บทที่ 180: หอผู้ป่วยมรณะ สถานที่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าไอซียู

ตอนเช้า สิบโมง สวี่ชิวกับหวังผิง และแพทย์อีกสองสามคนที่มีทักษะเฉพาะทางที่แข็งแกร่งมาก นั่งรถตู้คันเดียวกัน มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง

ประมาณห้าสิบกว่านาทีต่อมา รถตู้ก็ออกจากถนนสายหลักที่จอแจของเมือง เข้าสู่ถนนเล็กๆ ที่เปลี่ยว วนไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็หยุดอยู่หน้ากำแพงสีแดงที่เต็มไปด้วยไม้เลื้อย

หวังผิงเหลือบมองแวบหนึ่ง กล่าวอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง “นี่มัน... ที่ตั้งเก่าของโรงพยาบาลประชาชนเมืองหลินไห่นี่!” ในช่วงปีแรกๆ การปฏิรูปการแพทย์ของต้าเซี่ยเคยทำผิดพลาดมาเป็นเวลานาน ตอนที่รุนแรงที่สุด โรงพยาบาลกว่าร้อยละเก้าสิบล้วนเป็นของเอกชน ทั้งหมดมีทุนต่างชาติ หรือไม่ก็กลุ่มทุนใหญ่ในประเทศเข้าร่วมหุ้น นี่ทำให้เกิดปัญหา “หาหมอยาก”

“ค่ารักษาแพง” ความไม่พอใจของประชาชนเดือดดาลไปทั่ว ในอีกสิบกว่าปีต่อมา ประเทศก็ได้ทำการแก้ไขข้อผิดพลาดมาโดยตลอด และค่อยๆ นำโรงพยาบาลที่กระจัดกระจายไปหลายแห่งกลับคืนสู่สถานะของรัฐ โรงพยาบาลประชาชนหลินไห่ก็อาศัยช่วงคลื่นการซื้อคืนครั้งนั้นทำการย้ายและขยายกิจการจนสำเร็จ

...