บทที่ 258: ความทุกข์ยากในโลกมนุษย์มีมากเกินไป ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?

ในห้องผู้ป่วย ชายชราคนหนึ่งกำลังประคองกำแพงอย่างสั่นเทา เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาแต่งกายบางเบา ผิวหนังหยาบกร้าน ตอนเคลื่อนไหวมีเสียงดังกรอบแกรบ ทุกคนมองไป ถึงได้พบว่าเท้าเปล่าของชายชราเหยียบอยู่บนพื้นเย็นๆ แค่สวมถุงพลาสติกสองใบ ก็ถือว่าเป็นรองเท้าแล้ว

“นี่ นี่มัน...” ม่านตาของหลีเสวี่ยและคนอื่นๆ สั่นสะเทือน ปลายเดือนมกราคม เป็นช่วงที่เทียนตูหนาวที่สุด ถึงแม้ในโรงพยาบาลจะมีเครื่องทำความร้อน แต่แต่งตัวแบบนี้ ก็คงจะไม่สบายตัวแน่นอน

ในห้องผู้ป่วย หมอ, พยาบาลของเซี่ยเหอทำเป็นมองไม่เห็น ครอบครัวหลายครอบครัวจะหมดเนื้อหมดตัว ส่งญาติมาที่เซี่ยเหอเพื่อรักษาโรค, ซื้อรองเท้าคู่หนึ่งสิบกว่าหยวน, ไม่แพง, แต่, ก็ไม่ถือว่าถูกเลย เงินก้อนนี้, สามารถซื้อยาได้อีกสองสามแผ่น, ทรมานน้อยลงไปหลายชั่วโมง ยังไงก็คุ้มค่ากว่ารองเท้าคู่หนึ่ง

คนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็คุ้นชินกันหมดแล้ว คนที่สามารถมาโรงพยาบาลใหญ่ได้จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ถือว่าน่าสงสารที่สุด, ที่น่าสงสารที่สุดคือคนเหล่านั้นที่ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะมาเซี่ยเหอ, ถูกครอบครัวทอดทิ้ง, หรือไม่ก็ตัวเองเลือกที่จะรอความตายในระยะสุดท้าย

ทว่า, สวี่ชิวและคนอื่นๆ ที่มาจากสถานที่เล็กๆ อย่างโรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่กลับแตกต่างออกไป ที่นั่น, ความสัมพันธ์ระหว่างหมอกับคนไข้จะใกล้ชิดกว่านี้หน่อย