บทที่ 100: ภาวะช็อกเหตุภูมิแพ้ และเด็กน้อยผู้ล่วงลับ

ที่หน้าประตูห้องทำงาน ในตอนนี้ได้ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมไว้แน่น แพทย์หลายคนถูกกั้นอยู่ในห้องทำงาน ข้างนอกยังมีแพทย์อีกหลายคน บางคนเพิ่งจะทำงานเสร็จ อยากจะเข้าไปพักผ่อนสักครู่ ในตอนนี้ก็ถูกกั้นไว้เช่นกัน

ยังไม่ทันที่สวี่ชิวจะเข้าใจสถานการณ์ รองหัวหน้าเหอไห่ก็ได้รีบมาจากอีกด้านหนึ่ง พอเห็นคนที่กั้นประตู ใบหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลง “พวกคุณจะทำอะไร?” คนที่นำหน้าคือชายคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนัง เขากล่าวอย่างดุร้าย “นอนโรงพยาบาลสิ ลูกชายฉันจะนอนโรงพยาบาล”

“เตียงในแผนกของเราเต็มแล้ว ไปโรงพยาบาลอื่นเถอะ” เหอไห่กล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร สวี่ชิวและคนอื่นๆ ต่างก็รู้ดีว่านี่เป็นข้ออ้าง แต่เขาก็สงสัยว่า เหอไห่ที่คิดถึงคนไข้มาโดยตลอด ทำไมถึงไม่ถามไถ่สถานการณ์ก็ปฏิเสธโดยตรงเลย

ในตอนนั้น หวังผิงไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างๆ สวี่ชิวตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากอดอก มองดูฉากนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน “รู้ไหมว่าทำไม?” หวังผิงมองไปยังสวี่ชิว สวี่ชิวส่ายหน้า

ใบหน้าของหวังผิงก็ฉายแววรังเกียจขึ้นมาเล็กน้อย “ครอบครัวนี้...ลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้” เขาได้เล่าเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายเดือนก่อน เจ็ดเดือนก่อน ทางแผนกฉุกเฉินได้รับรักษาหญิงชราอายุเจ็ดสิบกว่าปีคนหนึ่ง เธอหมดสติในบ้าน ตอนที่คนในบ้านพบก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ตอนที่ส่งมา ทางแผนกฉุกเฉินได้วินิจฉัยว่าเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบ หลังจากนั้นก็ได้ทำการกู้ชีพอย่างสุดความสามารถ แต่คนในบ้านของพวกเขาพบช้าเกินไป หลังจากช่วยกลับมาได้ แม้ว่าจะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่หญิงชราก็ยังคงมีอาการแทรกซ้อนหลังโรคหลอดเลือดสมองตีบ

ตามหลักแล้ว คนไข้ประเภทนี้ต้องการห้องพักเดี่ยว และยังต้องการคนเฝ้าไข้ แต่ครอบครัวนี้กลับทิ้งหญิงชราไว้ในห้องผู้ป่วยคนเดียว มีคืนหนึ่ง หญิงชราคนนี้อาจจะปวดปัสสาวะ จึงได้วิ่งไปเข้าห้องน้ำเอง ผลคือเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว ทำแขนและขาหักทั้งสองข้าง วันรุ่งขึ้น ญาติที่ไม่เคยโผล่หน้ามาหลายวันก็มากันหมด ชายหน้าเนื้อก็มายืนกั้นอยู่ที่ประตูห้องทำงาน ข้างหลังยังตามมาด้วยคนสังคมที่มีรอยสักอีกเป็นกอง อ้าปากก็เรียกร้องให้โรงพยาบาลชดใช้หนึ่งล้าน

ทางโรงพยาบาลได้คาดการณ์เรื่องการก่อเหตุรุนแรงไว้แล้ว มีบันทึกเสียงที่ขอให้ญาติเฝ้าไข้ แต่ญาติปฏิเสธเอง เกิดเรื่องขึ้น ทางโรงพยาบาลย่อมไม่มีความรับผิดชอบมากนัก อย่างไรก็ตาม...ดึกๆ ดื่นๆ หมอและพยาบาลไม่สามารถที่จะมาคอยดูแลคนไข้คนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ แต่ด้วยความห่วงใยในเพื่อนมนุษย์ ทางโรงพยาบาลก็ยังคงยินดีที่จะชดใช้หนึ่งหมื่น ชายหน้าเนื้อปฏิเสธ...แล้วก็ทิ้งหญิงชราไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว

