บทที่ 72 ข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟเปิดเตา

"คุณผู้ปกครองครับ ตอนนี้มีนักเรียนอย่างน้อยหนึ่งหรือสองร้อยคนที่รอทานอาหารอยู่ คุณอย่ามาเล่นตลกเลย!" ครูใหญ่เกาเตือนเจียงหานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทว่าเจียงหานกลับยิ้มและตอบว่า "แค่ช่องจำหน่ายอาหารเดียวที่ผมทำ ก็พอให้พวกเด็กๆ กินแล้วครับ"

พูดจบ เจียงหานที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉยก็เช็ดเขียงจนสะอาดด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว เขาตอกไข่ใส่กะละมังใบใหญ่จนเต็ม จากนั้นก็หยิบแครอทและแตงกวาสิบกว่าหัวที่พอดูได้ออกมาจากตู้ นำทั้งหมดใส่ลงในซิงค์แล้วเริ่มล้างน้ำสะอาด

ท่าทางแบบนี้ดูไม่เหมือนแค่พูดเล่นเสียแล้ว

เชฟโจวและครูใหญ่เกามองหน้ากัน ทั้งคู่สบตากันเหมือนตกลงอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะเฝ้าดูเจียงหานแสดงฝีมือด้วยสีหน้าดูแคลน

ช่องจำหน่ายอาหารช่องเดียว จะทำอาหารเลี้ยงคนประมาณสองร้อยคนได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้หรอก!

ทำโจ๊กขาวเลี้ยงยังจะง่ายกว่าเสียอีก

ในเมื่ออวดเก่งนัก ก็ปล่อยให้เขาลองดู

เดี๋ยวพอเจียงหานทำออกมาไม่ได้ เขาก็คงจะถอยไปเอง เชฟโจวรอเวลาที่จะตบหน้าเจียงหานคืนอยู่

เพียงครู่เดียว รอบบริเวณช่องหมายเลข 3 ก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มามุงดู เมื่อเห็นเจียงหานจัดการวัตถุดิบอย่างชำนาญ เชฟโจวก็เริ่มใจคอไม่ดี หรือว่าหมอนี่จะมีฝีมือจริงๆ?

กู้อี๋ในตอนนี้นั่งลุ้นจนเหงื่อซึม แต่พอเธอมาลองนึกดู แม่ของโต้วโต้วดูเหมือนจะเปิดร้านอาหาร บางทีพ่อของโต้วโต้วก็อาจจะถนัดทำกับข้าวเหมือนกัน

และเมนูที่เจียงหานจะทำในวันนี้ คืออาหารระดับค่อนข้างต่ำในตำรา "คัมภีร์อาหารจากใจ": ข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟ

วิธีการทำเมนูนี้ค่อนข้างง่าย วัตถุดิบที่ใช้ส่วนใหญ่ก็เป็นเครื่องปรุงพื้นฐานทั่วไป

เหตุผลที่มันถูกจัดอยู่ในคัมภีร์อาหารเล่มนี้ หลักๆ อยู่ที่วิธีการทำที่ค่อนข้างแปลกประหลาด

อีกทั้งผลลัพธ์ที่ได้จะมีรสหวานหอม รูปลักษณ์ภายนอกอาจจะไม่ดูหรูหราสง่างาม แต่กลับดูน่ารักและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัยเด็ก

มีอยู่ปีหนึ่งในวันเด็ก เจียงหานเคยทำเมนูนี้ในคุก พวกนักโทษถึงกับร้องไห้ด้วยความตื้นตัน เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงรสชาติแห่งความทรงจำในวัยเยาว์จากอาหารจานนี้

ดังนั้นโดยรวมแล้ว อาหารจานนี้ถูกสร้างมาเพื่อเด็กๆ โดยเฉพาะ

เจียงหานแบกรับภาระการจัดหาอาหารกลางวันเพียงลำพัง แต่เขาไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย

เขาหั่นแตงกวา แครอท และไส้กรอกเป็นลูกเต๋าอย่างคล่องแคล่ว แล้วใส่ลงในกะละมังใบใหญ่คนให้เข้ากัน

จากนั้นเขาก็ขยับมือทั้งสองข้างพร้อมกัน คว้ากระทะเหล็กใบใหญ่สองใบมาล้างด้วยน้ำมันเพื่อเปิดเตา

