บทที่ 70 คุณป้าครับ มืออย่าสั่นนักสิ

กู้อี๋เป็นครูอัตราจ้างของโต้วโต้ว และมักจะให้ความสนใจเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้เป็นพิเศษ เธอรู้จากครูคนอื่นว่าโต้วโต้วมาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว ดังนั้นที่ผ่านมาในโรงเรียน เธอจึงคอยดูแลเจ้าตัวเล็กคนนี้มากเป็นพิเศษ

การที่จู่ ๆ มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อย่างเจียงหานปรากฏตัวขึ้น จึงทำให้กู้อี๋รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

หลังจากพูดคุยกันได้ไม่กี่คำ เจียงหานก็บอกถึงจุดประสงค์ที่มาโรงเรียนในวันนี้

โต้วโต้วท้องเสียมาสองวันเพราะกินข้าวที่โรงอาหารของโรงเรียน ครั้งนี้เขาจึงอยากมาตรวจสอบให้แน่ชัดว่า อาหารที่โรงเรียนทำนั้นสะอาดหรือไม่

เมื่อกู้อี๋ได้ยินเจียงหานพูดตรงไปตรงมาขนาดนั้น เธอก็พยักหน้าตอบอย่างเก้อเขิน

"ช่วงสองสามวันนี้มีนักเรียนท้องเสียหลายคนจริง ๆ ค่ะ แต่คงไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกมั้งคะ อาจจะเป็นเพราะอากาศเริ่มอุ่นขึ้น อาการท้องร่วงเลยน่าจะเป็นเพราะเรื่องสภาพอากาศด้วยส่วนหนึ่ง ยังไงก็ตาม พ่อครัวที่โรงเรียนจ้างมาน่าจะไว้ใจได้นะคะ แถมได้ยินมาว่าพ่อครัวชุดใหม่ที่เพิ่งมาคุมโรงอาหารนักเรียนครั้งนี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดา เห็นว่าท่านอาจารย์ใหญ่เป็นคนลงมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยค่ะ"

ถ้ามันเป็นอย่างที่กู้อี๋พูดก็คงจะดี แต่ความจริงคือโรงอาหารในโรงเรียนหลายแห่งมักจะใช้ระบบเครือญาติ สาเหตุก็เพราะมันทำกำไรได้มหาศาล

ขอแค่ควบคุมต้นทุนได้นิดหน่อย บวกกับเงินอุดหนุนและยอดใช้จ่ายของนักเรียน ไม่นานนักก็สามารถคืนทุนได้อย่างรวดเร็ว

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เจียงหานไม่มีทางเชื่อคำพูดของกู้อี๋เด็ดขาด

เสียงดนตรีอันเงียบสงบในโรงเรียนดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว

เหล่านักเรียนจำนวนมากเริ่มทยอยหลั่งไหลไปยังโรงอาหาร เจียงหานเดินเข้าไปในห้องโถงโรงอาหารโดยมีกู้อี๋เป็นผู้นำทาง

พอมองไปรอบ ๆ มีซุ้มอาหารทั้งหมด 8 ซุ้ม เมื่อดูจากประเภทอาหารที่วางขาย ส่วนใหญ่ก็ครอบคลุมเมนูอาหารทั่วไปเกือบทั้งหมด

พ่อครัวในชุดกาวน์สีขาวแถวยาวกำลังขมีขมันตักข้าวให้นักเรียน แต่ดูเหมือนว่าเด็ก ๆ พวกนี้จะไม่มีใครดูมีความสุขเลยสักคน

"คุณป้าครับ มืออย่าสั่นนักสิ จ่ายตั้งห้าหยวนได้เนื้อมาแค่สองชิ้นเอง!" "ทำไมข้าวสวยมันเหนียวแฉะแบบนี้ล่ะ!" "ผมสั่งหมี่ผัด เขี่ยตั้งนานเจอแต่เศษมันหมูไม่กี่ชิ้นเอง!"