ทุกคนในแผนกฉุกเฉินก็ไม่ใช่สัตว์เลือดเย็น จึงได้ช่วยหญิงชราจัดการเรื่องกระดูกหัก พยาบาล แพทย์ในแผนก บางคนก็ซื้อข้าวให้หญิงชรา บางคนก็ช่วยหญิงชราขยับแขนขาเพื่อป้องกันแผลกดทับ คิดว่าจะสามารถทำให้สำนึกได้ หญิงชราก็รับบริการอย่างเป็นเรื่องปกติ ก็ผ่านไปเช่นนี้หนึ่งเดือน เธอก็ยังคงดื้อดึงไม่ยอมไป หวังผิงก็เลยไปพูดคุยด้วยตนเอง หญิงชรากลับพลิกหน้าทันที “พวกคุณดูแลฉันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง ไม่ให้หนึ่งล้าน ฉันตายก็จะไม่ยอมออกจากโรงพยาบาล”

โทรศัพท์หาลูกชายของเธอก็ไม่มีใครสนใจ แจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้าย แม้แต่ตำรวจก็ถูกทำให้รำคาญ บอกให้ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลโดยตรงเลย ทางแผนกก็ยินยอม แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลที่ค้างอยู่หมื่นกว่าก็ยังไม่ให้ บังคับให้ออกจากโรงพยาบาลโดยตรงเลย หลังจากนั้น ข้าวของหญิงชราก็ไม่มีใครสนใจ ยาก็ไม่มีใครส่ง บุคลากรทางการแพทย์เมื่อเห็นห้องผู้ป่วยห้องนี้ก็เดินเลี่ยงไป

คนในบ้านก็ยังคงแข็งข้อกับโรงพยาบาล ยื้อไปหนึ่งเดือน หญิงชราก็เสียชีวิต ผลคือ ผ่านไปครึ่งปี ชายหน้าเนื้อคนนี้กลับยังคิดจะให้ลูกชายมานอนโรงพยาบาลที่นี่อีก... หวังผิงถอนหายใจอย่างจนใจ “พยาบาล แพทย์ของเรา กลัวว่าแม่ของเขาจะอดตาย ก็ยังจะส่งข้าวไปให้บ้าง ผลคือเขาที่เป็นลูกชายแท้ๆ กลับยอมทนดูข่าวการตายของแม่ตัวเอง ยายแก่คนนั้นก็ไร้ยางอาย—พวกเราทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว ก่อนตายยังคิดจะขูดรีดเงินจากพวกเราอีกก้อนหนึ่ง คนแบบนี้ ครอบครัวแบบนี้ แผนกเราจะไม่รับ”

นี่ไม่ใช่คนไข้ นี่คือเนื้องอกที่งอกอยู่บนตัวโรงพยาบาล หวังผิงโทรศัพท์หาฝ่ายรักษาความปลอดภัยโดยตรง ในเวลาไม่นาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ติดอาวุธครบครันกลุ่มหนึ่งก็รีบร้อนมา ไล่คนสังคมที่ดุร้ายเหล่านี้ออกไป ก่อนจะจากไป ชายหน้าเนื้อใช้สายตาที่ดุร้ายจ้องมองหมอในโรงพยาบาล

หวังผิงกอดอก ถอนหายใจ “นี่ที่ไหนจะเป็นคนที่จะมารักษาโรค ในใจของเขามีแต่เงินชดเชย...”

...

หวังผิงเดาไม่ผิด หลายวันต่อมา โรงพยาบาลประชาชนในเมืองก็เกิดเรื่องขึ้น เด็กคนหนึ่งเสียชีวิตจากภาวะช็อกเหตุภูมิแพ้ ญาติได้ชูป้ายประท้วงอยู่หน้าโรงพยาบาล ในภาพถ่ายของสื่อ ญาติที่ชูป้ายก็คือชายหน้าเนื้อคนนั้นนั่นเอง

แพทย์ในแผนกย่อมรู้เรื่องนี้เช่นกัน อวิ๋นเหมยตบหน้าอก “โชคดีที่หัวหน้าแผนกไล่คนไป ไม่งั้นคนที่ซวยก็คือพวกเรา!” เฉินเจียดูดโยเกิร์ต กล่าวว่า “ใช่แล้ว ฉันได้ยินมาว่าพยาบาลถามเขาเป็นพิเศษ ถามว่าเด็กแพ้เพนิซิลลินหรือไม่ ผลคือเขาบอกว่าไม่มี ไม่มีแน่นอน ตอนนั้นพยาบาลก็ยังคงสงสัย คนทั่วไปจะไม่มั่นใจขนาดนี้ แต่ชายคนนี้เร่งมาก แถมยังมีคนสังคมกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่ พยาบาลถูกด่าจนร้องไห้ ทำได้เพียงฉีดยาให้เด็กไป...”