เชฟโจวมองออกว่าสิ่งที่เจียงหานกำลังจะทำต่อไปก็แค่ข้าวผัดไข่ธรรมดา

พูดตามตรง อาหารพื้นๆ แบบนี้ เด็กไม่กี่ขวบยังรู้เลยว่าทำยังไง ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น

แต่ที่น่าประหลาดใจคือ เจียงหานเพียงแค่ปรายตามองหมอหุงข้าวที่นึ่งข้าวไว้ก่อนหน้านี้ แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะใช้มันเลยแม้แต่น้อย

"เขาไม่ได้จะทำข้าวผัดไข่เหรอ? อย่าบอกนะว่าแม้แต่ข้าวที่ฉันนึ่งเขาก็ยังดูถูก?" เชฟโจวกัดฟันพึมพำกับตัวเอง

จนกระทั่งเจียงหานแกะกระสอบข้าวสารใหม่ที่ยังไม่ถูกใช้ ทุกคนถึงได้เข้าใจว่า ที่แท้ผู้ปกครองคนนี้คิดจะเริ่มทำตั้งแต่ต้น

"ล้อเล่นหรือเปล่า กว่าเขาจะซาวข้าวเสร็จแล้วหุงจนสุก ผมว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมงพอดี!"

"นึกว่าช่วงบ่ายพวกเด็กๆ ไม่มีเรียนหรือไง!"

ฝูงชนต่างซุบซิบวิจารณ์ แต่เจียงหานกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาหยิบข้าวสารออกมา ใช้จานแบ่งเป็นหลายส่วนแล้วเทลงไป

ในทางกลับกัน วิธีการของเขาไม่ใช่การทำข้าวผัดไข่แบบปกติ

แม้แต่ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ณ ขณะนี้ ก็ยังไม่มีใครดูออกว่าเจียงหานกำลังเล่นตลกอะไรอยู่

นึกว่าจะทำข้าวผัดไข่ แต่ข้าวที่นึ่งเสร็จแล้วเขากลับไม่มองสักนิด

นึกว่าจะเริ่มทำตั้งแต่ต้น แต่เขากลับหยิบข้าวสารดิบๆ มาใส่จานไว้

บนโต๊ะในครัวมีพัดลมไฟฟ้าตัวเล็กตัวหนึ่ง เดิมทีมีไว้ให้เชฟโจวใช้ระบายความร้อน แต่ในวินาทีนี้มันกลับถูกเจียงหานยึดไปใช้ทันที

หลังจากเปิดสวิตช์ เจียงหานก็ถือจานด้วยสองมือ เทข้าวสารลงมาจากกลางอากาศให้ลงในชามที่เตรียมไว้ แล้วอาศัยแรงลมคอยเป่าเศษผงและฝุ่นละอองออกจากข้าวสาร

หลังจากทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ข้าวสารที่ผ่านการ "ซาวแห้ง" ยังคงรูปเดิมเอาไว้ มันใสเป็นประกายและไม่มีสิ่งเจือปนใดๆ จากนั้นเจียงหานถึงได้วางมันเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

กระทะใบใหญ่ที่เปิดเตาไว้ก่อนหน้านี้ร้อนจนกลายเป็นสีแดง เจียงหานหยิบแกลลอนน้ำมันเทน้ำมันพืชลงไปเกือบครึ่งกระทะ

เมื่อความร้อนรวบรวมได้ที่ ฟองน้ำมันก็เริ่มก่อตัวจากรอบด้านแล้วค่อยๆ กระจายตัวออก

"สิ่งที่คุณกำลังจะได้เห็นต่อไปนี้ คือข้าวผัดไข่ระเบิดภูเขาไฟ ดูให้ดีล่ะทุกคน"

เจียงหานมีสีหน้าเคร่งขรึม เขามองน้ำมันที่ร้อนจัดในกระทะ แล้วเทข้าวสารแห้งหนึ่งชามลงไปทันที ในขณะที่ข้าวสารเหล่านั้นยังไม่ทันระเบิดพอง เขาก็เทไข่แดงที่ตีไว้ลงไปอีกหนึ่งกระบวย ทันใดนั้นของเหลวสีเหลืองสดก็เคลือบไปบนผิวของข้าวสาร

มันดูเหมือนพิซซ่าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มีสีเหลืองทองน่าทาน

ไม่มีใครเคยเห็นวิธีทำอาหารแบบนี้มาก่อน เชฟโจวเองก็นึกสงสัยว่านี่มันไม่ใช่ขั้นตอนเริ่มต้นของการทำป๊อปคอร์นหรอกหรือ?

