บทที่ 156: ไม่ต้องทำงานแล้วเหรอ คุณจะเลี้ยงฉันรึไง?

ผู้อำนวยการเจิ้งกลืนน้ำลายดังเอื๊อกอย่างประหม่า เขาหยิบกระบอกฉีดน้ำเกลือขึ้นมา ฉีดน้ำเกลือเย็นเข้าไปในหัวใจห้องล่างซ้าย เพื่อทดสอบการทำงานของลิ้นหัวใจไมทรัลแบบสถิต ขณะเดียวกัน ก็ใช้ไม้บรรทัดปลอดเชื้อทำเครื่องหมายบนผิวลิ้นหัวใจไมทรัลฝั่งหัวใจห้องบน เพื่อประเมินความลึกของการเชื่อมติดกัน

กุ๊บ กุ๊บ— น้ำเกลือถูกฉีดเข้าไปในหัวใจห้องล่างซ้ายเป็นระลอก ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจ จ้องมองเข้าไปในช่องหัวใจอย่างประหม่า

ขั้นตอนนี้ เป็นการดูฝีมือพื้นฐานของหมอล้วนๆ ถ้าฝีมือพื้นฐานไม่ดี ลิ้นหัวใจที่เย็บเสร็จก็จะมีแต่รูรั่ว เหมือนกับตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ เอ็นหัวใจไม่ยาวเกินไปก็หลวมเกินไป; ไม่สั้นเกินไปก็ตึงเกินไป แน่นเกินไป การซ่อมแซมเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นความล้มเหลวในขั้นตอนสุดท้าย สุดท้ายก็ทำได้เพียงยอมแพ้ ยังคงต้องกลับไปทำการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจไมทรัลอยู่ดี อาจกล่าวได้ว่า การตรวจสอบครั้งนี้ เป็นตัวแทนของความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการผ่าตัดครั้งนี้!

ขณะที่น้ำเกลือถูกฉีดเข้าไปจนเกือบเต็ม ผู้อำนวยการเจิ้งก็หยุดกด แล้วเลื่อนกระบอกฉีดออก น้ำเกลือรวมตัวกันอย่างสงบนิ่งอยู่ในช่องหัวใจ ไม่มีการกระเพื่อมแม้แต่น้อย ในวินาทีนี้ แพทย์ในห้องผ่าตัดต่างก็โห่ร้องขึ้นมา!

“สำเร็จแล้ว!”