บทที่ 71 ฉันว่าคุณมาป่วนมากกว่า ไม่ทำมันแล้ว!

ที่แท้ผู้ชายคนนี้คือครูใหญ่ บางทีเขาอาจจะรู้เห็นเป็นใจกับเรื่องแบบนี้มานานแล้ว เขาจึงดึงกู้อี๋ไปด้านข้างแล้วอธิบายอย่างใจเย็นว่า "อาจจะเป็นเพราะวัตถุดิบวันนี้ไม่สด เดี๋ยวผมจะกลับไปเตือนให้ปรับปรุงในครั้งหน้า คุณรีบทานให้เสร็จแล้วไปพักผ่อนเถอะ"

"แต่เด็กหลายคนกินข้าวโรงอาหารช่วงสองสามวันมานี้แล้วท้องเสียนะคะ" กู้อี๋โต้แย้งด้วยความโกรธ ถ้าวันนี้เธอไม่ได้พาเจียงหานมาด้วย เธอคงนึกไม่ถึงเลยว่าพวกเด็กๆ ต้องกินของแบบนี้ทุกวัน

เมื่อเห็นกู้อี๋ยังไม่ยอมจบเรื่องนี้ ครูใหญ่เกาก็เริ่มไม่พอใจและปรายตามองเธอแวบหนึ่ง

"ทำหน้าที่ครูสอนเต้นฝึกหัดของคุณให้ดีก็พอ ส่วนเรื่องที่คุณแจ้งมาผมจะไปตรวจสอบให้ชัดเจน อย่ากวนเวลาทานข้าวของเด็กๆ เลย"

"ฉัน..."

เมื่อเผชิญกับคำตำหนิที่เข้มงวด กู้อี๋ทำอะไรไม่ถูกได้แต่หันไปมองเจียงหาน

เธอเป็นเพียงครูฝึกหัดที่มาทำงานที่นี่ จะไปมีสิทธิ์มีเสียงในการเสนอแนะอะไรได้ ต่อให้แจ้งเรื่องไป เบื้องบนก็คงไม่ฟังเธออยู่ดี

"เอ๊ะ? เจียงหานล่ะ?"

กู้อี๋หันกลับไปหาเจียงหาน พบว่าพ่อของโต้วโต้วไม่ได้อยู่ที่ที่นั่งแล้ว พอตั้งสติได้อีกที ก็เห็นเขาถือจานข้าวเดินตรงไปยังช่องจำหน่ายอาหารหมายเลข 3

หมอนี่จะทำอะไรน่ะ?

กู้อี๋มองตามเจียงหานไป เห็นเขาเดินไปที่หน้าช่องหมายเลข 3 ต่อหน้าทุกคน แล้วเทอาหารในจานทิ้งลงที่หน้าเคาน์เตอร์ส่งอาหารทันที

จากนั้นเขาก็พูดกับพ่อครัวคนนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า "เลิกเรียนแล้วอย่าเพิ่งไปนะ ผมจะสอนคุณทำกับข้าวเอง!"

"เฮ้ย! ไอ้หนู แกพูดเรื่องอะไรวะ? ระวังโดนหมัดนะเว้ย!"

พ่อครัวที่รู้สึกว่าถูกหมิ่นเกียรติฟิวส์ขาดทันที เขาชี้หน้าด่าเจียงหานด้วยความโกรธจัด

ส่วนเจียงหานยังมีสีหน้าเรียบเฉยและยิ้มตอบ "วันนี้ผมมาคุยกับคุณในฐานะผู้ปกครองคนหนึ่ง ถ้าคุณฟังที่ผมพูดไม่รู้เรื่อง ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจแล้วกัน"

"กับข้าวที่ฉันทำมันมีปัญหาตรงไหน? ช่องนี้ฉันเป็นคนรับเหมาเอง กับข้าวเป็นยังไงฉันรู้ดี ทั้งอร่อยทั้งมีประโยชน์ ต่อให้เบื้องบนมาตรวจ ก็ไม่มีใครเคยบอกว่ากับข้าวที่ฉันทำมันใช้ไม่ได้!"