ท่ามกลางเสียงบ่นจอกแจกจอแจรอบตัว เหล่าพ่อครัวกลับทำหน้าตายและเร่งให้คนต่อไปรีบเดินขึ้นมาตัก

ในโรงเรียนที่เป็นระบบปิดแบบนี้ นอกจากกินไอ้พวกนี้แล้วจะไปกินอะไรได้อีกล่ะ? นักเรียนจำนวนมากจึงทำได้แค่กล้ำกลืนฝืนทนกินให้อิ่มท้องไปก่อน

"โต้วโต้ว วันก่อนกินอะไรเข้าไปถึงท้องเสียจ๊ะ?" เจียงหานจูงมือโต้วโต้วพลางเอ่ยด้วยสีหน้าละเหี่ยใจ

ปกติเวลาโต้วโต้วไปที่ร้าน เจียงหานจะทำอาหารที่เปี่ยมไปด้วยโภชนาการและรสชาติเลิศรสให้แกทานเสมอ ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ร่างกายของโต้วโต้วโตเร็วมาก และน้ำหนักก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

แต่พอมาอยู่ที่โรงเรียนต้องมาทนลำบากแบบไหน ใครจะไปรู้

เมื่อมีผู้ใหญ่มาเป็นแบ็คให้ โต้วโต้วก็จูงมือเจียงหานตรงไปยังซุ้มหมายเลข 3 ทันที ก่อนจะเขย่งเท้าชี้ไปที่ถาดอาหารข้างในแล้วกระซิบเบา ๆ ว่า: "เมนูข้าวราดไข่ผัดมะเขือเทศที่นี่แหละค่ะ หนูทานไปแค่มื้อเดียว ท้องเสียไปสองวันเลย"

เจียงหานมองตามไป วันนี้ในถาดก็ยังคงขายข้าวราดไข่ผัดมะเขือเทศอยู่ และดูเหมือนจะเป็นเมนูชูโรงของซุ้มนี้ด้วย

ถึงรสชาติจะไม่เอาไหน แต่เพราะนักเรียนมีจำนวนมาก อาหารในถาดจึงถูกตักจนเกือบเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

"พี่ชาย ขอข้าวราดสองจานครับ" เจียงหานบอกชายเคราครึ้มข้างในคนหนึ่งพลางจ่ายเงินทันที

ชายคนนั้นผิวคล้ำ ดวงตาจ้องเขม็งอยู่แต่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือขณะเล่นเกมไพ่ "โต้วตี้จู่" (สู้กับเจ้ามือ) พอได้ยินคนสั่งข้าว เขาก็คว้ากล่องอาหารมาตักให้ส่ง ๆ สองชุด

ชุดหนึ่งแน่นอนว่าเขาตั้งใจให้กู้อี๋ลองชิมดูด้วย

เมื่อหาที่นั่งได้ เจียงหานก็มองโต้วโต้วที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเห็นใจ

เป็นอย่างที่ยัยหนูว่าจริงๆ อาหารที่นี่มันไม่ได้เรื่องเลยสักนิด

เริ่มจากข้าวราดไข่ผัดมะเขือเทศจานนี้ ตัวมะเขือเทศที่เอามาผัดเคี่ยว เปลือกของมันยังคงติดแน่นอยู่กับเนื้อ แสดงให้เห็นว่ามันยังสุกไม่ได้ที่

นอกจากนี้ พอได้กลิ่นก็มีรสเปรี้ยวแหลมโชยออกมา ส่อแววว่าความสดใหม่นั้นแย่จนน่าใจหาย

ส่วนไข่ไก่ถึงจะพอดูเป็นปกติ แต่ตัวไข่กลับไม่เกาะเป็นก้อนแน่น ดูเหมือนจะเป็นก้อนใหญ่ก็จริง แต่ความจริงบางเฉียบราวกับปีกจักจั่น ไอ้พวกนี้ตอนผัดไข่คงจะผสมน้ำลงไปตีจนฟูฟ่องเพื่อเพิ่มปริมาณแน่ ๆ

"ลองชิมดูสิครับ คุณเองก็ยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหม?" เจียงหานยิ้มพลางส่งช้อนให้กู้อี๋ ส่วนตัวเขาเองตักชิมเข้าไปคำหนึ่ง

แต่ทันทีที่เข้าปาก เจียงหานก็ขมวดคิ้วแน่นแล้วถ่มทิ้งทันที: "เสียของจริง ๆ"

ไม่เพียงแต่วัตถุดิบจะไม่สด รสชาติยังแย่เข้าขั้นเลวร้าย เห็นได้ชัดว่ามะเขือเทศพวกนี้เป็นพวกมะเขือเทศคัดทิ้งจากโรงเรือนที่ยังไม่สุกดีจนมีรสเปรี้ยวเข็ดฟัน

เด็ก ๆ ยังเล็กเลยต้องยอมทนกินเข้าไป แต่เขาทำไม่ได้ อาหารที่เหมือนอาหารหมูแบบนี้ถือเป็นการดูถูกอาชีพเชฟอย่างรุนแรง

กู้อี๋มองเจียงหานอย่างสงสัย ในใจคิดว่ามันจะแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ครูน่ะมีโรงอาหารแยกต่างหาก และปกติเธอก็กลับไปทำกับข้าวทานเองที่บ้าน จึงไม่เคยมาทานอาหารในโรงอาหารนักเรียนเลย

แต่พอเธอส่งช้อนไปจ่อที่ริมฝีปาก เธอก็ต้องขนลุกซู่แล้วรีบวางช้อนลงทันที

"ทำไมในข้าวสวยถึงมีแมลงวันตายอยู่ตัวนึงล่ะคะ?!"

