บทที่ 119: ต้องให้คนไข้ตายไปกี่คน ถึงจะสร้างการผ่าตัดแบบนี้ขึ้นมาได้?

ศาสตราจารย์มาเอดะ โมริ แสดงท่าทีที่เป็นมิตรออกมา

เพียงแต่ในสายตาของทุกคน การแสดงออกเช่นนี้ดูเสแสร้งอย่างยิ่ง

เขาพูดด้วยใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย: “ประเทศของเรา รวมถึงประเทศอย่างอเมริกา เราเน้นเรื่องน้อยแต่เน้นคุณภาพ แต่ต้าเซี่ยแตกต่างออกไป ความก้าวหน้าทางการแพทย์ของต้าเซี่ย ล้วนสร้างขึ้นบนการละเลยการรักษาที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย ใช้จำนวนผู้ป่วยมหาศาลมาฝึกฝนคุณภาพของแพทย์ และผลักดันวงการแพทย์ให้ก้าวไปข้างหน้า ยกตัวอย่างเช่นศัลยกรรมสมอง การตรวจสอบและอนุมัติการผ่าตัดสมองของเรานั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง ก่อนที่ผู้ป่วยจะขึ้นเตียงผ่าตัดก็ต้องผ่านการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ อาจใช้เวลาสองวัน สามวัน ถึงจะเริ่มการผ่าตัดได้หนึ่งเคส! แต่ต้าเซี่ยกลับปล่อยปละละเลยในด้านนี้มากเกินไป ในระยะเวลาเท่ากัน แพทย์ของต้าเซี่ยอาจจะผ่าตัดไปแล้วหลายสิบราย... การกระทำเช่นนี้ ถือเป็นการลบหลู่ต่อสุขภาพของคนไข้! ดังนั้น... ความก้าวหน้าของพวกคุณจึงไม่น่าภาคภูมิใจ และการไล่ตามด้วยวิธีการที่บิดเบี้ยวเช่นนี้ ก็ไม่ควรได้รับการส่งเสริม!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ สีหน้าของผู้อำนวยการหลินและคนอื่นๆ ก็บูดเบี้ยวไม่แน่นอน

แม้ว่าคำพูดของมาเอดะจะฟังดูคุ้นหู แต่มันก็เป็นความจริง จะบอกว่าแพทย์หนึ่งคนต้องทำงานเท่ากับสามสี่คน หรือจะเรียกว่าเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดเกินไปก็ได้ แต่หากไม่ทำเช่นนี้ ด้วยจำนวนแพทย์ที่น้อยนิดเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรมหาศาล จะให้บริการด้านสุขภาพแก่ผู้ป่วยจำนวนมากได้อย่างไร? จะให้ทำเหมือนอเมริกา ที่ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการตรวจคนไข้หนึ่งคนอย่างนั้นหรือ? หากนำระบบแบบนั้นมาใช้จริง ต่อให้เพิ่มจำนวนบุคลากรทางการแพทย์ที่มีอยู่เป็นสิบเท่า เพิ่มจำนวนโรงพยาบาลชั้นนำอีกสิบเท่า ก็ไม่มีทางรองรับผู้ป่วยจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้หมด