บทที่ 120: เขาไม่คู่ควรให้ผมรอ

ผู้อำนวยการหลินกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ถูกถังอวิ๋นซูขวางไว้

“ผู้อำนวยการหลินตาแก่นี่หัวโบราณจะตายอยู่แล้ว แถมยังรับใช้แต่พวกขุนนางชั้นสูงมาตลอดทั้งปี คงลืมไปแล้วว่าที่อื่นไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น ท่านพูดน้อยลงหน่อยเถอะ—ล่าม ไม่ต้องแปลประโยคนี้นะ”

มาเอดะ โมริ เดินเข้าไปใกล้ห้องผู้ป่วย กวาดตามองอีกครั้ง สวมหน้ากากอนามัยและถุงมือด้วยท่าทีสบายๆ แล้วพูดว่า “สภาพแวดล้อมแย่เกินไป ทำไมไม่จัดห้องพักและพยาบาลส่วนตัวให้ผู้ป่วยแต่ละคนล่ะ?”

ทันใดนั้นเอง นักธุรกิจที่นอนอยู่บนเตียงริมหน้าต่างก็ลุกขึ้นจากเตียง เมื่อเขาเห็นว่ามีแพทย์เข้ามา ใบหน้าก็พลันยินดี รีบยกกล่องแอปเปิ้ลลังหนึ่งออกมาจากใต้เตียง “ผู้อำนวยการหลินครับ ผมเอาไปให้แพทย์ทุกคนในแผนกคนละลังแล้ว แต่ที่ห้องทำงานท่านไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวผมจะเอาลังนี้ไปส่งให้ที่ห้องทำงานนะครับ!”

พูดจบ เขาก็เปิดลังใหม่อีกใบ แล้วอุ้มลังที่เปิดอยู่เดินมาตรงหน้าทุกคน “มาเลย ทุกคนหยิบไปคนละลูกนะ ขอบคุณที่ดูแลผมเป็นอย่างดีช่วงนี้!” นักธุรกิจยิ้มอย่างซื่อๆ