"ถ้าเดาไม่ผิด มันคงถูกหุงสุกมาพร้อมกับข้าวนั่นแหละครับ" เจียงหานหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

นี่คืออาหารที่ทำให้เด็ก ๆ ทาน หากไม่ใช่เพราะกู้อี๋มาที่นี่ด้วยตัวเอง เธอคงไม่มีทางรู้เลยว่าสถานการณ์จริงมันย่ำแย่ขนาดไหน

กู้อี๋รู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างรุนแรงจนเกือบจะขย้อนมื้อดึกออกมา เธอเช็ดปากแล้วรีบถือถาดอาหารเดินตรงไปยังซุ้มหมายเลข 3 ทันที

"นี่พวกคุณทำอาหารกันยังไงคะ?! ดูนี่สิว่ามันคืออะไร! แบบนี้มันกินได้ที่ไหนกัน น่ารังเกียจที่สุด!"

เสียงต่อว่าอันกังวานใสแผ่กระจายไปทั่วโรงอาหารในพริบตา นักเรียนทุกคนต่างหันมามอง และต่างก็รู้สึกเศร้าสลดแกมดีใจจนอยากจะทุบอกชกตัว

"คุณครูมาแล้ว คุณครูมากินอาหารที่นี่แล้ว โธ่เอ๊ย ช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ!" "ความยุติธรรมถึงจะมาช้า แต่ไม่เคยสายเกินไป"

พ่อครัวซุ้มหมายเลข 3 ที่ยังคงเล่นเกมอยู่ พอได้ยินคนหาเรื่องก็เงยหน้าขึ้นเห็นผู้หญิงยืนอยู่ที่ช่องส่งอาหาร ดูจากท่าทางคงจะเป็นครู

พอเห็นว่าในถาดข้าวของกู้อี๋มีสิ่งแปลกปลอมอยู่ เขาก็ตอบกลับมาอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจนัก

"อ้อ คราวหน้าจะระวังครับ ให้ตักชุดใหม่ให้ไหมล่ะ?"

"ยังจะตักชุดใหม่อีกเหรอ?! ฉันจะบอกให้นะ ฉันจะรายงานเรื่องนี้! ขนาดฉันเองยังทนดูไม่ได้เลย ตอนแรกนึกว่าที่ผู้ปกครองบ่นกันเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่พอมาเห็นเองแบบนี้มันเกินจะรับไหวจริง ๆ ค่ะ"

อย่าเห็นว่ากู้อี๋ดูเป็นคนเรียบร้อยนิ่มนวลนะ เวลาเธอโกรธขึ้นมาก็ดูน่าเกรงขามไม่น้อยเลย

ทว่าพ่อครัวคนนั้นกลับทำท่าไม่ยี่หระ เขาพึมพำด่าเบา ๆ ว่า: "จะเรื่องมากอะไรกันนักหนา สมัยก่อนคนยังต้องแทะเปลือกไม้กินกันเลย ตอนนี้มีอาหารดี ๆ วางอยู่ตรงหน้ายังจะมาแส่ซะอีก นี่มันฝีมือระดับมือโปรราคามิตรภาพนะเนี่ย หกหยวนต่อจาน กินได้ก็บุญแล้ว"

ท่าทางหนาเป็นหนังกระติกของพ่อครัวทำให้กู้อี๋โกรธจนตัวสั่น เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกทันที ไม่รู้ว่าโทรหาใคร แต่เพียงไม่กี่นาที ชายหญิงแต่งกายภูมิฐาน 3-4 คนก็รีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าสงสัย

"คุณครูกู้ มีเรื่องอะไรเหรอถึงโทรมาบอกว่ามีเหตุฉุกเฉิน?" ชายวัยกลางคนที่มีศีรษะล้านตรงกลาง (ทรงหัวล้านคาดผม) เดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเข้มและดูไม่พอใจนัก

"ท่านอาจารย์ใหญ่เกาคะ ดูสิคะว่านักเรียนของเราต้องกินอาหารแบบไหนเข้าไปทุกวัน ผักนี่ก็เริ่มจะบูดแล้ว แถมยังมีผู้ปกครองร้องเรียนมาหลายรายแล้วด้วยค่ะ!"