แล้วจะตั้งชื่อให้ยาวเหยียดไปทำไม

ทว่าเรื่องยังไม่จบ ตามขั้นตอนปกติถัดไป ควรจะปิดฝากระทะแล้วรอให้ข้าวสารในกระทะระเบิดพองจนหมด

แต่ตอนนี้เจียงหานกลับยืนนิ่งเหมือนหุ่นไม้ เฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวในกระทะอย่างไม่วางตา

เขาชำเลืองมองระดับไฟที่ก้นกระทะ แล้วจ้องเขม็งไปที่ของในกระทะที่กำลังจะระเบิดออก จากนั้นเรื่องที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น ในตอนที่ข้าวสารเม็ดแรกกำลังจะเปลี่ยนรูปร่าง เขากลับ "ปิดไฟ" ทันที

ทุกคนที่เฝ้ารอด้วยใจจดจ่อว่าจะได้เห็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ กลับถูกเจียงหานดับไฟขัดจังหวะอย่างไม่ใยดี ความรู้สึกนี้เหมือนเข้าไปในร้านนวด ถอดกางเกงเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็นคุณยายแก่ๆ

"เล่นตลกอะไรเนี่ย? นี่มันทำอาหารภาษาอะไร ข้าวสารกึ่งสุกกึ่งดิบจะไปกินได้ยังไง?"

"หมอนี่คงไม่ได้มาเล่นตลกใช่ไหม"

เพื่อนร่วมงานของเชฟโจวพากันหัวเราะลั่น ต่างมองดูเจียงหานปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่ม

บางทีหมอนี่อาจจะแค่มาเรียกร้องความสนใจเท่านั้น

กู้อี๋มองเจียงหานด้วยความกังวล โชคดีที่โต้วโต้วที่อยู่ข้างๆ ยังคงรออย่างสงบนิ่ง ดูเหมือนเธอจะไม่เคยกลัวเลยว่าพ่อเจียงของเธอจะทำอาหารที่ล้มเหลวออกมา

ในห้องครัว

เจียงหานทำตามขั้นตอนเดิมซ้ำๆ ทั้งการเปิดเตา ทอด และเทไข่แดง

จนกระทั่งกะละมังใบใหญ่ข้างๆ เต็มไปด้วย "ของกึ่งสำเร็จรูป" ที่ตักขึ้นจากกระทะ

จากนั้นเจียงหานจึงเริ่มตั้งสมาธิ ล้างกระทะทั้งสองใบให้สะอาดอีกครั้ง พอคั่วจนแห้งเขาก็เริ่มเข้าสู่ขั้นตอนการผัดเครื่องปรุงตามปกติ

มือซ้ายและขวาถือตะหลิวข้างละอัน แขนทั้งสองข้างขยับเหมือนเครื่องจักรเหวี่ยงไปมาในกระทะ

เครื่องปรุงที่หั่นเตรียมไว้ถูกเทลงไป ตามด้วยเครื่องปรุงรสเล็กน้อย เมื่อเวลาผ่านไปไม่กี่นาที กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของอาหารก็เริ่มขจรขจายออกมา

"เพียงแค่ใช้เกลือกับน้ำตาลธรรมดา ก็ทำให้ผักส่งกลิ่นหอมได้ขนาดนี้ บอกได้เลยว่าความสามารถในการควบคุมไฟและเวลาของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ดูต่อสิ เขากำลังจะเทข้าวในกะละมังลงไปแล้ว"

"ผัดกับข้าวสองมือพร้อมกัน ฝีมือแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

เป็นอย่างที่คิด เจียงหานวางตะหลิวในมือลง แล้วตักป๊อปคอร์นกึ่งสำเร็จรูปเมื่อครู่ส่วนหนึ่งใส่ลงในกระทะ

จากนั้นเขาก็เร่งไฟจนแรง มือทั้งสองข้างของเจียงหานในวินาทีนี้ เริ่มขยับสะบัดกระทะ จนคนทั้งโรงอาหารต้องตกตะลึง