พ่อครัวมองเจียงหานอย่างไม่แยแส เขาถือว่าตัวเองมีที่พึ่งอันแข็งแกร่ง เรื่องแค่นี้ขอเพียงครูใหญ่ไม่ปริปาก ใครหน้าไหนจะไล่เขาออกได้?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นถึงน้องเมียของครูใหญ่เชียวนะ แต่เรื่องนี้คนนอกไม่มีใครรู้

ตอนนี้ฝูงชนเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ พ่อครัวจากช่องอื่นก็พากันมาล้อมดู พวกเขาเป็นพวกเดียวกันที่เพิ่งเข้ามารับช่วงต่อในโรงเรียนนี้

พูดกันตามตรง แม้กับข้าวที่แต่ละเจ้าทำในโรงเรียนจะเทียบกับภัตตาคารข้างนอกไม่ได้ แต่ก็มั่นใจได้ว่ากินแล้วไม่ถึงตายแน่นอน

ลำพังค่าสัมปทานในโรงเรียนก็แพงหูฉี่แล้ว พวกเขาก็ทำได้แค่ควบคุมต้นทุนวัตถุดิบเพื่อเพิ่มกำไรให้ตัวเองเท่านั้น

ที่ไหนๆ เขาก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? จะตื่นตูมไปทำไม

เมื่อเห็นคนของตนถูกผู้ปกครองสั่งสอน พ่อครัวคนอื่นๆ ก็เริ่มส่งเสียงโวยวายขึ้นมา

"วันนี้ไม่ทำมันแล้ว! นอกจากต้องมารองรับอารมณ์แล้วยังไม่ได้ดีอีก ครูใหญ่เกา คุณช่วยมาจัดการทีเถอะ"

"พวกเราต้องการความยุติธรรมนะ เพื่อให้เด็กๆ ได้กินของดีๆ พวกเราต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า!"

"ผู้ปกครองอะไรกัน ฉันว่าคุณมาป่วนมากกว่า ไม่ทำมันแล้ว!"

ไม่นาน พ่อครัวทุกช่องก็พร้อมใจกันวางมือ

ครูใหญ่เกาที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้ก็มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง อาจจะโกรธที่กู้อี๋มาแฉเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน หรืออาจจะเพราะเจียงหานทำให้พ่อครัวพวกนี้สไตรก์หยุดงาน

เขาปั้นหน้าขรึมและพูดจาเป็นงานเป็นการว่า "คุณผู้ปกครองครับ เรื่องสุขอนามัยของโรงอาหารผมจะจัดการให้ทันที แต่เพื่อเห็นแก่เด็กๆ อย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวายที่นี่เลย ดูสิ ยังมีเด็กอีกตั้งหลายคนที่ยังไม่ได้ทานข้าว"

"นี่ไม่ใช่เรื่องของการสร้างความวุ่นวาย แต่ฝีมือพ่อครัวคนนี้มันห่วยแตกเกินไป ผมไม่อยากจินตนาการเลยว่าเด็กพวกนี้ต้องกินอาหารแบบนี้ทุกวันได้ยังไง?"

"ครูใหญ่เกา ลองถามใจตัวเองดูนะ ถ้าลูกของคุณต้องกินของพวกนี้ทุกวัน คุณจะทนได้ไหม?"

ใบหน้าของครูใหญ่เกาเปลี่ยนเป็นสีแดงสลับขาว ในใจก็ได้แต่ด่าน้องเมียตัวเองที่ไม่เอาถ่าน วัตถุดิบก็เลือกซื้อแต่ของถูก สุขอนามัยปกติก็ไม่ใส่ใจ นึกว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองหรือไง

แต่ตอนนี้เรื่องนี้ถือเป็นหน้าตาของโรงเรียน อย่างไรเสียจะปล่อยให้ผู้ปกครองคนเดียวมาคุมจังหวะเกมไม่ได้

หากเรื่องนี้หลุดไปถึงสื่อละก็ ยุ่งยากแน่

"พวกเราถอยกันคนละก้าวเถอะครับ เชฟโจวเขาก็เป็นเชฟระดับกลางที่มีคุณสมบัติครบถ้วน แต่อาจจะเพิ่งมาที่โรงเรียนเลยยังไม่ชิน อีกอย่างนักเรียนแต่ละชั้นปีมันเยอะ ทำกับข้าวเลี้ยงคนจำนวนมากขนาดนี้ บางครั้งก็อาจจะดูแลไม่ทั่วถึงบ้าง"

"ใช่ครับ นักเรียนตั้งหลายสิบห้องต้องกินข้าว ช่องจำหน่ายก็มีอยู่แค่นี้ ตราบใดที่อาหารสะอาดปลอดภัย ผมว่าความลำบากพวกนี้มันก็พอทนกันได้นะ"

"ส่วนตรงไหนที่ต้องปรับปรุงเราจะปรับปรุงแน่นอน แต่ต้องใช้เวลา ครั้งหน้าถ้าคุณนัดเวลาล่วงหน้ามาดู รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่"

"พ่อครัวพวกนี้มืออาชีพทั้งนั้น ผู้ปกครองอย่าเลือกมากนักเลย ค่าอาหารก็แค่นี้ จะไปเทียบกับร้านข้างนอกไม่ได้หรอก"

"พูดถูก! ถ้าช่างเลือกนัก คุณก็ขึ้นไปทำเองเลยสิ!"

