ที่หน้าช่องหมายเลข 3 เมื่อเห็นว่าอาหารกระทะแรกใกล้จะหมด เจียงหานก็หันกลับไปเริ่มทำกระทะที่สองทันที

หากแม้แต่การทานข้าวยังกลายเป็นเรื่องสนุก นั่นแหละคือวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เด็กๆ รักการมาโรงเรียน

เชฟโจวไม่อยากเชื่อมาตลอดว่าผู้ปกครองของนักเรียนจะมีฝีมือขนาดนี้ แต่เสียงตอบรับจากคนรอบข้างพิสูจน์แล้วว่า อีกฝ่ายใช้ "ฝีมือ" สยบทุกคนในที่นี้ได้อย่างราบคาบจริงๆ

อาศัยช่วงที่เจียงหานไม่ทันสังเกต เชฟโจวหยิบช้อนตักเข้าปากคำหนึ่ง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็พูดอะไรไม่ออกอีกเลย

ไม่ว่าจะเป็นรสชาติหรือรูปลักษณ์ อาหารจานนี้เหนือกว่าเขาที่ทำมาหลายสิบปีอย่างเทียบไม่ติด

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินวิธีทำอาหารแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะมาตบหน้าเขา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าถูกเขาขี่คอลงมือตบหน้าตัวเอง

สิบกว่านาทีต่อมา ข้าวสารสองกระสอบที่ช่องหมายเลข 3 ก็หมดเกลี้ยง ทั้งครูและนักเรียนต่างอิ่มจนพุงกาง

พวกพ่อครัวที่เคยส่งเสียงโวยวายว่าจะหยุดงาน ตอนนี้แต่ละคนเหมือนมะเขือเทศที่ถูกน้ำค้างแข็งกัด เซื่องซึมและเงียบกริบอยู่ด้านข้าง

เชฟโจวเองก็จนปัญญา ได้แต่ลูบหน้าตัวเองรอให้ครูใหญ่เกาเป็นฝ่ายพูด

"เอ่อ... คุณผู้ปกครองครับ ฝีมือทำอาหารของคุณยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่ทราบว่าสนใจจะมาเปิดช่องจำหน่ายอาหารในโรงเรียนของเราไหมครับ? ผมยินดีให้สิทธิพิเศษในการเข้ามาทำเลยนะ"