แพทย์หลายคนต่างก็ถอนหายใจอย่างต่อเนื่อง หวังฝานเกลียดจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แม่ตัวเองตาย ลูกชายก็ตาย ก็เพื่อเงิน... คนแบบนี้สมควรจะลงนรกจริงๆ!” โจวหัวก็แสดงความเห็นด้วย แล้วเสริม “ยังไงฉันก็ได้ยินมาว่าสุดท้ายชดใช้ไปเจ็ดแสนกว่า พยาบาลคนนั้นก็ถูกไล่ออก เพิกถอนใบอนุญาตด้วย”

“เสือร้ายยังไม่กินลูก เขาโหดกว่าเสือเสียอีก...”

ทุกคนพลางด่าพลางจัดการเวชระเบียน ในชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาก็รู้สึกว่าคนไข้ในแผนกของตนเองช่างน่ารัก น่าสนิทสนมเหลือเกิน

...

ตี๊ตี่ตีตี่—!! ทันใดนั้น เสียงรถพยาบาลที่เร่งรีบก็ดังมาจากนอกโรงพยาบาล แพทย์หญิงคนสวย อวิ๋นเหมยรีบไปก่อน รถพยาบาลส่งมาเป็นหญิงวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ตาบวมจนลืมไม่ขึ้น ตัวร้อน แม้แต่ลมหายใจก็ร้อนระอุ ผิวหนังทั่วร่างกายแดงก่ำ ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ การหายใจของเธอน่ากลัวมาก ถ้าหากเป็นหมอที่มีประสบการณ์ มองปราดเดียวก็จะสามารถตัดสินได้—นี่คืออาการหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนตาย!

รีบส่งไปห้องกู้ชีพ! วัดความดันโลหิต: 76/42mmHg (ค่าปกติ 90~140/60~90) อัตราการเต้นของหัวใจ: 150 ครั้งต่อนาที! (ค่าปกติ 60~100) “ช็อก!” อวิ๋นเหมยตัดสินสาเหตุของโรคได้ทันที ช็อกทำให้ความดันโลหิตต่ำ ทำให้สมองขาดออกซิเจน ส่งผลให้ปรากฏความผิดปกติของการทำงานของสมองทำให้หมดสติ...

ซักประวัติ เสียงของญาติสั่นเทา เจือไปด้วยเสียงสะอื้น “ภรรยาของผมไปให้น้ำเกลือที่คลินิกใกล้ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว คุณหมอ คุณรีบช่วยภรรยาของผมด้วยเถอะครับ!” อวิ๋นเหมยขมวดคิ้ว เธอคิดถึงเด็กที่เสียชีวิตจากภาวะช็อกเหตุภูมิแพ้ที่โรงพยาบาลประชาชนทันที เห็นได้ชัดว่า คนไข้เบื้องหน้าก็สอดคล้องกับอาการของภาวะช็อกเหตุภูมิแพ้เช่นกัน ก็มีเพียงภาวะช็อกเหตุภูมิแพ้เท่านั้น ถึงจะกำเริบได้รวดเร็วขนาดนี้!

“ฉีดอะดรีนาลินไฮโดรคลอไรด์ 0.1% 1 มิลลิลิตรเข้าใต้ผิวหนังทันที”

“ฉีดเดกซาเมทาโซน 20 มิลลิกรัม ไฮโดรคอร์ติโซน 300 มิลลิกรัมเข้าหลอดเลือดดำ!”

“สารละลายสมดุล 800 มิลลิลิตร หยดเข้าหลอดเลือดดำอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นให้กลูโคส 5%!”

“...”

ไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย อวิ๋นเหมยก็เริ่มทำการรักษาอาการแพ้ทันที หลังจากการกู้ชีพ ผ่านไปนาทีกว่า นิ้วของผู้ป่วยก็พลันขยับ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สติดูเหมือนจะกำลังฟื้นคืน แต่ในตอนนี้ สีหน้าของอวิ๋นเหมยก็พลันเปลี่ยนไปอย่างมาก