บทที่ 162: ตัดขา! แกคิดจะทำร้ายฉันเหรอ

เสียงหอบหายใจดังขึ้นจากไกลๆ ใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงตะคอก “ไอ้สารเลว หุบปาก!” มือที่ซีดขาวข้างหนึ่งกดลงบนขอบประตู พานฝูโหยวเหนื่อยจนหอบหายใจไม่ทัน ระหว่างทางที่รีบมา เขายังไม่ทันได้สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันให้ครบถ้วนเลยด้วยซ้ำ ถุงมือก็ยังใส่ได้แค่ครึ่งเดียว

พานฝูโหยวรู้จักนิสัยของน้องเมียคนนี้ดีเกินไป หยิ่งผยอง ถือตัวเองเป็นใหญ่ ถ้าเขาไม่รีบมาอีก ห้องผู้ป่วยต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่! จากสถานการณ์ในปัจจุบัน พานฝูโหยวเดาถูก

เขาสวมถุงมือ, หน้ากากป้องกัน และอื่นๆ อย่างรวดเร็ว เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย แล้วก็เตะฟ่านเหล่ยออกไปข้างหนึ่ง กล่าว “ไสหัวไป ฝีมือกระจอกงอกง่อยแค่นั้น ในใจไม่มีสำนึกเลยรึไง?” พอหันไปมองสวี่ชิว บนใบหน้าก็กลับมามีสีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง เขากล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอยู่บ้าง “หมอสวี่ ขอบคุณคุณมาก ต่อไปคงต้องรบกวนคุณทำการตัดเล็มเนื้อตายต่อ”

หวังผิงเหลือบมอง พานฝูโหยวคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบาจริงๆ... การดูถูกต่อหน้าสาธารณชน, การเตะออกไปข้างหนึ่ง ก็เท่ากับเป็นการบอกคนอื่นว่า “ฉันลงโทษไอ้สารเลวคนนี้ไปแล้ว พวกแกก็อย่าไปถือสาเลย” ฟ่านเหล่ยเจ็บตัวก็จริง แต่ถ้าเขาสามารถรอดพ้นจากคดีความนี้ไปได้ อย่างน้อยก็ยังสามารถอยู่รอดในโรงพยาบาลต่อไปได้ และจะไม่ถูกโดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิง

“อืม” ข้างเตียงคนไข้ สีหน้าของสวี่ชิวไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เขาทำการตัดเล็มเนื้อตายส่วนสุดท้ายจนเสร็จสิ้น แล้วก็ตรวจคนไข้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง สุดท้ายก็ส่ายหน้าเบาๆ