บทที่ 181: เขาตายแล้ว แต่พวกเรายังต้องช่วยคนอีกมาก

นี่คือเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่ง เขาหนุนหมอนที่ทำจากถุงกระสอบที่เต็มไปด้วยทราย บนถุงกระสอบเต็มไปด้วยเลือด เขาก็หายใจรวยรินอยู่เช่นกัน ทุกครั้งที่หายใจ จะมีเสียงฟองอากาศที่ชัดเจน นั่นคือเลือดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในลำคอ และยังเหมือนกับอากาศที่กำลังหวีดร้องอยู่ในหลอดลมที่แตกสลาย

ยังไม่ทันที่สวี่ชิวจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนี้ เด็กชายก็เริ่มอาเจียนเป็นเลือดออกมา แล้วกล่าว “พี่ชายหมอครับ พ่อมาแล้วรึยัง พ่อบอกว่า ขอแค่ผมทนให้ผ่านสามวันไปได้ ที่บ้านก็จะมีเงินแล้ว—ผมไม่รักษาแล้ว ทิ้งไว้ให้น้องสาวซื้อของเล่นเถอะครับ!” พูดประโยคนี้จบ เด็กชายก็ไม่มีเสียงอีกต่อไป ร่างกายก็ค่อยๆ เย็นลง

สวี่ชิวกดลงไปที่ลำคอของเขา การเต้นของหลอดเลือดแดงคาโรติดหายไปแล้ว ตายแล้ว

สวี่ชิวหยิบป้ายที่บันทึกข้อมูลคนไข้ข้างๆ ขึ้นมา ลิ่มเลือดอุดตัน ลิ่มเลือดอุดตันที่ไต เวลาผ่านไปนานเกินไปจนไตเน่าตาย ดูจากสถานการณ์แล้ว คนไข้น่าจะเสียชีวิตจากภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด... โรคแบบนี้ ต่อให้จะอยู่บนเตียงฉุกเฉินของโรงพยาบาลรัฐบาลชั้นนำ ข้างๆ เตรียมยาช่วยชีวิตไว้พร้อม ก็ไม่แน่ว่าจะช่วยกลับมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในสถานที่ที่รอความตายเช่นนี้?

...