ท่าทางกดดันของเจียงหานทำให้ครูใหญ่เกาที่วางท่าเป็นผู้ใหญ่รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

แต่เสียงของคนรอบข้างที่คอยช่วยรักษาหน้าให้ทางโรงเรียน ทำให้ครูใหญ่เการู้สึกผ่อนคลายลงมาก

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่ว่า "คุณก็ขึ้นไปทำเองเลยสิ!" ยิ่งทำให้ครูใหญ่เการู้สึกว่าเป็นการข่มขวัญอีกฝ่ายและเรียกขวัญพวกเดียวกันได้ดีเยี่ยม

เชฟโจวมองเจียงหานด้วยสายตาดูแคลน แถมยังยื่นตะหลิวในมือส่งให้เจียงหานอย่างท้าทาย พร้อมกับแค่นเสียงหึด้วยสีหน้าลำพองใจ "ถ้าเก่งจริงก็ขึ้นมาทำเองเลย ดูซิว่าคุณจะทำได้หรือฉันจะทำได้?"

"ตกลง ผมจะสาธิตให้ดู"

เจียงหานยิ้มและรับตะหลิวมาอย่างอารมณ์ดี โดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง เขาถือตะหลิวแล้วผลักประตูข้างเดินเข้าไปในห้องครัวของช่องหมายเลข 3 ทันที

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนอึ้งอยู่กับที่

แค่พูดเล่นเฉยๆ ทำไมผู้ปกครองคนนี้ถึงหัวแข็งขนาดนี้ ถึงขั้นจะสาธิตวิธีทำกับข้าวให้พ่อครัวดูจริงๆ หรือว่าเขาจะเป็นพ่อครัวยิ่งกว่าพ่อครัวเสียอีก?

กู้อี๋มองเจียงหานอย่างตกตะลึง ไม่รู้ว่าหมอนี่กำลังวางแผนอะไรอยู่ มีปัญหาก็น่าจะนั่งลงคุยกันเพื่อแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอ?

"คุณผู้ปกครองครับ ห้องครัวเป็นเขตหวงห้ามนะ"

ครูใหญ่เกาพูดอย่างจนปัญญา เมื่อเห็นเรื่องราวเริ่มบานปลาย เด็กนักเรียนเริ่มไม่สนใจกินข้าวและพากันมาดูเหตุการณ์กันหมด

ครูคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็เสริมด้วยความไม่พอใจว่า "ทำกับข้าวน่ะมันง่าย แต่ต้องทำให้ทั้งเร็วและดีด้วยนะ ปากท้องที่รออยู่น่ะมันเยอะ"

เสียงถากถางดังขึ้นไม่ขาดสาย ดูเหมือนทุกคนจะมองว่าการกระทำของเจียงหานเป็นเพียงการใช้อารมณ์ชั่ววูบ

ทว่าเจียงหานที่อยู่ในห้องครัว กลับกำลังกวาดสายตามองวัตถุดิบด้วยสีหน้าจริงจัง

พ่อครัวโรงเรียนนี้ทำเกินไปจริงๆ ผักส่วนใหญ่ไม่สดแล้ว บางใบถึงขั้นเริ่มเน่า

แม้แต่พวงมันฝรั่งที่มุมห้อง หลายหัวก็เริ่มมีตาและงอกออกมาแล้ว

"สุขอนามัยไม่ผ่าน วัตถุดิบไม่ผ่าน ถ้าเป็นที่ต่างประเทศ คุณติดคุกไปแล้วเพื่อน" เจียงหานมองเชฟโจวที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความเวทนา ก่อนจะเดินตรงไปยังหม้อหุงข้าวขนาดใหญ่

สิ่งเดียวที่จะทำให้เด็กๆ ทานได้ในตอนนี้ ก็คงมีแค่ "ข้าวผัดไข่" เมนูที่เรียบง่ายที่สุด เพราะอย่างน้อยในสายตาของเจียงหาน ของสองอย่างนี้ก็มั่นใจได้ว่ากินแล้วจะไม่ท้องเสียแน่นอน