บทที่ 103: ความโกรธของสวี่ชิว การทวงคืนความยุติธรรมเพื่อทหาร

ในตอนนั้น สามีจางก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับขี้เถ้า เขากล่าวกับสวี่ชิว “คุณหมอสวี่ครับ ช่างมันเถอะ... ผมรู้ว่าคุณเป็นหมอที่ดี โทษที่ผมมันไร้ความสามารถเอง ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องมาทนรับอารมณ์แบบนี้!” พูดจบ เขาก็มองไปยังเจ้าหน้าที่ แล้วถามว่า “ตอนที่ผมบริจาคเลือดไม่ใช่ว่าบอกว่าจะได้ใช้เลือดก่อนเหรอครับ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ให้เลือดแล้วล่ะครับ ให้คำอธิบายผมหน่อย!”

เจ้าหน้าที่จิบชา จ้องมองสามีจางเหมือนกับกำลังดูเรื่องสนุก ไม่ได้ตอบอะไร ในสายตาของเขา สามีจางน่าจะเหมือนกับตัวตลกที่กำลังดิ้นรนก่อนตาย

เมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าของสวี่ชิวก็เย็นชาขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวอย่างเย็นชา “ระบบเส้นสายของผู้นำที่บิดเบี้ยวของคลังเลือดแบบนี้ ดูเหมือนว่าควรจะได้รับการแก้ไขแล้ว” เจ้าหน้าที่พ่นน้ำชาออกมา “แกเป็นใครวะ ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติประจำเมืองหลายปีมานี้ก็ใช้กระบวนการใช้เลือดแบบนี้มาตลอด แกอย่าคิดว่าเก่งในโรงพยาบาลแล้ว จะมาสั่งการศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติได้ อยากจะใช้เลือดก่อนเหรอ ไม่ว่าแกจะเป็นชาวต่างชาติ... เอ่อ รีบไปหาคนมาแลกเลือดเถอะ อย่าพูดมากแล้ว!” เขาชะงักไป รีบหุบปาก แล้วเร่งให้สวี่ชิวและคนอื่นๆ จากไป

สวี่ชิวไม่ได้สนใจอีกฝ่าย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง โทรออกไปยังเบอร์ของพ่อเฉินเมิ่งเสวียน ผู้อำนวยการเฉินหยวนหมิง ตอนที่สวี่ชิวช่วยชีวิตเฉินเมิ่งเสวียนไว้ เฉินหยวนหมิงได้อาสาทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้

“คุณหมอสวี่ สบายดีนะครับ!” ทางฝั่งเฉินหยวนหมิงกระตือรือร้นมาก ต่อสวี่ชิว เฉินหยวนหมิงเคารพมาจากใจจริง ใครบ้างจะไม่ต้องใช้หมอ? ตอนนี้ร่างกายแข็งแรงดี แล้วตอนอายุมากขึ้นล่ะ? หรือว่าเกิดภัยธรรมชาติอะไรขึ้นมา... ทั้งหมดนี้ล้วนต้องพึ่งพาหมอ การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับสวี่ชิว ในแง่หนึ่งแล้ว นั่นคือชีวิตที่สอง!