บทที่ 177: แม้แต่โรงพยาบาลเซี่ยเหอก็ยังไม่ไหว? งั้นก็ไปเมรุเผาศพเถอะ

ม้ว่าปัจจุบันจะไม่อนุญาตให้มีการทรมานเพื่อบังคับให้รับสารภาพแล้ว แต่ หวังผิงก็เป็นถึงผู้อำนวยการคนหนึ่ง หลายปีมานี้ ก็ได้ติดต่อกับตำรวจมามากมาย ย่อมรู้เรื่องภายในไม่น้อย การจะทำให้คนที่เก็บความลับไว้คนหนึ่งยอมเปิดปาก โดยที่ไม่ให้เห็นร่องรอยของการใช้ความรุนแรงบังคับให้รับสารภาพเลยนั้น มันง่ายเกินไปแล้ว

วิธีที่ง่ายที่สุดอย่างหนึ่ง คือการปล่อยผู้ต้องสงสัยทิ้งไว้ในห้องสอบสวน ไม่สนใจไม่ใยดี หิว ก็ชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เขา ใส่เครื่องปรุงลงไปห้าหกซอง อีกฝ่ายหิวจนทนไม่ไหว ก็ต้องกินลงไปแน่นอน กระหายน้ำ ก็ให้เขาดื่มน้ำซุปบะหมี่ ไม่ดื่ม? ห้องสอบสวนไม่ใช่โรงแรม มีของให้ดื่มแล้วไม่ดื่ม นั่นคือผู้ต้องหาเรื่องมาก ดื่มแล้ว ปริมาณเกลือที่สูงมากจะทำให้คนไข้ยิ่งกระหายน้ำมากขึ้น มีเพียงคนที่เคยกระหายน้ำเท่านั้น ถึงจะเข้าใจได้ว่าในตอนนั้นจิตใจของคนเรามันอ่อนแอแค่ไหน ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง ต่อให้ปากแข็งแค่ไหน ก็จะยอมสารภาพออกมาแต่โดยดี เพียงเพื่อน้ำเปล่าบริสุทธิ์อึกเดียว

...

แต่สวี่ชิวกลับส่ายหน้า พวกนอกกฎหมายที่เอาชีวิตคนมาเป็นเกมแบบนี้ ต่อให้จะง้างปากได้ ตอนที่ถูกตำรวจจับ เกรงว่าคนเบื้องหลังคงจะไหวตัวทัน ย้ายที่ไปก่อนแล้ว

หวังผิงถอนหายใจแล้วถาม “ถ้างั้นตอนนี้จะทำยังไง รอไปก่อนเหรอ?” สวี่ชิวพยักหน้า “เขาจะกลับมาเองครับ” ครู่ต่อมาก็เสริม “แล้วก็ จับตาดูญาติที่รออยู่หน้าไอซียูให้ดี”