บทที่ 128: นี่น่ะหรืออัจฉริยะแห่งแผนกฉุกเฉิน?

หวังผิงและคนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของสวี่ชิวเช่นกัน จึงถามขึ้น “เป็นอะไรไป?” สวี่ชิวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้น “ขอยืมเก้าอี้หน่อย” ทุกคนถึงได้ตระหนักว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาสวี่ชิวยืนย่อตัวในท่าเตรียมพร้อมอยู่ข้างเตียงมาตลอด “ขอโทษที นายใจเย็นเกินไป ฉันเลยลืมไปเลยว่านายก็เหนื่อยเป็น...” หวังผิงแสดงสีหน้าขอโทษ พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดรีบเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งเข้ามา กล้ามเนื้อต้นขาที่ตึงเครียดของสวี่ชิวถึงได้ผ่อนคลายลงในที่สุด

เขาเหลือบมองออกไปข้างนอก...ห้องฉุกเฉินห้องนี้ถูกปิดตายโดยสิ้นเชิง บริเวณรอบนอกยังมีเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลของห้องผ่าตัดยืนอยู่ ตอนนี้กำลังมองเข้ามาข้างในด้วยความกังวล การทำการผ่าตัดใหญ่ในห้องฉุกเฉิน ถือเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว ไม่ใช่ว่าแผนกฉุกเฉินไม่เคยเจอการผ่าตัดฉุกเฉินมาก่อน แต่...อย่างน้อยที่สุดก็ต้องส่งตัวไปที่ห้องผ่าตัดปลอดเชื้อ ทว่าตอนนี้ทำได้เพียงผ่าตัดกันตรงนั้น สิ่งที่ถูกทดสอบไม่ใช่แค่ฝีมือของแพทย์...แต่ยังรวมถึงการบำรุงรักษาห้องฉุกเฉินในชีวิตประจำวันของเจ้าหน้าที่ และ...โชคของคนไข้!

...

“เริ่มผ่าตัดเถอะ ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว!” หัวหน้าแผนกวิสัญญีมีสีหน้าเคร่งขรึม ปริมาณเลือดที่คนไข้เสียไปเกินร้อยละห้าสิบแล้ว อยู่ในภาวะช็อกรุนแรง เขาสบตากับหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหลอดเลือดซึ่งเป็นผู้ลงมีดหลัก ฝ่ายหลังพยักหน้า หัวหน้าแผนกวิสัญญีถึงได้เดินเข้าไปทำการใส่ท่อช่วยหายใจและให้ยาสลบ

จากนั้น หัวหน้าแผนกศัลยกรรมหลอดเลือดก็ยืนอยู่ทางด้านขวาของคนไข้ จ้องมองลำคอของคนไข้ด้วยสีหน้าจริงจัง หัวใจสำคัญของการผ่าตัด คือการหาหลอดเลือดแดงคาโรติดส่วนต้นที่แตกออกให้เจอ แล้วทำการห้ามเลือด แต่ปัญหาในตอนนี้คือ... รอยแตกมันอยู่ตรงไหนกันแน่!