บทที่ 176: ใช้ชีวิตคนเป็นเดิมพัน

ทางฝั่งไอซียู จะมีเวลาเยี่ยมไข้แค่ตอนประมาณบ่ายสี่โมงเท่านั้น เวลาอื่นญาติไม่สามารถเข้ามาได้ แล้วอีกอย่าง หลายครั้งคนไข้ก็อาจจะกำลังอยู่ในระหว่างการกู้ชีพ ถ้าเป็นเช่นนั้น โอกาสในการเยี่ยมไข้ของญาติก็จะถูกยกเลิกไป ดังนั้น สำหรับการเยี่ยมไข้ที่หาได้ยากครั้งหนึ่ง ญาติโดยทั่วไปจะทะนุถนอมเป็นอย่างมาก คนที่ถือสมุดบันทึกจดนู่นจดนี่ไปทั่วแบบนี้ ก็ดูน่าสงสัยมาก

สวี่ชิวไปหาพยาบาลของไอซียู ถามถึงสถานการณ์ของคนคนนี้ “เขาเหรอคะ มาหลายครั้งแล้วค่ะ เหมือนจะเป็นญาติของเตียงเจ็ด” พยาบาลกล่าว

สวี่ชิวขมวดคิ้ว หลังจากเขาจัดการเรื่องทางฝั่งหม่าผิงชวนเสร็จ ก็ไปที่เตียงเจ็ดอีกครั้ง เตียงเจ็ดเป็นข้าราชการอาวุโสที่เกษียณแล้วคนหนึ่ง อยู่ในไอซียูมาเดือนกว่าแล้ว สภาพก็คล้ายกับผู้ป่วยในภาวะผัก

น้ำเสียงของพยาบาลมีความดูถูกอยู่เล็กน้อย กล่าวว่า “ลูกชายของเขาสองสามคนไม่ใช่คนจริงๆ คนไข้คนนี้มีเบิกค่ารักษาของรัฐได้ ค่าใช้จ่ายวันละหมื่นกว่า แค่จ่ายสิบกว่าหยวน แต่เงินบำนาญหลังเกษียณของเขารวมกันแล้วมีสามหมื่นกว่า ดังนั้นลูกๆ ของเขาถึงไม่ยอมให้เขาตาย” ทุกเดือน ใช้เงินสามร้อยกว่าบาทเพื่อยื้อชีวิตของชายชราไว้ ลูกๆ ก็จะสามารถรับเงินบำนาญสามหมื่นกว่าบาทไปฟรีๆ

สวี่ชิวพูดไม่ออก นี่แหละคือด้านมืดที่น่าเกลียดของไอซียู