บทที่ 102: ผมมันไร้ประโยชน์ แม้แต่ภรรยาของตัวเองก็ยังช่วยไม่ได้

เจ้าหน้าที่รีบรับสายทันที เมื่อได้ยินเสียงในโทรศัพท์ เขาก็รีบเก็บสีหน้าที่ดูถูกเหยียดหยามกลับไป เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ครับ ครับ ครับ—ได้เลยครับ ได้เลยครับ ท่านผู้อำนวยการจาง ทางนี้ผมจะเปิดช่องทางด่วนให้ ท่านวางใจได้เลยครับ!”

ในเวลาไม่นาน พยาบาลคนหนึ่งก็รีบร้อนเข้ามา ถือเลือดสี่ถุงกำลังจะจากไป สามีจางแย่งมาดู กรุ๊ป A! เลือดกรุ๊ป A สี่ถุง!

ในวินาทีนี้ เลือดในกายของสามีจางก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ความโกรธพุ่งขึ้นสู่สมอง เขากล่าวอย่างโกรธจัด “นี่มันอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าเลือดขาดแคลนเหรอ ไม่ใช่ว่าต้องแลกเลือดเหรอ?! ญาติของหัวหน้าเขาเป็นคน แค่โทรศัพท์มาก็ขอเลือดตามใจชอบได้เลยเหรอ?!” เจ้าหน้าที่ไม่ได้ตอบ เขาจ้องมองพยาบาลเขม็ง “ยังไม่รีบเอาเลือดไปอีก รอโดนด่ารึไง?”

“ค่ะ...”

พยาบาลมองสามีจางอย่างรู้สึกผิด กล่าวขอโทษสองสามคำ ถึงได้รีบวิ่งจากไปพร้อมกับถุงเลือดที่เก็บในอุณหภูมิต่ำ เจ้าหน้าที่เหลือบมองสามีจางแวบหนึ่ง “ถือว่าแกยังฉลาดอยู่บ้าง” สามีจางกำหมัดแน่น