บทที่ 163: เขาไม่รอดแล้ว รอวันตายเถอะ

“ผู้อำนวยการอวี๋ครับ ผมว่าผู้ช่วยคนเดียวก็พอแล้ว” เสียงของผู้ช่วยดังขึ้น

ผู้อำนวยการอวี๋ดีใจจนเนื้อเต้น ในที่สุดก็มีคนยอมรับระดับฝีมือการผ่าตัดของเขาเสียที เขาหัวเราะแล้วเงยหน้าขึ้น “นั่นสิ ถึงแม้ฉันจะเน้นงานวิจัย แต่การผ่าตัดระดับสามก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”

แต่ไม่นานรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อำนวยการอวี๋ก็แข็งค้าง ผู้ช่วยหลายคนกำลังจ้องมองไปทางนอกห้องผ่าตัดอย่างละห้อย อยากจะพูดแต่ก็ไม่พูดออกมา

“พวกเธอ...” ในใจของผู้อำนวยการอวี๋เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา ก็แค่ผู้ช่วยละสายตากลับมา กลืนน้ำลายแล้วกล่าว “ถ้างั้น ชุยเหลียน นายอยู่ต่อนะ พวกเราไปก่อนล่ะ!”

ผู้ช่วยหนึ่งผู้ช่วยสองต่างก็วิ่งหนีไป เหลือเพียงชุยเหลียนที่น่าแกล้งที่สุด นี่ยังไม่จบ ชุยเหลียนเงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างระมัดระวัง “ผู้อำนวยการอวี๋ครับ ทำเร็วหน่อยนะครับ ผมก็อยากไปดูเหมือนกัน...”